Ég fæddist árið 1934 í Pescara, borg við Adríahaf á miðri austurströnd Ítalíu. Við vorum fjórar systur og ég var yngst. Pabbi vildi að nöfnin okkar væru í stafrófsröð og byrjaði á A. Þess vegna byrjar nafnið mitt á bókstafnum D.

 Pabbi hafði alltaf haft áhuga á andlegum málum. Fyrstu kynni hans af Vottum Jehóva voru í júlí 1943 þegar Liberato Ricci, sem var í biblíunámi hjá þeim, talaði við hann um Biblíuna og lánaði honum eintak af Varðturninum. Áður en langt um leið var pabbi farinn að segja spenntur frá því sem hann lærði. Mamma tók einnig við sannleikanum. Hún sagði líka frá þessari nýju von sinni þótt hún væri ólæs og vitnaði í vers sem hún hafði lært utan að.

 Heimili okkar varð eins konar miðstöð þótt lítið væri. Samkomurnar voru haldnar þar. Farandumsjónarmenn og brautryðjendur gistu hjá okkur þó að ekki væru nema tvö svefnherbergi á heimilinu.

 Elstu systur mínar tvær höfðu ekki mikinn áhuga á Biblíunni. Þær giftust með tímanum og fluttu að heiman. En við Cesira, sem var næst í röðinni, höfðum yndi af því að hlusta á pabba lesa í Biblíunni. Við nutum þess líka að heyra hvetjandi ræður bræðra sem heimsóttu litla hópinn okkar.

 Ég fór oft með pabba og öðrum í boðunina en ég var svo feimin að það tók mig nokkra mánuði að byggja upp kjark til að þora að yrða á húsráðandann. En kærleikurinn til Jehóva varð sterkari og í júlí 1950 skírðist ég. Bróðir flutti skírnarræðuna heima hjá okkur og síðan skírðist ég í sjónum. Árið eftir fluttu hjón sem voru sérbrautryðjendur á svæðið okkar og ég fór oft með þeim í boðunina. Því meira sem ég boðaði trúna því auðveldara varð það. Mér fannst frábært að fá að þjóna Jehóva á þennan hátt.

Ákvörðun sem breytti lífi mínu

 Fyrsti farandhirðirinn okkar hét Piero Gatti. a Hann hvatti mig til að gerast brautryðjandi en líka til að flytja þangað sem meiri þörf væri á boðberum. Það hafði aldrei hvarflað að mér. Þar sem ég ólst upp var venja að ungar konur byggju heima þangað til þær giftu sig. Ég bjó því enn í foreldrahúsum þegar ég byrjaði í brautryðjandastarfinu í mars 1952. Ég vissi ekki þá hvaða áhrif sú ákvörðun myndi hafa á líf mitt.

 Unga systur sem hét Anna langaði líka til að gerast brautryðjandi um svipað leyti. Hún flutti til okkar svo að við gætum starfað saman. Árið 1954 vorum við útnefndar sérbrautryðjendur og sendar til borgarinnar Perugia. Það voru um 250 kílómetrar þangað og engir vottar bjuggu þar.

 Þetta var mikið ævintýri! Ég var bara tvítug og ég hafði aldrei farið úr bænum nema til að sækja mót með foreldrum mínum. Mér fannst eins og við værum að flytja á heimsenda! Pabbi hafði svolitlar áhyggjur af því að við Anna myndum búa einar svo að hann fór með okkur til að hjálpa okkur að finna húsnæði. Við leigðum herbergi sem var einnig notað sem ríkissalur. Fyrst í stað vorum við bara einar á samkomunum. Við nutum þess samt að boða trúna í Perugia og bæjum og þorpum í grennd og fljótlega fórum við að sjá starf okkar bera árangur. Um ári síðar fluttist bróðir til borgarinnar og hann hélt samkomurnar fyrir okkur. Árið 1957 vorum við sendar á nýtt svæði en þá hafði myndast lítill söfnuður í Perugia.

 Næsta starfssvæði okkar var í lítilli borg sem heitir Terni og er nálægt miðri Ítalíu. Við hlökkuðum til að boða trúna í Terni því að margir þar um slóðir höfðu sýnt áhuga. Það var samt ýmislegt sem reyndi á. Þó að fasistastjórnin hefði lagt upp laupana árið 1943 reyndu yfirvöld sums staðar enn þá að koma í veg fyrir að vottar Jehóva dreifðu boðskap Biblíunnar. Þau kröfðust þess að við sæktum um leyfi til að boða trúna hús úr húsi.

