2 Kronik 1:1-17

1  Salomon, syn Dawida, umacniał się w swej władzy królewskiej,+ a Jehowa, jego Bóg, był z nim+ i czynił go niezrównanie wielkim.+  I Salomon wyrzekł słowo do całego Izraela, do dowódców tysięcy+ i setek+ oraz do sędziów+ i do wszystkich naczelników całego Izraela,+ do głów domów patriarchalnych.+  Następnie Salomon, a z nim cały zbór, udał się na wyżynę, która była w Gibeonie;+ tam bowiem znajdował się namiot spotkania+ prawdziwego Boga, wykonany na pustkowiu przez Mojżesza, sługę+ Jehowy.  Lecz wcześniej Arkę+ prawdziwego Boga Dawid sprowadził z Kiriat-Jearim+ na miejsce, które Dawid dla niej przygotował,+ gdyż rozbił dla niej namiot w Jerozolimie.+  A przed przybytkiem Jehowy umieszczono miedziany ołtarz,+ który wykonał Becalel,+ syn Uriego, syna Chura;+ i Salomon oraz zbór jak zwykle zwracali się do niego.  Następnie Salomon złożył tam przed Jehową dary ofiarne na miedzianym ołtarzu należącym do namiotu spotkania i złożył na nim tysiąc całopaleń.+  Owej nocy Salomonowi ukazał się Bóg i rzekł do niego: „Proś! Co mam ci dać?”+  Na to Salomon powiedział do Boga: „To ty okazałeś wielką lojalną życzliwość Dawidowi, mojemu ojcu,+ i uczyniłeś mnie królem w jego miejsce.+  Teraz, Jehowo Boże, niechaj się okaże wiarogodna twoja obietnica dotycząca Dawida,+ mojego ojca, ty bowiem uczyniłeś mnie królem+ nad ludem tak licznym, jak drobinki prochu ziemi.+ 10  Udziel mi więc mądrości i wiedzy,+ żebym mógł wychodzić przed ten lud i żebym mógł wchodzić,+ bo któż potrafiłby sądzić ten wielki lud twój?”+ 11  Wówczas Bóg rzekł do Salomona: „Ponieważ właśnie to stało się bliskie twemu sercu,+ a nie poprosiłeś o majątek, bogactwo i szacunek albo o duszę tych, którzy cię nienawidzą, ani nawet nie prosiłeś o liczne dni,+ lecz prosisz dla siebie o mądrość i wiedzę, żebyś mógł sądzić mój lud, nad którym uczyniłem cię królem,+ 12  dana ci zostaje mądrość i wiedza;+ dam ci też majątek i bogactwo, i szacunek, jakich nie mieli królowie, którzy byli przed tobą,+ i jakich nie będzie miał nikt po tobie”.+ 13  Przyszedł więc Salomon do Jerozolimy z wyżyny znajdującej się w Gibeonie,+ sprzed namiotu spotkania,+ i dalej panował nad Izraelem.+ 14  I Salomon gromadził rydwany i rumaki, tak iż w końcu miał tysiąc czterysta rydwanów oraz dwanaście tysięcy rumaków;+ i trzymał je w miastach rydwanów,+ jak również blisko króla koło Jerozolimy. 15  I sprawił król, że srebro i złoto było w Jerozolimie jak kamienie,+ a drewno cedrowe było jak sykomory+ w Szefeli+ — ze względu na wielką ilość. 16  A konie, które miał Salomon, sprowadzano z Egiptu+ i grono kupców królewskich brało stado koni za określoną cenę.+ 17  Zazwyczaj sprowadzali i wywozili z Egiptu rydwan za sześćset srebrników, a konia za sto pięćdziesiąt; i tak było w wypadku wszystkich królów Hetytów i królów Syrii.+ Dokonywali wywozu za ich pośrednictwem.

Przypisy