Lamentacje 1:1-22

א [ʼAlef] 1  Ach, jakże samotnie przyszło jej siedzieć+ — miastu, w którym pełno było ludzi!+Jakże się upodobniła do wdowy,+ ta niegdyś ludna między narodami!+Jakże tej, która była księżniczką wśród prowincji, przyszło wykonywać pracę przymusową!+ ב [Bet]   Płacze i płacze w nocy,+ a na jej policzkach łzy.+Wśród wszystkich, którzy ją kochali, nie ma ona nikogo, kto by ją pocieszył.+Zdradziecko postąpili wobec niej wszyscy jej bliscy towarzysze.+ Stali się dla niej nieprzyjaciółmi.+ ג [Gimel]   Juda poszła na wygnanie z powodu uciśnienia+ i pełnego zniewolenia.+Musiała zamieszkać wśród narodów.+ Nie znalazła miejsca odpoczynku.Wszyscy jej prześladowcy dopadli ją w jej udrękach.+ ד [Dalet]   Drogi Syjonu — w żałobie, gdyż nikt nie przybywa na święto.+Wszystkie jej bramy spustoszone;+ jej kapłani wzdychają.+Dziewice jej pogrążone w smutku, ona zaś jest przepojona goryczą.+ ה [He]   Wrogowie jej stali się głową.+ Jej nieprzyjaciele się nie przejmują.+Jehowa bowiem sprowadził na nią smutek za mnogość jej występków,+dzieci jej pojmane szły przed wrogiem.+ ו [Waw]   I odstępuje od córy syjońskiej cała jej wspaniałość.+Książęta jej są jak jelenie, które nie znalazły pastwiska;+bez siły idą przed ścigającym.+ ז [Zajin]   W dniach swego uciśnienia i bezdomności swego ludu Jerozolima wspominawszystkie piękne rzeczy, które były od dni dawnych.+Kiedy jej lud wpadł w rękę wroga i nie miała żadnego wspomożyciela,+ujrzeli ją wrogowie. Śmiali się z jej upadku.+ ח [Chet]   Jerozolima rażąco zgrzeszyła.+ Dlatego stała się po prostu czymś odrażającym.+Wszyscy, którzy ją szanowali, mają ją za nic,+ bo widzieli jej nagość.+Ona sama też wzdycha+ i odwraca się tyłem. ט [Tet]   Nieczystość jej jest na połach jej szaty.+ Niepomna była swej przyszłości+i upada w sposób zdumiewający. Nie ma ona żadnego pocieszyciela.+Jehowo, spójrz na moją udrękę,+ gdyż nieprzyjaciel bardzo się pyszni.+ י [Jod] 10  Wróg wyciągnął rękę po wszystkie jej kosztowności.+Widziała bowiem, jak do jej sanktuarium weszły narody,+którym nakazałeś, by nie wchodziły do zboru twojego. כ [Kaf] 11  Cały jej lud wzdycha; poszukują chleba.+Dali swe kosztowności za coś do zjedzenia, aby pokrzepić duszę.+Zobacz, Jehowo, i racz spojrzeć, bo stałam się jak kobieta nic niewarta.+ ל [Lamed] 12  Czy to jest niczym dla was wszystkich, którzy przechodzicie drogą? Spójrzcie i zobaczcie.+Czy istnieje ból podobny do mojego bólu, który mi okrutnie zadano,+a którym Jehowa przysporzył smutku w dniu swego płonącego gniewu?+ מ [Mem] 13  Zesłał z wysoka ogień w moje kości+ i każdą pokonuje.Zastawił sieć na moje stopy.+ Obrócił mnie do tyłu.Sprawił, że ległam spustoszona. Cały dzień jestem chora.+ נ [Nun] 14  Pozostał czujny na moje występki.+ W jego ręce przeplatają się ze sobą.Wspięły mi się na kark.+ Moc moja się potknęła.Jehowa wydał mnie w rękę tych, przeciw którym nie potrafię powstać.+ ס [Samek] 15  Wszystkich moich mocarzy Jehowa wyrzucił ze mnie.+Zwołał przeciw mnie spotkanie, aby porozbijać moich młodzieńców.+Jehowa wydeptał winną tłocznię+ należącą do dziewiczej córy judzkiej.+ ע [Ajin] 16  Nad tym wszystkim płaczę jak kobieta.+ Oko moje, oko moje ocieka wodami.+Bo oddalił się ode mnie pocieszyciel — ktoś, kto by pokrzepił moją duszę.Synowie moi spustoszeni,+ gdyż nieprzyjaciel bardzo się pyszni.+ פ [Pe] 17  Syjon wyciąga ręce.+ Nie ma żadnego pocieszyciela.+Jehowa wydał co do Jakuba nakaz wszystkim, którzy go otaczają jako jego wrogowie.+Jerozolima stała się pośród nich czymś odrażającym.+ צ [Cade] 18  Jehowa jest prawy,+ zbuntowałam się bowiem przeciw jego ustom.+Posłuchajcie więc, wszystkie ludy, i patrzcie na mą boleść.Dziewice me i moi młodzieńcy poszli do niewoli.+ ק [Kof] 19  Wołałam na tych, którzy mnie mocno kochali.+ Okpili mnie.W mieście wyginęli moi kapłani i moi starcy,+gdy musieli sobie szukać czegoś do zjedzenia, aby pokrzepić swą duszę.+ ר [Resz] 20  Zobacz, Jehowo, bo jestem w opałach. Burzą się moje trzewia.+Serce me wywrócone we mnie,+ gdyż byłam na wskroś buntownicza.+Na zewnątrz miecz zabierał dzieci.+ W domu to samo co śmierć.+ ש [Szin] 21  Usłyszano mnie wzdychającą.+ Nie ma dla mnie pocieszyciela.+Wszyscy moi nieprzyjaciele usłyszeli o mym nieszczęściu.+ Wielce się uradowali, żeś ty to uczynił.+Sprowadzisz dzień, który obwieściłeś+ — by stali się do mnie podobni.+ ת [Taw] 22  Niech stanie przed tobą całe ich zło i obejdź się z nimi surowo,+tak jak surowo obszedłeś się ze mną za wszystkie moje występki.+Bo westchnień moich wiele,+ a serce me chore.+

Przypisy