Drugi List do Koryntian 4:1-18

4  Skoro więc dzięki okazanemu nam miłosierdziu pełnimy tę służbę+, nie poddajemy się.  Porzuciliśmy hańbiące, skryte uczynki i nie postępujemy przebiegle ani nie fałszujemy słowa Bożego+, lecz wyjawiamy prawdę i na oczach Boga rekomendujemy siebie wszystkim ludziom, odwołując się do ich sumienia+.  A jeśli dobra nowina, którą głosimy, rzeczywiście jest zasłonięta, to tylko dla tych, którzy idą drogą do zagłady —  dla ludzi bez wiary, którym bóg tego świata+ zaślepia umysły+, żeby nie mogło do nich dotrzeć światło wspaniałej dobrej nowiny o Chrystusie, który jest obrazem Boga+.  Bo nie głosimy o samych sobie, ale o Jezusie Chrystusie, że jest Panem. A my ze względu na Jezusa jesteśmy waszymi niewolnikami.  To przecież Bóg powiedział: „Niech w ciemności zaświeci światło”+ i oświetlił nasze serca+, żeby poprzez Chrystusa oświecić je wspaniałą wiedzą o sobie+.  Ale nosimy ten skarb+ w naczyniach glinianych+, żeby było wyraźnie widać, że nasza niezwykła siła pochodzi od Boga, a nie z nas samych+.  Z każdej strony znosimy ucisk+, ale nie jesteśmy tak ściśnięci, żebyśmy nie mogli się poruszyć. Przeżywamy rozterki, ale wcale nie jesteśmy bez wyjścia*+.  Jesteśmy prześladowani, ale nie opuszczeni+. Jesteśmy powaleni, ale nie pokonani+. 10  Stale znosimy* złe traktowanie, które znosił Jezus+, żeby życie Jezusa ujawniło się też na nas*. 11  Ze względu na Jezusa my, żyjący, wciąż stajemy oko w oko ze śmiercią+, żeby życie Jezusa ujawniło się też na nas*. 12  Przez to, że my narażamy się na śmierć, wy możecie mieć życie. 13  Mamy wiarę*, o jakiej napisano: „Uwierzyłem, dlatego mówiłem”+. My też wierzymy i dlatego mówimy — 14  wiedząc, że Ten, który wskrzesił Jezusa, tak jak Jezusa wskrzesi również nas i postawi nas przed nim razem z wami+. 15  Bo wszystko to dzieje się ze względu na was, żeby obfita miara niezasłużonej życzliwości Bożej okazała się jeszcze obfitsza i żeby coraz więcej ludzi składało Bogu podziękowania ku Jego chwale+. 16  Dlatego nie poddajemy się. Jeśli nawet nasze ciało niszczeje, to nasz wewnętrzny człowiek+ dzień po dniu się odnawia+. 17  Bo nasz ucisk jest chwilowy i lekki, a przynosi nam chwałę, która ma nieporównanie większą wartość* i jest wieczna+. 18  Kierujemy więc wzrok nie na to, co widoczne, ale na to, co niewidoczne+. Bo to, co widoczne, jest tymczasowe, a to, co niewidoczne, jest wieczne.

Przypisy

Możliwe też „nie pogrążamy się w rozpaczy”.
Dosł. „w naszym ciele”.
Dosł. „[znosimy] w ciele”.
Dosł. „w naszym śmiertelnym ciele”.
Dosł. „ducha wiary”.
Lub „wagę”. Dosł. „ciężar”.

Komentarze

sługami: W Biblii greckie słowo diákonos często odnosi się do kogoś, kto wytrwale i pokornie usługuje innym (zob. komentarz do Mt 20:26). Tutaj Paweł mówi o sobie, Tymoteuszu i wszystkich innych chrześcijanach namaszczonych duchem, że są „sługami nowego przymierza” (2Ko 1:1). Oznacza to m.in., że działają na rzecz tego przymierza, głosząc dobrą nowinę i nauczając jej, żeby również inni mogli zostać nim objęci albo skorzystać z jego dobrodziejstw (zob. komentarz do Rz 11:13).

tę służbę: Chodzi o służbę pełnioną przez „sług nowego przymierza”, wspomnianych w 2Ko 3:6 (zob. komentarz). Dzięki tej służbie, którą Paweł nazywa „skarbem”, ‛wyjawiana jest prawda’ (2Ko 4:2, 7).

nie poddajemy się: Lub „nie upadamy na duchu; nie zniechęcamy się”. Słowa te wskazują, że pełniąc swoją służbę, Paweł i jego współpracownicy robili wszystko, żeby nie popaść w znużenie ani nie stracić entuzjazmu.

