1 Koryntian 14:1-40

14  Zabiegajcie o miłość, ale wciąż gorliwie starajcie się o dary duchowe,+ a zwłaszcza o to, żeby prorokować.+  Bo kto mówi jakimś językiem, mówi nie ludziom, lecz Bogu, nikt bowiem nie słucha,+ a on za sprawą ducha mówi święte tajemnice.+  Natomiast kto prorokuje, ten ludzi swą mową buduje+ i zachęca, i pociesza.  Kto mówi jakimś językiem, buduje siebie, ale kto prorokuje, ten buduje zbór.  A chciałbym, żebyście wszyscy mówili językami,+ ale wolę, żebyście prorokowali.+ Doprawdy, kto prorokuje, jest większy niż ten, kto mówi językami,+ chyba że też tłumaczy, tak by zbór był zbudowany.  Ale teraz, bracia, gdybym przyszedł i mówił do was językami, cóż dobrego bym dla was zrobił, jeślibym do was nie mówił czy to przez objawienie,+ czy przez poznanie,+ czy przez proroctwo, czy przez naukę?  Przecież nawet rzeczy nieożywione wydają dźwięk+ — czy to flet, czy harfa; jeśli jednak nie odda różnicy wysokości tonów, skąd będzie wiadomo, co się gra na flecie lub na harfie?  Bo istotnie, jeśli trąba da niewyraźny sygnał, któż się przygotuje do bitwy?+  Tak i wy, jeśli swym językiem nie wypowiecie mowy łatwej do zrozumienia,+ skąd będzie wiadomo, co się mówi? Będziecie w gruncie rzeczy mówić w powietrze.+ 10  Na świecie może być tak wiele rodzajów dźwięków mowy, a jednak żaden rodzaj nie jest bez znaczenia. 11  Jeśli więc nie zrozumiem siły dźwięku mowy, to będę cudzoziemcem+ dla mówiącego, a mówiący będzie cudzoziemcem dla mnie. 12  Tak i wy, skoro gorliwie pragniecie darów ducha,+ starajcie się w nie obfitować ku zbudowaniu zboru.+ 13  Kto zatem mówi jakimś językiem, niech się modli, by mógł tłumaczyć.+ 14  Bo jeśli się modlę w jakimś języku, to właściwie modli się mój dar ducha,+ ale mój umysł jest bezowocny. 15  Cóż więc uczynić? Będę się modlił darem ducha, ale będę się też modlił umysłem. Będę śpiewał pieśń pochwalną+ darem ducha, ale będę też śpiewał pieśń pochwalną umysłem.+ 16  Natomiast jeśli ty wysławiasz darem ducha, jakże ktoś zajmujący miejsce zwykłego człowieka powie „amen”+ na twoje dziękczynienie, skoro nie wie, co mówisz? 17  Wprawdzie ty wspaniale składasz podziękowania, lecz drugi się nie buduje.+ 18  Dziękuję Bogu, że mówię większą liczbą języków niż wy wszyscy.+ 19  Niemniej w zborze wolałbym raczej powiedzieć pięć słów z udziałem umysłu, żeby też ustnie pouczyć drugich, niż dziesięć tysięcy słów w jakimś języku.+ 20  Bracia, nie stawajcie się małymi dziećmi pod względem zdolności rozumienia,+ bądźcie jednak niemowlętami co do zła,+ natomiast pod względem zdolności rozumienia stańcie się dorośli.+ 21  W Prawie jest napisane: „‚Językami cudzoziemców i wargami obcych+ będę mówił do tego ludu,+ a jednak nawet wtedy mnie nie usłuchają’ — mówi Jehowa”.+ 22  A zatem języki są znakiem+ nie dla wierzących, lecz dla niewierzących,+ natomiast prorokowanie — nie dla niewierzących, lecz dla wierzących.+ 23  Jeśli więc cały zbór zejdzie się na jedno miejsce i wszyscy mówią językami,+ a wejdą zwykli ludzie lub niewierzący, czyż nie powiedzą, że szalejecie? 24  Ale jeśli wszyscy prorokujecie, a wejdzie jakiś niewierzący albo zwykły człowiek, taki jest przez nich wszystkich upominany,+ taki jest przez wszystkich dokładnie osądzany; 25  tajniki jego serca stają się jawne,+ toteż upadnie na twarz i odda cześć Bogu, oznajmiając: „Bóg rzeczywiście jest wśród was”.+ 26  Cóż więc należy czynić, bracia? Gdy się schodzicie, jeden ma psalm, drugi ma naukę, inny ma objawienie, inny ma język, inny ma tłumaczenie.+ Niech się wszystko dzieje ku zbudowaniu.+ 27  I jeśli ktoś mówi jakimś językiem, niech to się ograniczy do dwóch lub najwyżej trzech, i to po kolei; i niech ktoś tłumaczy.+ 28  Gdyby zaś nie było tłumacza, niech milczy w zborze, a mówi samemu sobie+ i Bogu. 29  Ponadto niech mówi dwóch lub trzech proroków,+ a drudzy niech rozpoznają znaczenie.+ 30  Ale jeśli ktoś inny+ tam siedzący otrzyma objawienie, niech tamten pierwszy milczy. 31  Wszyscy bowiem możecie prorokować+ jeden po drugim, żeby wszyscy się uczyli i wszyscy byli zachęcani.+ 32  A dary ducha proroków mają być pod władaniem proroków. 33  Albowiem Bóg nie jest Bogiem nieporządku,+ lecz pokoju.+ Tak jak w każdym zborze świętych, 34  kobiety w zborach niech milczą,+ bo nie pozwala się im mówić, lecz niech będą podporządkowane,+ jak to i Prawo+ oznajmia. 35  Jeśli więc chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają własnych mężów, bo rzeczą hańbiącą+ jest dla kobiety mówić w zborze. 36  Cóż zatem? Czy od was wyszło słowo Boże+ albo czy tylko do was dotarło? 37  Jeżeli ktoś uważa się za proroka albo za obdarzonego duchem, niech uzna, co do was piszę, ponieważ jest to przykazanie Pańskie.+ 38  Ale jeśli ktoś jest w niewiedzy, to pozostaje w niewiedzy. 39  A zatem, bracia moi, wciąż gorliwie zabiegajcie o prorokowanie,+ nie zabraniajcie jednak mówić językami.+ 40  Ale niech wszystko odbywa się przyzwoicie i w sposób uporządkowany.+

Przypisy