 Það var ekkert óvenjulegt að lögreglan væri að eltast við votta Jehóva. Stundum gátum við horfið inn í fólksfjölda en það tókst ekki alltaf. Ég var handtekin tvisvar. Í fyrra skiptið var ég að boða trúna ásamt farandhirðinum. Við vorum handtekin og farið var með okkur á lögreglustöðina. Við vorum sökuð um að boða trúna án leyfis frá yfirvöldum og sektuð fyrir það. Við neituðum að greiða sektina þar sem við höfðum ekki brotið nein lög. Hjartað barðist í brjósti mér af hræðslu en ég var Jehóva mjög þakklát fyrir að vera ekki ein. Hughreystandi orð Jesaja komu upp í hugann: „Vertu ekki hræddur, ég hjálpa þér.“ (Jesaja 41:13) Okkur var sleppt og þegar við vorum leidd fyrir rétt var málið fellt niður. Seinna skiptið var hálfu ári síðar. Í þetta sinn var ég ein. Málið fór fyrir rétt en ég var sýknuð.

Ný tækifæri í þjónustu Jehóva

 Ég var mjög spennt að fara á mót sem var haldið í Napólí á Suður-Ítalíu árið 1954. Ég bauð mig fram til að aðstoða við þrifin á mótsstaðnum og fékk verkefni nálægt sviðinu. Þar tók ég eftir myndarlegum ungum bróður sem hét Antonio Caparelli og var brautryðjandi í Líbíu. Fjölskylda hans hafði flust þangað frá Ítalíu seint á fjórða áratugnum.

 Antonio var atorkusamur og hugrakkur. Hann ferðaðist langt inn í Líbíueyðimörkina á mótorhjóli til að boða trúna meðal Ítala sem bjuggu þar. Við skrifuðumst á af og til. En snemma árs 1959 sneri hann aftur til Ítalíu. Hann starfaði á Betel í Róm í nokkra mánuði en var síðan falið að starfa sem sérbrautryðjandi í borginni Viterbo nálægt miðri Ítalíu. Við vorum ástfangin og giftum okkur 29. september 1959 og ég flutti til Viterbo.

 Einhvers staðar þurftum við að búa og halda samkomur. Að lokum fundum við herbergi á jarðhæð sem var eins og lítið verslunarhúsnæði með pínulitlu baðherbergi bak við. Rúmið okkar var í einu horninu bak við færanlegt skilrúm. Það var svefnherbergið. Hitt rýmið var annaðhvort stofa eða ríkissalur eftir því hvaða dagur var. Aðstaðan var ekki frábær og ég hefði ekki viljað búa þar ein. En ég var ánægð því að við Antonio vorum saman.

 Antonio var útnefndur farandhirðir árið 1961. En hann þurfti að byrja á því að sitja mánaðarlangt námskeið fyrir safnaðarþjóna, það er að segja umsjónarmenn. Ég þurfti því að vera ein í heilan mánuð. Ég verð að viðurkenna að ég vorkenndi sjálfri mér, sérstaklega á kvöldin þegar ég var ein í herbergiskytrunni okkar. Ég var samt ánægð að Antonio skyldi koma að góðum notum í þjónustunni við Jehóva. Ég reyndi líka að hafa nóg fyrir stafni og þá var tíminn fljótur að líða.

 Farandstarfinu fylgdu mikil ferðalög eins og við var að búast. Við ferðuðumst alla leið frá Veneto á Norður-Ítalíu til Sikileyjar í suðri. Við vorum bíllaus til að byrja með og notuðum því almenningssamgöngur. Eitt sinn höfðum við hossast um í rútu á afskekktu svæði á Sikiley. Á stoppistöðinni biðu okkar bræður með asna til að bera farangurinn okkar. Antonio var í jakkafötum og með bindi og ég var í samkomukjól. Það hefur eflaust verið hálfspaugilegt að sjá okkur á gangi með bændum og með asna klyfjuðum ferðatöskunum okkar og ritvél.

