សំណួរពីយុវវ័យ

ចុះបើខ្ញុំឆូតសាច់ខ្លួនឯង?

លេង

តើការឆូតសាច់រួមបញ្ចូលអ្វីខ្លះ?

ការឆូតសាច់គឺជាការអារសាច់ដើម្បីធ្វើបាបខ្លួនឯងដោយប្រើឧបករណ៍មុតៗ។ នេះគ្រាន់តែជាវិធីមួយនៃការធ្វើបាបខ្លួនឯង តែក៏មានវិធីផ្សេងដែរ ដូចជាការដុតស្បែកឲ្យរលាក ការធ្វើឲ្យជាំសាច់ ឬការវាយខ្លួនឯងជាដើម។ អត្ថបទនេះរៀបរាប់អំពីការឆូតសាច់ខ្លួនឯង តែគោលការណ៍ក្នុងអត្ថបទនេះក៏ទាក់ទងនឹងការធ្វើបាបខ្លួនគ្រប់វិធីទាំងអស់ដែរ។

សាកល្បងការយល់ដឹងរបស់ប្អូន៖ ពិតឬមិនពិត។

មានតែក្មេងស្រីប៉ុណ្ណោះដែលឆូតសាច់ខ្លួនឯង។
ការឆូតសាច់ខ្លួនឯង ប្រឆាំងនឹងបង្គាប់របស់ព្រះនៅច្បាប់លេវី ១៩:២៨ ដែលចែងថា៖«អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវឆូតសាច់ខ្លួន»ឡើយ។

ចម្លើយត្រឹមត្រូវ៖

មិនពិត។ ទោះជាបញ្ហានេះមើលទៅមានច្រើនក្នុងចំណោមក្មេងស្រីក្ដី តែក្មេងប្រុសខ្លះក៏ឆូតសាច់ខ្លួនឯង និងបានធ្វើបាបខ្លួនតាមវិធីផ្សេងទៀតដែរ។
មិនពិត។ ច្បាប់លេវី ១៩:២៨ សំដៅទៅលើទំនៀមទម្លាប់សាសនាពីបុរាណ មិនមែនសំដៅទៅលើការឆូតសាច់ធ្វើបាបខ្លួនឯងដូចរៀបរាប់ក្នុងអត្ថបទនេះទេ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ នេះសមហេតុសមផលឲ្យយើងសន្និដ្ឋានថាព្រះដែលជាអ្នកបង្កើតយើងដែលប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់មិនចង់ឲ្យយើងធ្វើបាបខ្លួនទេ។—កូរិនថូសទី១ ៦:១២; កូរិនថូសទី២ ៧:១; យ៉ូហានទី១ ៤:៨

ហេតុអ្វីគេឆូតសាច់ខ្លួនឯង?

សាកល្បងការយល់ដឹងរបស់ប្អូន៖ តើប្រយោគមួយណាដែលប្អូនគិតថាត្រឹមត្រូវជាងគេ?

មនុស្សឆូតសាច់ខ្លួនឯង . . .

ដោយសារពួកគេព្យាយាមយកឈ្នះអារម្មណ៍ឈឺចាប់។
ដោយសារពួកគេប៉ុនប៉ងសម្លាប់ខ្លួន។

ចម្លើយត្រឹមត្រូវ៖ ក. មនុស្សភាគច្រើនដែលឆូតសាច់ខ្លួនឯង មិនចង់ស្លាប់ទេ។ ពួកគេគ្រាន់តែចង់បញ្ឈប់អារម្មណ៍ឈឺចាប់របស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

សូមកត់សម្គាល់ពាក្យសម្ដីរបស់យុវវ័យខ្លះដែលបាននិយាយអំពីការឆូតសាច់ខ្លួនឯង។

ប្អូនស៊ីលៀបានរៀបរាប់ថា៖«វាធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរជាង»។

ប្អូនថាម៉ារ៉ាបានរៀបរាប់ថា៖«វាហាក់ដូចជាផ្លូវចេញម្យ៉ាង។ ឈឺចាប់ខាងរាងកាយប្រសើរជាងឈឺចាប់ខាងផ្លូវចិត្ត»។

ប្អូនខារីបានរៀបរាប់ថា៖«ខ្ញុំចង់បំបាត់អារម្មណ៍ក្រៀមក្រំរបស់ខ្ញុំណាស់។ ដូច្នេះ ខ្ញុំឆូតសាច់ខ្លួនឯងដើម្បីបំបែរអារម្មណ៍ ទៅគិតអំពីការឈឺចាប់ដែលមកពីការអារសាច់ខ្លួនឯងវិញ»។

