Waut de Schreft doatoo sajcht

 Gott ieet ons doaderch, daut hee ons dän frieen Wellen jeft. Wie kjennen selfst entscheiden, waut wie en ons Läwen doonen wellen. Dauts nich, daut Gott daut em Verut bestemt ooda daut daut haft soo sult, waut en ons Läwen passieet. Well wie mol seenen, waut de Schreft doaräwa lieet.

•   Gott muak de Menschen soo, daut dee am likjnen (1. Mose 1:26). Wie sent nich soo aus de Tieren, waut mieeschtens bloos daut doonen, waut äant enjejäft es. Wie likjnen Gott, wiels wie kjennen uk soone Ieejenschoften wiesen aus hee, biejlikj Leew un Jerajchtichkjeit. Un wie haben uk eenen frieen Wellen soo aus hee.

•   En väl Stekjen kjenn wie doa selfst väl aun doonen, woo daut met ons lota sennen woat. De Schreft rot ons too un sajcht: “Wält nu Läwen, ... jehorcht daut waut ... [Gott] sajcht” – daut meent aulsoo, wie kjennen daut Läwen wälen, wan wie siene Jebooten jehorchen (5. Mose 30:19-20, PB). Dis Rot wudd nich gootmeenent sennen un nuscht enhoolen, wan wie nich eenen frieen Wellen hauden. Gott bemott ons nich, daut to doonen, waut hee haben well. Enne Städ daut muntat hee ons leeftolich opp un sajcht: “Wan du bloos wurscht no miene Jebooten horchen! Dan wudd dien Fräd soo sennen aus een Riefa” (Jesaja 48:18, NW).

•   Aus daut, waut wie doonen, goot utkjemt ooda nich, es nich em Verut bestemt. Wan wie wellen, daut ons daut met irjenteene Sach jlekjt, dan mott wie ons selfst aunstrenjen. De Schreft sajcht: “Wautemma diene Henj doonen kjennen, daut doo met aul diene Krauft” (Liera 9:10, NW). De Schreft sajcht uk: “Dän Flietjen siene Plons komen gaunz secha goot ut” (Spricha 21:5, NW).

 De friea Wellen es een besondret Jeschenkj von Gott. Daut jeft ons de Jeläajenheit, daut wie Gott met ons “gaunzet Hoat” leewen, wiels wie daut wellen un nich wiels wie bemott sent (Matäus 22:37).

Oba deit Gott nich aules kontrollen?

 De Schreft lieet, daut Gott aulmajchtich es. Daut meent, siene Krauft haft kjeene Jrensen (Hiob 37:23; Jesaja 40:26). Oba hee brukt siene Krauft nich toom aules kontrollen. Een Biespel doafäa es daut ieeschtemmasche Volkj Babel, waut Gott siene Deena schlajcht behaundeld. Gott säd: “Ekj hilt mie trigj”, un hee deed dee nich fuaz doafäa bestrofen (Jesaja 42:14, PB). Biejlikj soo es daut uk vondoag dän Dach. Daut jeft een deel Menschen, waut äaren frieen Wellen orrajcht brucken un aundre schlajcht behaundlen. Gott lat daut nu noch too, oba daut woat nich fa emma soo sennen (Psalm 37:10-11).