Doorgaan naar inhoud

Doorgaan naar secundair menu

Doorgaan naar inhoudsopgave

Jehovah’s Getuigen

Nederlands

Jaarboek van Jehovah’s Getuigen 2017

Broeders op een vergadering in Tbilisi in 1992

 GEORGIË | 1991-1997

‘God bleef de wasdom geven.’ — 1 Kor. 3:6.

‘God bleef de wasdom geven.’ — 1 Kor. 3:6.

Genadi Goedadze diende begin jaren 90 als kringopziener

 TOEN de Sovjet-Unie in 1991 uiteenviel, werd Georgië onafhankelijk. Maar door de politieke veranderingen en onlusten gingen levensomstandigheden er snel op achteruit. Genadi Goedadze, die toen kringopziener was, weet nog dat mensen bijna de hele dag in de rij stonden voor brood.

Het was in die tijd niet ongebruikelijk dat de Getuigen met groepen mensen die in de rij stonden over de Bijbel spraken. Genadi zegt: ‘Het leek wel of iedereen toen positief tegenover de waarheid stond. Honderden mensen gaven hun adres omdat ze Bijbelstudie wilden.’

Aan het einde van elke vergadering las een van de verantwoordelijke broeders een lijst van namen en adressen voor  van degenen die bezocht wilden worden. Vervolgens boden verkondigers zich aan om deze personen te bezoeken.

Prediken tot personen die in de rij stonden voor brood (jaren 90)

Broeder Levani Sabasjvili, die ouderling was in Tbilisi, herinnert zich nog een echtpaar dat gevraagd had om bezocht te worden. Hij vertelt: ‘De adressen werden onder de verkondigers verdeeld, maar niemand bood zich aan om dit echtpaar te bezoeken. Ze woonden ver weg, en velen van ons hadden al verschillende Bijbelstudies.’

Enkele maanden later stuurde datzelfde echtpaar, Roini en Nana Grigalasjvili, opnieuw een verzoek. Daarna stuurden ze nog een derde verzoek, maar deze keer stopten ze er een briefje bij waarin ze de Getuigen smeekten vrij te blijven van bloedschuld (Hand. 20:26, 27). Levani zegt: ‘Het was rond oud en nieuw en normaal gesproken vermeden we het om in die periode mensen te bezoeken. Maar nu vonden we dat we dit bezoek niet langer konden uitstellen.’

Roini en Nana, die oprecht geïnteresseerd waren in geestelijke dingen, konden hun ogen niet geloven toen ze op een koude ochtend Levani en een andere broeder voor de deur zagen staan. Ze begonnen onmiddellijk met Bijbelstudie. Roini en Nana dienen nu samen met hun kinderen als gewone pioniers.

Onvermoeibaar op zoek naar geïnteresseerden

Degenen die de waarheid aanvaardden, waren zo dankbaar dat ze onzelfzuchtig van hun tijd, energie en middelen gaven om het goede nieuws met anderen te delen. Badri en Marina Kopaliani, die gezinsverantwoordelijkheden hadden, bevonden zich onder degenen die onvermoeibaar naar afgelegen dorpen reisden om oprechte personen te helpen.

 In het weekend maakten Badri en Marina, samen met hun tienerzonen Gotsja en Levani, tochten naar Doesjeti, een prachtig bergachtig gebied ten noorden van Tbilisi. Soms reisden ze wel 150 kilometer over kronkelweggetjes om afgelegen dorpen te bereiken.

Een keer nodigde een vrouw Badri en Marina uit bij haar op het werk. Badri vertelt: ‘In een grote ruimte zaten ongeveer 50 mensen op ons te wachten. Eerst schrok ik, maar nadat ik had gebeden besprak ik enkele verzen uit Mattheüs 24 over de tekenen van de laatste dagen. Iemand vroeg verrast: “Waarom vertellen onze priesters ons nooit over dit soort dingen?”’

Het Avondmaal trekt aandacht

De herdenking van Jezus’ dood gaf veel oprechte Georgiërs een nieuwe gelegenheid om de waarheid te leren kennen. Zo zorgde het Avondmaal dat in 1990 bij zuster  Ia Badridze thuis in Tbilisi werd gehouden voor heel wat belangstelling in de buurt.

Ia Badridze ontving in haar kleine flat 200 personen voor het Avondmaal

Zuster Badridze had haar flat op de 13de verdieping aangeboden als locatie voor het Avondmaal. Samen met haar kinderen maakte ze de woonkamer leeg. Maar waar zou ze voldoende stoelen vandaan halen voor haar gasten? In Georgië was het gebruikelijk dat families tafels en stoelen huurden voor grote bijeenkomsten. Omdat ze alleen stoelen huurde, vroegen de winkeleigenaars haar steeds: ‘Heb je geen tafels nodig? Hoe gaan jullie dan eten?’