 Trúsystkini okkar voru mjög örlát, jafnvel þegar þau höfðu úr litlu að spila. Sums staðar þar sem við gistum var hvorki klósett né rennandi vatn. Einu sinni gistum við í herbergi sem hafði ekki verið notað í mörg ár. Um nóttina iðaði ég svo mikið í svefni að Antonio vakti mig. Við uppgötvuðum okkur til skelfingar að undir lökunum var allt morandi í skordýrum! Það var lítið við því að gera um miðja nótt. Við sópuðum burt eins miklu af skordýrunum og við gátum og reyndum að sofna aftur.

 Þetta var samt ekki það sem reyndi mest á hjá mér. Mesti vandinn var hvað ég var feimin. Ég átti erfitt með að kynnast fólki þegar við komum í nýjan söfnuð. En mig langaði svo til að vera uppörvandi og hjálpa systrunum og lagði mig því alla fram. Með hjálp Jehóva leið mér alltaf miklu betur í vikulok. Það var mjög ánægjulegt að fá að starfa með bræðrum og systrum og sjá hvað þau voru örlát og trúföst og hvað þau elskuðu Jehóva heitt.

 Árið 1977, eftir þónokkur ár í farand- og umdæmisstarfi, b var okkur boðið á Betel í Róm til að aðstoða við að undirbúa alþjóðamótið „Sigursæl trú“ sem var haldið árið eftir. Nokkrum mánuðum síðar var ákveðið að við yrðum áfram á Betel. Stuttu eftir það var Antonio skipaður í deildarnefndina.

 Betelþjónusta var ný reynsla fyrir mig og feimnin olli því að ég var stundum svolítið stressuð. En með hjálp Jehóva og trúsystkina á Betel fór mér fljótlega að líða vel þar.

Nýjar áskoranir

 Þegar fram liðu stundir stóðum við frammi fyrir nýjum erfiðleikum – heilsubresti. Antonio fór í hjartaaðgerð árið 1984 og um áratug síðar komu upp fleiri vandamál. Árið 1999 kom í ljós að hann var með illkynja æxli. Hann hafði alltaf verið atorkumikill en þessi hræðilegi sjúkdómur reyndist honum ofviða. Það var ákaflega sárt fyrir mig að horfa upp á hann missa þróttinn smátt og smátt. Ég bað Jehóva heitt og innilega að gefa mér kraft til að geta stutt ástkæran eiginmann minn. Ég las mikið í Sálmunum. Þetta veitti mér ákveðna huggun þegar áhyggjur sóttu á mig. Antonio lést 18. mars 1999. Við höfðum verið gift í næstum 40 ár.

 Það er ótrúlegt hvað maður getur verið einmana þó að maður sé umkringdur fólki. Trúsystkini mín á Betel hughreystu mig vissulega og hið sama er að segja um bræður og systur sem við kynntumst í farandstarfinu. Engu að síður var tómarúmið í hjartanu svo mikið og sárt að ég get ekki lýst því með orðum. Ég fann sérstaklega fyrir því þegar ég gekk inn í tómt herbergið á kvöldin. Bænir, biblíunám og tíminn hafa átt sinn þátt í að græða sárin. Minningarnar um árin sem við Antonio áttum saman hafa meira að segja orðið ánægjulegar á ný. Ég rifja upp það sem við gerðum saman, fullviss um að Jehóva geymi hann í minni sér og ég fái að hitta hann aftur í upprisunni.

 Ég hef haft mörg verkefni á Betel og núna vinn ég á saumastofunni. Ég hef mikla ánægju af að sinna starfi sem gagnast fjölskyldu minni á Betel. Ég reyni líka að boða trúna eftir bestu getu. Auðvitað get ég ekki gert eins mikið og áður, en ég hef enn þá yndi af því að boða fagnaðarboðskapinn. Það hefur fylgt mér síðan ég var stelpa. Þess vegna hvet ég gjarnan unga fólkið til að gerast brautryðjendur. Ég veit hvað það getur verið spennandi.

 Þegar ég lít um öxl á þau næstum 70 ár sem ég hef þjónað Jehóva í fullu starfi blasir við hvernig hann hefur hjálpað mér og blessað. Ég er enn þá feimin og veit að ég hefði aldrei getað gert það sem ég gerði í eigin krafti. Ég hef ferðast víða, séð og upplifað margt sem hefur auðgað lífið og kynnst fólki sem hefur veitt mér innblástur. Ég get sagt án þess að hika að ég myndi gera þetta allt aftur.