Bo nie handlujemy słowem Bożym: Lub „nie zarabiamy na głoszeniu słowa Bożego; nie czerpiemy zysków z głoszenia słowa Bożego”. W przeciwieństwie do fałszywych nauczycieli Paweł i inni apostołowie oraz ich współpracownicy, głosząc nieskażone orędzie od Boga, kierowali się właściwymi pobudkami. Grecki czasownik kapeleúo, oddany tu jako „handlować”, początkowo był używany w odniesieniu do kogoś, kto zajmował się sprzedażą, albo do właściciela karczmy, ale z czasem zaczęto się nim posługiwać w stosunku do osób, które oszukiwały i kierowały się chciwością. Pokrewne greckie słowo występuje w SeptuagincieIz 1:22: „Twoi oberżyści dolewają wody do wina” (Vocatio, kursywa nasza). W świecie grecko-rzymskim wino zwyczajowo rozcieńczano wodą. Niektórzy, żeby więcej zarobić, dodawali większą ilość wody. Według pewnych uczonych Paweł nawiązywał tutaj do takich nieuczciwych handlarzy. Podobnej metafory używano w literaturze greckiej, żeby opisać działalność wędrownych filozofów, którzy nauczali za pieniądze. Kiedy Paweł mówił o wielu ludziach, którzy ‛handlują słowem Bożym’, miał na myśli fałszywych kaznodziejów, którzy do słowa Jehowy dodawali ludzkie filozofie, tradycje i fałszywe nauki religijne. W rezultacie, mówiąc przenośnie, rozwadniali słowo Boże, psując jego „zapach” i „smak” i osłabiając jego moc ‛rozweselania serca’ (Ps 104:15; zob. komentarz do 2Ko 4:2).

nie fałszujemy słowa Bożego: Odpowiednikiem słowa „fałszować” jest tutaj grecki czasownik, który w Chrześcijańskich Pismach Greckich występuje tylko raz. Pokrewny rzeczownik w Rz 1:29 został oddany jako „podstępni”, a w 2Ko 12:16 i 1Ts 2:3 jako „podstęp”. Sformułowanie „fałszować słowo Boże” przede wszystkim dotyczy przekręcania, zniekształcania czy podrabiania Bożego orędzia. Może też zawierać w sobie myśl o łączeniu go z czymś obcym lub gorszym, np. z ludzkimi filozofiami albo osobistymi poglądami. Paweł nie miał zamiaru łączyć czystej prawdy z wierzeniami Żydów i Greków. Nie fałszował słowa Bożego tylko po to, żeby stało się dla nich bardziej przystępne. Nie chciał rozwadniać prawdy, by łatwiej ją było przyjąć światu, którego mądrość jest dla Boga czymś głupim (1Ko 1:21; zob. komentarz do 2Ko 2:17).

zamiary: Lub „zamysły; intrygi”. Użyte tu greckie słowo nòema pochodzi od słowa nous, oznaczającego „umysł”. Tutaj odnosi się do chytrych intryg, które obmyśla Szatan. Wykorzystuje on swój przebiegły sposób myślenia, żeby odciągnąć chrześcijan od służenia Bogu. Jednak relacje ewangeliczne — podobnie jak wcześniejsze księgi biblijne, np. Księga Hioba — demaskują metody działania Szatana (Hi 1:7-12; Mt 4:3-10; Łk 22:31; Jn 8:44). Paweł dalej w tym liście napisał, że „wąż swoją przebiegłością zwiódł Ewę” oraz że „Szatan ciągle podszywa się pod anioła światła” (2Ko 11:3, 14). Słusznie więc stwierdził, że dobrze znamy jego zamiary. Niektórzy bibliści sugerują, że Paweł posłużył się tutaj grą słów, którą można by przetłumaczyć na „rozumiemy jego sposób rozumowania” lub „nasz umysł jest świadomy, jakie są jego myśli”.