ប្អូនជីរីនបានរៀបរាប់ថា៖«រាល់ដងដែលខ្ញុំឆូតសាច់ខ្លួនឯង ខ្ញុំច្រើនតែភ្លេចអំពីអ្វីដែលនៅជុំវិញខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិនចាំបាច់ស៊ូទ្រាំនឹងបញ្ហាខ្ញុំទេ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសុខចិត្តឈឺសាច់ជាជាងឈឺចិត្ត»។

បើប្អូនមានបញ្ហានេះ តើប្អូនអាចបញ្ឈប់យ៉ាងដូចម្ដេច?

សូមអធិដ្ឋានទៅព្រះយេហូវ៉ា។ ការអធិដ្ឋានជាជំហានដ៏សំខាន់ដើម្បីធូរស្រាលចិត្ត និងឈប់ឆូតសាច់ខ្លួនទៀត។ គម្ពីរចែងថា៖«ផ្ទេរកង្វល់ទាំងអស់ទៅព្រះ ពីព្រោះលោករមែងគិតអំពីអ្នករាល់គ្នា»។—ពេត្រុសទី១ ៥:៧

យោបល់៖ ដំបូងសូមអធិដ្ឋានយ៉ាងខ្លី ប្រហែលប្អូនអាចប្រាប់ព្រះយេហូវ៉ាថា៖«សូមជួយខ្ញុំ»។ ក្រោយមក ប្អូននឹងអាចបើកចិត្ត ហើយប្រាប់អារម្មណ៍របស់ប្អូនដល់«ព្រះនៃការសម្រាលទុក្ខគ្រប់យ៉ាង»។—កូរិនថូសទី២ ១:៣, ៤

ការអធិដ្ឋានមិនមែនជាការនិយាយទៅកាន់ព្រះដើម្បីឲ្យតែធូរចិត្តទេ។ ប៉ុន្តែ នេះជាការសន្ទនាជាមួយបិតារបស់ប្អូនដែលនៅស្ថានសួគ៌ ដែលបានសន្យាថា៖«ខ្ញុំនឹងជួយអ្នក។ ខ្ញុំប្រាកដជានឹងចាប់អ្នកយ៉ាងជាប់ដោយដៃស្ដាំដ៏សុចរិតរបស់ខ្ញុំ»។—អេសាយ ៤១:១០

បន្ថែមទៅទៀត មនុស្សជាច្រើនដែលឆូតសាច់ខ្លួនឯងបានទទួលការសម្រាលទុក្ខពីការនិយាយជាមួយនឹងឪពុកម្ដាយ ឬមនុស្សពេញវ័យណាម្នាក់ដែលគួរឲ្យទុកចិត្ត។ សូមស្ដាប់ពាក្យសម្ដីរបស់យុវវ័យបីនាក់ដែលបានធ្វើដូច្នោះ។

បទសម្ភាសន៍

ដាយអាណា អាយុ២១ឆ្នាំ
ខេតធី អាយុ១៥ឆ្នាំ
ឡូរីណឺ អាយុ១៧ឆ្នាំ

តើប្អូនអាយុប៉ុន្មានពេលប្អូនចាប់ផ្ដើមឆូតសាច់ខ្លួនឯង?

ឡូរីណឺ៖ ប្រហែលពេលខ្ញុំអាយុ១៤ឆ្នាំ។

ដាយអាណា៖ ពេលខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំ ហើយខ្ញុំធ្វើជាញឹកញាប់ទៀតផង។ ខ្ញុំបានឆូតសាច់ខ្លួនឯងរៀងរាល់ថ្ងៃអស់មួយឬពីរសប្ដាហ៍។ រួចមកខ្ញុំផ្អាកអស់មួយខែ។

ខេតធី៖ ពេលខ្ញុំអាយុ១៤ឆ្នាំ។ ហើយយូរៗម្ដង ខ្ញុំនៅតែឆូតសាច់ខ្លួនឯង។

ហេតុអ្វីប្អូនចង់ធ្វើបាបខ្លួនឯង?

