ಪ್ರಸಂಗಿ 6:1-12

  • ಸೊತ್ತು ಇದ್ರೂ ಆನಂದಿಸಲ್ಲ (1-6)

  • ಈಗ ಇರೋದನ್ನ ಆನಂದಿಸು (7-12)

6  ಇನ್ನೊಂದು ದುರಂತಕರ ಸಂಗತಿಯನ್ನ ನಾನು ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ* ನೋಡಿದ್ದೀನಿ. ಅದು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅದೇನಂದ್ರೆ,  ಮನುಷ್ಯ ಬಯಸಿದ್ದೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಂತ ಸತ್ಯ ದೇವರು ಅವನಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸೊತ್ತು, ಘನತೆ ಕೊಡ್ತಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಅವುಗಳನ್ನ ಅನುಭವಿಸೋ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡದೆ ಬೇರೊಬ್ಬ ಅದನ್ನ ಅನುಭವಿಸೋಕೆ ಬಿಡ್ತಾನೆ. ಇದು ವ್ಯರ್ಥ ಮತ್ತು ತುಂಬ ವೇದನಾಮಯ.  ಒಬ್ಬ ನೂರು ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಪಡೆದು ತುಂಬ ವರ್ಷ ಬದುಕಿ ವಯಸ್ಸಾದ್ರೂ ಅವನು ಸಮಾಧಿ* ಸೇರೋ ಮುಂಚೆ ತನ್ನ ಜೀವನನ ಆನಂದಿಸದಿದ್ರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಅವನಿಗಿಂತ ಹುಟ್ಟುವಾಗ್ಲೇ ಸತ್ತಿರೋ ಮಗು ಮೇಲು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.+  ಆ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ವ್ಯರ್ಥ, ಅದು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಅದು ಹೆಸ್ರಿಲ್ಲದೆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಯ್ತು.  ಆ ಮಗು ಸೂರ್ಯನನ್ನ ಯಾವತ್ತೂ ನೋಡ್ಲಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೂ ಅದು ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲು.+  ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಬದುಕಿದ್ರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂತೋಷನೂ ಅನುಭವಿಸದಿದ್ರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ರೂ ಹೋಗೋದು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅಲ್ವಾ?+  ಮನುಷ್ಯ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ದುಡಿಯೋದೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗಾಗಿ.+ ಆದ್ರೂ ಅವನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಆಗಲ್ಲ.  ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಅವಿವೇಕಿಗಿಂತ ವಿವೇಕಿ ಯಾವ ವಿಧದಲ್ಲಿ ಮೇಲು?+ ಬಡವನಿಗೆ ಜೀವನ ಮಾಡೋದು ಹೇಗಂತ ಗೊತ್ತಿರೋದ್ರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ ಆಗುತ್ತೆ?  ಬಯಕೆಗಳ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತೋದಕ್ಕಿಂತ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಇರೋದನ್ನ ಆನಂದಿಸೋದೇ ಮೇಲು. ಇದೂ ವ್ಯರ್ಥ, ಗಾಳಿ ಹಿಡಿಯೋಕೆ ಓಡೋ ಹಾಗಿದೆ. 10  ಈಗ ಏನೇನು ಇದ್ಯೋ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೊದಲೇ ಹೆಸ್ರಿಡಲಾಗಿದೆ, ಮನುಷ್ಯ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಎಂಥವನಂತ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಅವನು ತನಗಿಂತ ಬಲಶಾಲಿಯಾದವನ ಜೊತೆ ಕಾದಾಡೋಕೆ* ಆಗಲ್ಲ. 11  ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಿದಷ್ಟು* ಅವು ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಇರುತ್ತೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನನೂ ಆಗಲ್ಲ. 12  ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಸಾಧ್ಯ? ಅವನ ಅಲ್ಪ* ಜೀವಮಾನ ನೆರಳಿನ ತರ ಕಾಣದೆ ಹೋಗುತ್ತೆ.+ ಅವನು ಸತ್ತ ನಂತ್ರ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳೋಕೆ ಯಾರಿಂದ ತಾನೇ ಸಾಧ್ಯ?

ಪಾದಟಿಪ್ಪಣಿ

ಅಕ್ಷ. “ಸೂರ್ಯನ ಕೆಳಗೆ.”
ಅಥವಾ “ವಾದಿಸೋಕೆ.”
ಬಹುಶಃ, “ವಸ್ತುಗಳು.”
ಅಥವಾ “ವ್ಯರ್ಥ.”