bóg tego świata: Lub „bóg tego systemu rzeczy; bóg tej epoki”. Bogiem nazwano tutaj Szatana. Wyraźnie to wynika z dalszej części wersetu, gdzie dodano, że ‛zaślepia on umysły ludziom bez wiary’. Jezus nazwał Szatana „władcą tego świata” i powiedział o nim, że „zostanie wyrzucony” (Jn 12:31). Wypowiedź Jezusa i fakt, że Szatana określono „bogiem tego świata [lub „tego systemu rzeczy; tej epoki”]”, wskazuje, że jego pozycja jest tymczasowa (por. Obj 12:12).

tego świata: Lub „tego systemu rzeczy; tej epoki”. Użyty tu grecki wyraz aiòn, którego podstawowe znaczenie to „wiek”, może się odnosić do stanu rzeczy, sytuacji lub warunków wyróżniających pewien okres, wiek czy epokę (zob. Słowniczek pojęć, „System rzeczy”). Ponieważ „ten świat” podlega władzy Szatana, to właśnie Szatan go kształtuje, nadaje mu określone cechy i wpływa na jego „ducha” (Ef 2:1, 2).

umysły: Lub „władze umysłowe”. Grecki wyraz nòema2Ko 3:14; 11:3 został oddany jako „umysły”, w 2Ko 10:5 jako „myśl”, a w Flp 4:7 jako „władze umysłowe [lub „umysły; myśli”, przyp.]” (zob. komentarz do 2Ko 2:11).

wspaniałej dobrej nowiny o Chrystusie: Lub „chwalebnej dobrej nowiny o Chrystusie”. Dobrą nowinę słusznie można nazwać „wspaniałą” (lub „chwalebną”) ze względu na to, co się za nią kryje. Dotyczy ona stopniowo odsłanianej świętej tajemnicy związanej z Chrystusem (Kol 1:27), roli jego współwładców w Królestwie Bożym (1Ts 2:12; Obj 1:6), jak również cudownej przyszłości dla ludzi obiecanej przez Boga (Obj 21:3, 4). Omawiane sformułowanie można też oddać jako „dobra nowina o chwale Chrystusa”.

poznać Ciebie: Lub „poznawać Ciebie; zdobywać wiedzę o Tobie”. Grecki czasownik ginòsko, który przede wszystkim oznacza „poznać; dowiedzieć się”, występuje tu w formie gramatycznej wskazującej na czynność ciągłą. Może oznaczać proces „zdobywania wiedzy o kimś; poznawania kogoś; bliższego zaznajamiania się z kimś”. Może też zawierać w sobie myśl o podejmowaniu ciągłych starań, żeby lepiej poznać kogoś, kogo się już zna. W tym wersecie odnosi się do zacieśniania osobistej więzi z Bogiem wynikającej z pogłębiania wiedzy o Nim i o Chrystusie oraz z rosnącego zaufania do Nich. Oczywiście wymaga to czegoś więcej niż wiedzy, kim jest dana osoba, i znajomości jej imienia. Wiąże się z wiedzą, co ta osoba lubi, a czego nie, oraz jakie wartości i zasady ceni (1Jn 2:3; 4:8).

Niech w ciemności zaświeci światło: Lub „w ciemności będzie świecić światło”. Paweł nawiązuje tutaj do Rdz 1:3. Bóg Jehowa jest Źródłem zarówno fizycznego, jak i duchowego światła.

żeby poprzez Chrystusa oświecić je wspaniałą wiedzą o sobie: Lub „żeby oświecić je chwalebną wiedzą o sobie odbijającą się w twarzy Chrystusa”. Paweł nawiązuje tu do myśli z 2Ko 3:7, 12, 13, gdzie mówi, że ‛twarz Mojżesza promieniała chwałą’, czyli że na jego twarzy odbijała się chwała Jehowy.

wspaniałą wiedzą o sobie: Lub „chwalebną wiedzą o sobie”. Chodzi o wiedzę o Bogu. Greckie czasowniki oznaczające „poznać; dowiedzieć się” i pokrewne rzeczowniki oznaczające „wiedzę; poznanie” często odnoszą się do czegoś więcej niż po prostu do znajomości faktów czy posiadania jakichś informacji. Mogą też zawierać myśl o poznaniu kogoś osobiście, uznaniu jego pozycji i posłuszeństwie wobec niego (zob. komentarz do Jn 17:3). W omawianym wersecie wiedzę o Bogu powiązano z duchowym światłem, które Bóg udostępnia swoim sługom za pośrednictwem Chrystusa. Wiedzę tę można nazwać „wspaniałą” (lub „chwalebną”), ponieważ dotyczy budzącej zachwyt osobowości Boga. Greckie wyrażenie oddane jako „wspaniała [lub „chwalebna”] wiedza o [Bogu]” można też przetłumaczyć na „wiedza o chwale Boga”, co podkreśla, na czym ta wiedza się skupia. Podobne wyrażenie występuje w Hab 2:14, gdzie powiedziano: „Wiedza o chwale Jehowy napełni ziemię”.

