“Ekj sie Jehowa. Daut es mien Nomen. Miene Harlichkjeit jäw ekj kjeenen Aundren un miene Iea jäw ekj uk kjeene Aufjetta-Bilda” (Jesaja 42:8, Niee-Welt-Äwasatunk).

 “Ekj sie de HAR, soo heet ekj, un ekj lot kjeenem de Iea haben, waut mie traft, un lot kjeen Aufgott de Aunerkjanunk kjrieen, dee mie traft” (Jesaja 42:8, De Plautdietsche Bibel).

Waut bediet Jesaja 42:8?

 Gott sajcht ons sienen Nomen un hee sajcht ons uk noch, daut hee siene Iea nich met Aufjetta deelt un daut wie am nich derch dee aunbäden kjennen.

 Gott jeef sikj selfst disen Nomen, waut opp Plautdietsch jeweenlich met “Jehowa” ooda “Jahwe” äwasat es a (Jesaja 40:28, JHF). Wan Gott sien Nomen em Oolen Tastament (ooda Hebräisch-Aramäische Schreften) uk rom 7,000 Mol väakjemt, haben väle Äwasatungen dän oba met dän Tietel “HAR” (en groote Latren) vetuscht. Een Biespel finj wie en Psalm 110:1, waut eene Profezeiunk es, wua daut von beid rät, Jehowa un Jesus. En De Plautdietsche Bibel läs wie: “De HAR [Jehowa] sajcht to mienen Harn [Jesus]”. (See uk Aposteljeschicht 2:34-36.) En de Niee-Welt-Äwasatunk woat daut gaunz oppem Kloaren jebrocht tweschen dise beid “Haren”, doaderch daut Gott sien Nomen doa steit, wua dee hanjehieet. Dise Äwasatunk sajcht: ‘Jehowa säd to mienen Harn: “Sat die aun miene rajchte Sied dol, bat ekj die diene Fiend unja diene Kontroll jejäft hab.”’

 Eenje Jelieede sajen, daut Gott sien Nomen bediet: “Hee lat woaren”. Bloos de woara Gott kaun soonen Nomen haben, wiels bloos hee kaun to daut woaren, waut doa needich es, om sien Väanämen to erfellen un hee kaun uk daut, waut hee jemoakt haft, to daut woaren loten, waut doa needich es, om sien Väanämen to erfellen.

 Wäajen Jehowa ons Schepfa un de eensich woara Gott es, haft bloos hee daut vedeent, daut wie am gaunz un goa hanjejäft sent. Sestkjeena un uk sestnuscht haft daut Rajcht, aunjebät to woaren, aulsoo uk kjeene Aufjetta un Bilda (2. Mose 20:2-6; 34:14; 1. Johanes 5:21).

Waut halpt ons noch, Jesaja 42:8 to vestonen?

 Aum Aunfank von Jesaja Kapitel 42 säd Jehowa verut, waut sien Jewälda doonen wudd. Gott säd von disen Deena, aun dän hee eenen Jefaulen haud: “Hee woat mank de Velkja enfieren, waut rajcht es” (Jesaja 42:1, PB). Dit wia een Vespräakjen un doatoo säd Gott uk noch: “Nu saj ekj junt waut nieet; ekj saj junt daut ea daut hia es” (Jesaja 42:9, PB). De Profezeiunk äwa dän Jewälden erfeld sikj hundade Joaren lota, daut wia, aus de Messias, ooda Christus, kjeem un sienen Deenst oppe Ieed derchfieed (Matäus 3:16-17; 12:15-21).