ខេតធី៖ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្អប់ខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាគ្មាននរណាចង់រាប់អានខ្ញុំជាមិត្តទេ។

ដាយអាណា៖ ជួនកាលអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំធ្វើឲ្យខ្ញុំធុញថប់ ហើយអារម្មណ៍ធុញថប់ប្រែទៅជាពិបាកចិត្ត។ ហើយការពិបាកចិត្តនោះមានកាន់ខ្លាំងឡើងៗរហូតដល់ពិបាកទ្រាំ។ វាប្រៀបដូចជាមានសត្វសាហាវដ៏ធំមួយនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ទាល់តែខ្ញុំឆូតសាច់ខ្លួនឯងទើបអារម្មណ៍នោះធូរស្រាលវិញ។

ឡូរីណឺ៖ ជួនកាល ខ្ញុំតានតឹងចិត្តជាខ្លាំង ឬមានអារម្មណ៍ខឹង ឬអន់ចិត្តនឹងខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនគ្មានតម្លៃសោះ ហើយខ្ញុំចង់បំបាត់អារម្មណ៍នោះដោយធ្វើបាបខ្លួនឯង។ ជួនកាល ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំសមនឹងទទួលការឈឺចាប់បែបនោះ។

តើការធ្វើបាបខ្លួនឯងធ្វើឲ្យប្អូនមានអារម្មណ៍ល្អជាងទេ?

ដាយអាណា៖ ចាសមែន! ក្រោយពីខ្ញុំឆូតសាច់ហើយ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំក៏ធូរជាងដែរ ប្រៀបដូចជាបន្ទុកដ៏ធំមួយបានដកចេញពីខ្ញុំ។

ខេតធី៖ វាស្រដៀងនឹងយំដែរ។ ក្រោយពីខ្ញុំឆូតសាច់ខ្លួនរួច ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អជាង។ នេះដូចជាអ្នកខ្លះមានអារម្មណ៍ធូរជាងក្រោយពីបានយំ។

ឡូរីណឺ៖ ពេលខ្ញុំឆូតសាច់ខ្លួនឯង អារម្មណ៍មិនល្អដែលខ្ញុំមានក៏ចាប់ផ្ដើមរសាយចេញបន្តិចម្ដងៗ។

តើប្អូនខ្លាចប្រាប់អ្នកឯទៀតអំពីអ្វីដែលប្អូនបានធ្វើទេ?

ឡូរីណឺ៖ ចាស! ខ្ញុំខ្លាចអ្នកឯទៀតគិតថាខ្ញុំឆ្កួត។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យអ្នកឯទៀតដឹងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំទេ។

ដាយអាណា៖ អ្នកឯទៀតតែងតែប្រាប់ខ្ញុំថា ពួកគេគិតថាខ្ញុំរឹងមាំនិងខ្លាំង ហើយខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេបន្តគិតដូចនោះ។ ម្ល៉ោះហើយ ខ្ញុំមិនចង់សុំជំនួយទេ ព្រោះនោះបង្ហាញថាខ្ញុំខ្សោយ។

ខេតធី៖ ខ្ញុំខ្លាចថាអ្នកឯទៀតនឹងគិតថាខ្ញុំមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត។ ហើយនោះនឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍មិនល្អចំពោះខ្លួនឯង។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំក៏គិតថាខ្ញុំសមហើយដែលធ្វើបាបខ្លួនឯង។

តើអ្វីអាចជួយប្អូនឲ្យឈប់ធ្វើដូច្នោះ?

ឡូរីណឺ៖ ខ្ញុំបានប្រាប់ម្ដាយរបស់ខ្ញុំថាខ្ញុំបានឆូតសាច់ខ្លួនឯង។ ហើយខ្ញុំក៏បានទៅជួបគ្រូពេទ្យដើម្បីគាត់អាចជួយខ្ញុំឲ្យគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍មិនល្អរបស់ខ្ញុំ។ ជួនកាល ខ្ញុំនៅតែធ្វើបាបខ្លួនឯង យ៉ាងហោចណាស់ក៏ម្ដងឬពីរដងដែរ តែការសិក្សាគម្ពីរជាទៀងទាត់បានជួយខ្ញុំយកឈ្នះការធ្វើបែបនោះ។ ក្រៅពីនោះ ការជាប់រវល់ក្នុងកិច្ចបម្រើផ្សាយក៏ជួយខ្ញុំច្រើនដែរ។ ម្ដងម្កាល អារម្មណ៍ដែលថាខ្លួនគ្មានតម្លៃបានមកគ្របសង្កត់ខ្ញុំ តែខ្ញុំព្យាយាមមិនឲ្យវាគ្រប់គ្រងលើខ្ញុំឡើយ។