skarb w naczyniach glinianych: Biblia często porównuje ludzi do naczyń z gliny (Hi 10:9; Ps 31:12). W czasach Pawła w pobliżu portów czy targowisk można było zobaczyć sterty potłuczonych naczyń. Gliniane naczynia służyły do przewożenia żywności i płynów — wina, zboża, oliwy — a nawet srebrnych czy złotych monet. Często pękały albo były wyrzucane, gdy je opróżniono. Chociaż same nie były drogie, to dobrze się nadawały do dostarczania do miejsc przeznaczenia cennych towarów. Przechowywano też w nich ważne dokumenty (Jer 32:13-15). Przykładem są Zwoje znad Morza Martwego, które przetrwały w glinianych dzbanach w pobliżu Kumran (Qumran). „Skarbem”, o którym wspomina Paweł, jest zlecona przez Boga służba kaznodziejska — głoszenie ratującej życie dobrej nowiny o Królestwie Bożym (Mt 13:44; 2Ko 4:1, 2, 5). A „naczynia gliniane” to zwykli, słabi ludzie, którym Jehowa powierzył ten skarb. Chociaż mają niedoskonałe ciała i różne ograniczenia, Bóg posługuje się nimi, żeby zanosili go innym.

niezwykła siła: Lub „moc wykraczająca poza to, co normalne”. Paweł używa tu greckiego słowa hyperbolé, żeby opisać nadzwyczajną siłę, której może udzielić tylko Bóg (zob. komentarz do 2Ko 12:7).

nadzwyczajne: Paweł używa tu greckiego słowa hyperbolé, żeby opisać wyjątkowy charakter objawień, które otrzymał (zob. komentarz do 2Ko 12:2). To greckie słowo występuje w Chrześcijańskich Pismach Greckich osiem razy, tylko w listach Pawła. W zależności od kontekstu może oznaczać różne rzeczy. Na przykład w 2Ko 4:7 (zob. komentarz) Paweł opisuje nim „niezwykłą siłę [lub „moc wykraczającą poza to, co normalne”]”, a w 2Ko 1:8skrajnie ciężkie położenie”, w jakim znalazł się razem ze swoimi współpracownikami.

złe traktowanie, które znosił Jezus: Lub „śmierć, jaka spotkała Jezusa”. Paweł mówi tutaj, że jemu i jego współpracownikom ciągle zagrażała śmierć i cierpienia, jakich doświadczył Jezus.

stajemy oko w oko ze śmiercią: Lub „jesteśmy wydawani na śmierć”. W tym kontekście chodzi o ciągłą groźbę śmierci. Użyty tu grecki czasownik często tłumaczony jest właśnie na „wydawać” i pojawia się kilka razy w związku z wydaniem Jezusa żydowskim władzom (Mt 20:18; 26:2; Mk 10:33; Łk 18:32).

Uwierzyłem: Zdjęcie, które przedstawia fragment manuskryptu zaczynający się od 2Ko 4:13 (dokładnie od słowa „uwierzyłem”), a kończący się na 2Ko 5:1, można zobaczyć w Dodatku A3 (cała karta zawiera fragment od 2Ko 4:13 do 2Ko 5:4). Ten papirusowy manuskrypt, znany jako P46 i przez wielu badaczy datowany mniej więcej na 200 r. n.e., jest najwcześniejszym zbiorem listów Pawła. Zawiera dziewięć jego listów, w tym prawie cały 1 i 2 List do Koryntian. Jeśli datowanie tego kodeksu jest prawidłowe, to powstał on zaledwie jakieś 150 lat po napisaniu tych listów przez Pawła.