Zuster Badridze slaagde erin om iedereen die voor de herdenking van Jezus’ dood naar haar flat was gekomen een zitplaats te geven. Er waren 200 aanwezigen! Geen wonder dat veel buren vragen stelden over Jehovah’s Getuigen.

Een Avondmaal om nooit te vergeten

In 1992 werden in verschillende delen van het land grote gehoorzalen gehuurd voor het Avondmaal. Davit Samcharadze, die in Gori woonde, herinnert zich nog dat de kringopziener informeerde naar hun plannen voor de Gedachtenisviering.

 Toen hij hoorde dat de verkondigers zouden bijeenkomen in iemands woning, vroeg hij: ‘Is er geen grote gehoorzaal in de stad? Waarom probeer je die niet te huren?’ Omdat die zaal meer dan 1000 zitplaatsen had, vonden de iets meer dan 100 verkondigers het niet nodig om zo’n grote zaal te huren.

De kringopziener deed toen de volgende suggestie: ‘Als elke verkondiger tien geïnteresseerden meebrengt, is de hele zaal gevuld.’ Hoewel zijn suggestie op het eerste gezicht misschien onrealistisch leek, deden de verkondigers hun uiterste best om die op te volgen. Tot hun verbazing en grote vreugde woonden wel 1036 personen het Avondmaal bij! *

IJverige pioniers bereiken nieuwe gebieden

In 1992 waren er een aantal gebieden in Georgië waar Jehovah’s volk nog niet had gepredikt. Hoe zouden deze gebieden bereikt worden als het land een enorme economische crisis doormaakte?

Tamazi Biblaia, die toen in het westen van Georgië woonde, vertelt: ‘Een reizend opziener kwam met een aantal van ons bijeen om te bespreken wat er gedaan kon worden. We hadden niet veel informatie over hoe de regeling van speciale pioniers georganiseerd moest worden. Maar we wisten wel dat de prediking van het goede nieuws dringend was’ (2 Tim. 4:2). Vervolgens werden 16 pioniers toegewezen aan verschillende locaties in het land. (Zie kaart op blz. 117.)

Plaatsen waaraan pioniers voor vijf maanden werden toegewezen

In mei 1992 werd er in Tbilisi een vergadering van drie uur georganiseerd om de pioniers aan te moedigen die gevraagd  waren om vijf maanden in die gebieden te prediken. Elke maand werden ze door ouderlingen bezocht die hun geestelijke en — waar nodig — materiële hulp boden.

Twee pioniersters, Manea Adoeasjvili en Nazy Zjvania, werden aan de stad Ozoergeti toegewezen. Manea, die toen 60 was, zegt: ‘We wisten dat er dicht bij Ozoergeti een geïnteresseerde vrouw woonde. Direct na aankomst spraken we met haar af. Toen we bij haar huis kwamen, zat ze al op ons te wachten — samen met 30 andere personen die ze had uitgenodigd. Die dag begonnen we verschillende Bijbelstudies.’

De volgende maanden waren net zo productief. Na slechts vijf maanden waren 12 personen klaar voor de doop!

Hun zelfopofferende houding had mooie resultaten

Pavle Abdoesjelisjvili en Paata Morbedadze werden naar Tsageri gestuurd. Tsageri ligt in een gebied waar de mensen  nog sterk vasthouden aan een mix van oude tradities en leerstellingen van de kerk.

Het landschap in de buurt van Tsageri

De strenge winter stond voor de deur en voor de twee broeders waren de vijf maanden van hun toewijzing bijna voorbij. Paata werd uitgenodigd om elders te helpen met vertaalwerk. Pavle moest dus een beslissing nemen. Hij vertelt: ‘Ik besefte dat de winter doorbrengen in Tsageri niet makkelijk zou zijn. Maar omdat onze Bijbelstudenten nog hulp nodig hadden, besloot ik te blijven.’

Hij vertelt verder: ‘Ik logeerde bij een gezin in het gebied. Het grootste deel van de dag besteedde ik aan de prediking. Als het gezin ’s avonds in de woonkamer op de eerste verdieping rond de houtkachel zat, ging ik erbij zitten. Maar als het tijd was om naar mijn kamer te gaan, zette ik mijn warme muts op en kroop ik in bed, onder een dikke deken.’

Toen ouderlingen in de lente een bezoek aan Pavle konden brengen, waren er 11 personen die in aanmerking kwamen om ongedoopte verkondiger te worden. Kort daarna werden ze gedoopt.

^ ¶20 In 1992 waren er in Georgië 1869 ijverige verkondigers en bezochten 10.332 personen het Avondmaal.