ខេតធី៖ បងស្រីរួមជំនឿម្នាក់ដែលមានអាយុបងខ្ញុំប្រហែល១០ឆ្នាំ ឃើញថាមានអ្វីមួយមិនធម្មតា ក្រោយមកខ្ញុំបានប្រាប់គាត់អំពីបញ្ហារបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលពេលគាត់ប្រាប់ថាគាត់ក៏ធ្លាប់ឆូតសាច់ខ្លួនដែរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនខ្មាសប្រាប់គាត់ទេ ដោយសារគាត់ក៏ធ្លាប់ឆ្លងកាត់រឿងនោះដែរ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំក៏បានទៅជួបគ្រូពេទ្យដែរ គាត់បានជួយខ្ញុំនិងឪពុកម្ដាយខ្ញុំឲ្យយល់អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងឆ្លងកាត់។

ដាយអាណា៖ យប់មួយ ពេលខ្ញុំកំពុងនៅផ្ទះរបស់ប្ដីប្រពន្ធមួយគូដែលខ្ញុំទុកចិត្ត បងប្រុសជាប្ដីបានកត់សម្គាល់ឃើញថាខ្ញុំខុសពីធម្មតា។ គាត់បានទទូចឲ្យខ្ញុំប្រាប់ពួកគាត់អំពីអ្វីនោះ។ បងស្រីជាប្រពន្ធបានឱបខ្ញុំយ៉ាងណែនដូចម្ដាយខ្ញុំធ្លាប់ឱបខ្ញុំពេលនៅតូច។ ពេលនោះ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមយំ ហើយបងស្រីក៏យំដែរ។ ដំបូង មិនស្រួលឲ្យខ្ញុំប្រាប់ពួកគាត់ថាខ្ញុំកំពុងធ្វើបាបខ្លួនឯងទេ តែក្រោយមកខ្ញុំបានប្រាប់ពួកគាត់ទាំងអស់ ហើយខ្ញុំសប្បាយដែលខ្ញុំបានធ្វើដូច្នោះ។

តើតាមរបៀបណាគម្ពីរបានជួយប្អូន?

ដាយអាណា៖ គម្ពីរបានជួយខ្ញុំឲ្យទទួលស្គាល់ថាខ្ញុំមិនអាចយកឈ្នះតែម្នាក់ឯងបានទេ។ ខ្ញុំត្រូវការជំនួយពីព្រះយេហូវ៉ា។—សុភាសិត ៣:៥, ៦

ខេតធី៖ ការអានគម្ពីរនិងការដឹងថាព័ត៌មានពីគម្ពីរមកពីព្រះ គឺពិតជាជួយសម្រាលទុក្ខខ្ញុំខ្លាំងណាស់។—ធីម៉ូថេទី២ ៣:១៦

ឡូរីណឺ៖ ពេលខ្ញុំអានដល់បទគម្ពីរដែលមានឥទ្ធិពលលើចិត្តខ្ញុំ ខ្ញុំបានកត់ទុកក្នុងសៀវភៅកំណត់របស់ខ្ញុំ ដើម្បីខ្ញុំអាចរំពឹងគិតខទាំងនោះនៅពេលក្រោយ។—ធីម៉ូថេទី១ ៤:១៥

តើបទគម្ពីរមួយណាដែលមានឥទ្ធិពលលើចិត្តប្អូន?

ដាយអាណា៖ សុភាសិត ១៨:១ ចែងថា៖«អ្នកណាដែលញែកខ្លួនចេញពីអ្នកឯទៀត អ្នកនោះគិតតែពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន គាត់គ្មានចិត្តចង់បានប្រាជ្ញាទាល់តែសោះ»។ ជួនកាល ខ្ញុំពិបាកនៅជិតអ្នកឯទៀត តែខគម្ពីរនេះបានជួយខ្ញុំឲ្យទទួលស្គាល់ថាការញែកខ្លួនចេញពីអ្នកឯទៀត គឺមានគ្រោះថ្នាក់។