Uwierzyłem, dlatego mówiłem: Paweł cytuje tutaj z Septuaginty Ps 116:10 (115:1, LXX).

nasze ciało: Paweł nawiązuje do tego, że nasze fizyczne ciało niszczeje. Jest tak np. z powodu chorób, niepełnosprawności, podeszłego wieku, złego traktowania, jakiego doświadczamy, czy z powodu innych przeciwności.

nasz wewnętrzny człowiek (...) się odnawia: Paweł wskazuje, że chociaż ciało fizyczne „niszczeje”, to Jehowa stale, dzień po dniu, odnawia siły duchowe swoich sług (Ps 92:12-14). „Nasz wewnętrzny człowiek” to całe nasze wnętrze — charakter, siła i duchowość. Określenie to ma związek z „nową osobowością”, którą chrześcijanie ‛na siebie wkładają’ (Kol 3:9, 10). Paweł zachęca chrześcijan, żeby skupiali się na „tym, co niewidoczne” — na wspaniałej przyszłej nagrodzie obiecanej przez Boga (zob. komentarz do 2Ko 4:18).

Kierujemy (...) wzrok nie na to, co widoczne, ale na to, co niewidoczne: Chrześcijanie w Koryncie, pełniąc swoją służbę, napotykali wiele trudności (2Ko 4:8, 9, 16). Dlatego Paweł zachęcał ich, żeby takie problemy i prześladowania (to, co widoczne) nie przesłoniły im wspaniałej nagrody, która jest przed nimi (tego, co niewidoczne). Sformułowanie „kierujemy wzrok” jest tłumaczeniem greckiego słowa skopéo, które znaczy „zwracać baczną uwagę na coś; stale myśleć o czymś; skupiać uwagę na czymś”. Dzięki naśladowaniu przykładu Jezusa i skupianiu się na pozytywnych rezultatach chrześcijańskiego postępowania Koryntianie mogli codziennie odnawiać swoje postanowienie, żeby wiernie pełnić służbę (Heb 12:1-3).

we wszystkich naszych próbach: Lub „w każdej naszej udręce; w każdym naszym ucisku”. Użyte tu greckie słowo przede wszystkim oznacza cierpienie wywołane warunkami zewnętrznymi. Często używa się go w odniesieniu do udręki związanej z prześladowaniami (Mt 24:9; Dz 11:19; 20:23; 2Ko 1:8; Heb 10:33; Obj 1:9). Może chodzić o uwięzienie i śmierć z powodu zachowywania wierności wobec Boga (Obj 2:10). Ale powodem udręki mogą być również takie rzeczy, jak klęska głodu (Dz 7:11), ubóstwo i inne przeciwności, jakie spotykają sieroty i wdowy (Jak 1:27), a nawet życie małżeńskie i rodzinne (1Ko 7:28).

ucisk: Greckie słowo thlípsis można w tym kontekście oddać również jako „próby”, „cierpienia” lub „udręki” (zob. komentarz do 2Ko 1:4).

Kierujemy (...) wzrok nie na to, co widoczne, ale na to, co niewidoczne: Chrześcijanie w Koryncie, pełniąc swoją służbę, napotykali wiele trudności (2Ko 4:8, 9, 16). Dlatego Paweł zachęcał ich, żeby takie problemy i prześladowania (to, co widoczne) nie przesłoniły im wspaniałej nagrody, która jest przed nimi (tego, co niewidoczne). Sformułowanie „kierujemy wzrok” jest tłumaczeniem greckiego słowa skopéo, które znaczy „zwracać baczną uwagę na coś; stale myśleć o czymś; skupiać uwagę na czymś”. Dzięki naśladowaniu przykładu Jezusa i skupianiu się na pozytywnych rezultatach chrześcijańskiego postępowania Koryntianie mogli codziennie odnawiać swoje postanowienie, żeby wiernie pełnić służbę (Heb 12:1-3).

Multimedia

Naczynia z gliny
Naczynia z gliny

Na zdjęciu pokazano gliniane naczynia datowane na I w. n.e. Rzemieślnicy w Koryncie wytwarzali takie naczynia. W swoim drugim natchnionym liście do zboru w tym mieście Paweł przyrównał chrześcijan do tego typu tanich pojemników. Uczniowie w Koryncie każdego dnia korzystali z glinianych dzbanów, garnków czy lamp. Te kruche przedmioty codziennego użytku przypominały im, jak powinni patrzeć na samych siebie i jakim zaszczytem obdarzył ich Jehowa (2Ko 4:1, 5-11).