Doorgaan naar inhoud

Doorgaan naar inhoudsopgave

De Bijbel verandert levens

De Bijbel verandert levens

 De Bijbel verandert levens

HOE kwam het dat een jonge vrouw die haar religieuze opvoeding de rug had toegekeerd, van gedachten veranderde? Hier volgt haar verhaal.

„Ik heb nu een doel in mijn leven.” — LISA ANDRÉ

GEBOORTEJAAR: 1986

LAND VAN HERKOMST: LUXEMBURG

VOORGESCHIEDENIS: ’VERLOREN DOCHTER’

MIJN VERLEDEN: Ik ben opgegroeid in Bertrange, een schoon, veilig, welvarend plaatsje in de buurt van de stad Luxemburg. Ik ben de jongste van vijf. Mijn ouders zijn Getuigen van Jehovah, en ze hebben veel moeite gedaan om hun kinderen christelijke normen bij te brengen.

Toen ik in de tienerleeftijd kwam, begon ik serieus te twijfelen aan wat Jehovah’s Getuigen leren. Eerst negeerde ik die twijfels, maar geleidelijk werd mijn geloof zwakker. Mijn ouders deden alles wat ze konden om me in de goede richting te leiden, maar ik wilde niet geholpen worden. Zonder dat ze het wisten ging ik met jongeren om die weinig respect voor gezag hadden. Ik verlangde naar de vrijheid die hun manier van leven leek te beloven. Ons leven bestond uit feesten, vrije seks, drugs en alcohol. In het begin was ik blij vrienden te hebben die echt van het leven leken te genieten.

Maar eigenlijk was ik niet echt gelukkig. Het leven met die vrienden was zo oppervlakkig. Niemand dacht dieper over dingen na, terwijl ik bijvoorbeeld piekerde over al het onrecht in de wereld. Ik werd steeds depressiever.

HOE DE BIJBEL MIJN LEVEN VERANDERDE: Toen ik zeventien was, voelde ik me op een dag erg down. Mijn moeder zag hoe ongelukkig ik was en vroeg me om de Bijbel nog een kans te geven. Ze moedigde me aan te onderzoeken wat de Bijbel leert en dan zelf te beslissen of ik daarnaar wilde leven of niet. Dat openhartige gesprek was echt een keerpunt. Ik ging de Bijbel bestuderen met mijn zus Caroline en haar man, Akif. Hij was niet als een Getuige van Jehovah opgevoed maar was als volwassene een Getuige geworden. Daardoor had ik het gevoel dat ik vrijuit met hem kon praten, en dat was belangrijk voor me.

Ik wist dat ik niet leefde zoals een Getuige hoort te leven. In het begin vond ik dat dat  niemand iets aanging, maar door de Bijbelstudie ging ik begrijpen dat mijn gedrag invloed heeft op Jehovah’s gevoelens (Psalm 78:40, 41; Spreuken 27:11). En ik ging beseffen dat wat ik doe ook invloed heeft op anderen.

Toen ik de Bijbel verder onderzocht, ontdekte ik dat er logische en overtuigende argumenten zijn om te geloven dat dit het Woord van God is. Ik kwam bijvoorbeeld te weten dat heel veel Bijbelprofetieën al zijn uitgekomen, en ook nog ongelofelijk nauwkeurig. Daardoor raakte ik mijn twijfels kwijt.

Ongeveer een jaar nadat ik met Bijbelstudie begonnen was, ging ik met mijn ouders op bezoek bij mijn broer die als vrijwilliger op het Duitse bijkantoor van Jehovah’s Getuigen werkte. Toen ik zag hoe gelukkig hij was, raakte dat me diep. Dat was precies waar ik naar op zoek was geweest! Ik was ook onder de indruk van de andere Getuigen daar. Ze waren heel anders dan mijn vroegere vrienden, die oneerlijk waren en altijd op zoek naar een nieuwe kick. Kort daarna beloofde ik Jehovah in een oprecht gebed om hem mijn hele verdere leven te dienen. Op mijn negentiende liet ik me dopen als symbool van deze opdracht aan Jehovah.

DE VOORDELEN: Ik heb nu een doel in mijn leven. Ik vind het heerlijk om met anderen over de Bijbel te praten en ze te helpen meer te weten te komen over Jehovah en zijn beloften voor de toekomst. Mijn familie heeft er ook voordeel van: ze maken zich geen zorgen meer om me.

Ik weet dat ik fouten heb gemaakt, maar ik probeer er niet aan te blijven denken. Ik concentreer me op Jehovah’s vergevingsgezindheid en zijn liefdevolle belangstelling voor me. Ik ben het helemaal eens met Spreuken 10:22: „De zegen van Jehovah — die maakt rijk, en hij voegt er geen smart bij.”

[Inzet op blz. 12]

„Ons leven bestond uit feesten, vrije seks, drugs en alcohol”

[Inzet op blz. 13]

„Ik weet dat ik fouten heb gemaakt, maar ik probeer er niet aan te blijven denken”