ខេតធី៖ ខគម្ពីរដែលខ្ញុំចូលចិត្តជាងគេ គឺនៅម៉ាថាយ ១០:២៩ និងខ៣១ នៅខនោះលោកយេស៊ូបានប្រាប់ថាគ្មានចាបពូកណាមួយធ្លាក់ដល់ដី ដែលបិតារបស់អ្នកដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌មិនជ្រាបឡើយ។ ហើយលោកបានបន្ថែមថា៖«កុំខ្លាចឡើយ អ្នករាល់គ្នាមានតម្លៃជាងចាបពូកជាច្រើនទៅទៀត»។ សូម្បីតែឥឡូវ ពេលខ្ញុំអានបទគម្ពីរនេះ ខ្ញុំតែងរំលឹកខ្លួនថាខ្ញុំមានតម្លៃចំពោះព្រះយេហូវ៉ា។

ឡូរីណឺ៖ ខ្ញុំចូលចិត្តបទគម្ពីរនៅអេសាយ ៤១:៩, ១០ ព្រះយេហូវ៉ាប្រាប់រាស្ត្រលោកថា៖«ខ្ញុំមិនបានបោះបង់អ្នកទេ។ កុំខ្លាចឡើយ ព្រោះខ្ញុំនៅជាមួយនឹងអ្នក។ . . . ខ្ញុំនឹងពង្រឹងកម្លាំងអ្នក»។ ពេលឮពាក្យពង្រឹងកម្លាំង ខ្ញុំតែងគិតអំពីអ្វីមួយដែលបាំង ហើយមានជញ្ជាំងធ្វើពីថ្ម។ ខគម្ពីរនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា ព្រោះខ្ញុំដឹងថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់ខ្ញុំនិងនៅក្បែរខ្ញុំជានិច្ច។

សំណួរសម្រាប់រំពឹងគិត

ពេលដែលប្អូនត្រូវការជំនួយ តើប្អូនអាចប្រាប់អ្នកណា?
តើប្អូនអាចនិយាយអ្វីខ្លះប្រាប់ព្រះយេហូវ៉ាអំពីបញ្ហានេះ?
តើប្អូនអាចប្រាប់ពីវិធីពីរយ៉ាង(ក្រៅពីការធ្វើបាបខ្លួនឯង)ដែលប្អូនអាចប្រើដើម្បីបំបាត់ការតានតឹងចិត្តនិងការថប់បារម្ភឬទេ?

សៀវភៅខគម្ពីរដែលខ្ញុំចូលចិត្ត

យោបល់៖ ពេលប្អូនអានចំខគម្ពីរដែលពង្រឹងកម្លាំងចិត្តប្អូនថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់ប្អូន ឬខដែលអាចជួយប្អូនបណ្ដុះឲ្យមានទស្សនៈត្រឹមត្រូវចំពោះខ្លួនឯងនិងចំណុចខ្សោយរបស់ខ្លួន សូមកត់ទុកខទាំងនោះក្នុងសៀវភៅកំណត់របស់ប្អូន។ ប្អូនក៏អាចកត់ទុកប្រយោគមួយឬពីរអំពីមូលហេតុដែលឃ្លាទាំងនោះសំខាន់សម្រាប់ប្អូន។ ដើម្បីជួយប្អូនឲ្យចាប់ផ្ដើមធ្វើដូច្នេះ នៅខាងក្រោមនេះមានខគម្ពីរខ្លះដែលដាយអាណា ខេតធី និងឡូរីណឺចូលចិត្ត ហើយឃើញថាមានប្រយោជន៍ចំពោះពួកគាត់។

រ៉ូម ៨:៣៨, ៣៩

ដាយអាណាប្រាប់ថា៖«ខនេះបង្ហាញថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់ខ្ញុំ សូម្បីតែពេលដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអ្វីៗមិនអាចល្អប្រសើរក៏ដោយ»។
ចម្រៀងសរសើរព្រះ ៧៣:២៣

ខេតធីប្រាប់ថា៖«ខគម្ពីរមួយនេះពង្រឹងទំនុកចិត្តខ្ញុំថា ខ្ញុំមិននៅតែឯងទេ។ ហើយថាព្រះយេហូវ៉ាប្រៀបដូចជានៅក្បែរខ្ញុំ»។
ពេត្រុសទី១ ៥:១០

ឡូរីណឺប្រាប់ថា៖«ការធូរស្រាលក្នុងចិត្តប្រហែលជាមិនកើតឡើងភ្លាមៗទេ យើងប្រហែលជាត្រូវរងទុក្ខ‹មួយរយៈពេលខ្លី›។ ប៉ុន្តែ នៅទីបំផុតព្រះយេហូវ៉ាអាចធ្វើឲ្យយើងខ្លាំងក្លាដើម្បីស៊ូទ្រាំនឹងអ្វីទាំងអស់»។