Þegar kona mín, Kaye, eignaðist dóttur okkar, Lauren, hafði ég ekki minnstu hugmynd um hvað felst í því að vera góður faðir. Þegar annað barn okkar, Michael, fæddist var ég engu betri í hlutverkinu. Foreldrar mínir rifust mjög mikið og hjónaband þeirra endaði með skilnaði. Mig langaði að vísu að vera góður fjölskyldufaðir en ég vissi bara ekki hvernig ég ætti að fara að.

 Til að gera illt verra hafði ég orðið háður áfengi og eiturlyfjum á unglingsárum mínum. Og núna hafði ég alls enga stjórn á lífi mínu. Ég var líka haldinn spilafíkn og þessar fíknir leiddu til margra slæmra ákvarðana. Ástandið varð svo slæmt að Kaye yfirgaf mig og tók börnin okkar tvö með sér. Ég var niðurbrotinn maður.

 Ég spurði Kaye hvernig ég gæti fengið hana til að koma til baka. Hún hafði verið að kynna sér Biblíuna með Gloriu sem var vottur Jehóva. Skilmálarnir voru því einfaldir: „Þiggðu biblíunámskeið.“ Ég vissi ekki hvað í því fólst en þetta var bragð til að fá Kaye til baka. Ég samþykkti því að hitta Gloriu og mann hennar Bill.

Samtal sem breytti lífi mínu

 Þegar Bill og Gloria heimsóttu okkur var ég snortinn af því hve náið samband þau áttu. Ég fékk að vita að uppkomin börn þeirra, sem voru á aldur við mig, væru að nota líf sitt á tilgangsríkan hátt. Í fyrsta sinn á ævinni hvarflaði það að mér að Biblían gæti verið lykillinn að hamingjusömu fjölskyldulífi.

 Við þetta tækifæri töluðu Bill og Gloria við mig um vandamál mín. Þau sýndu mér hvað Biblían segir í Galatabréfinu 6:7: „Það sem maður sáir, það uppsker hann.“ Ég hugsaði með sjálfum mér: „Ef ég hefði haft þessa meginreglu að leiðarljósi hefði ég getað sparað okkur svo margar hremmingar.“

 Þegar fram í sótti komst ég að því að það bætti líf mitt til muna að fara eftir meginreglum Biblíunnar. Við Kaye hættum að reykja og ég fékk hjálp til að slíta mig frá hinum fíknum mínum. Árið 1985 þegar við eignuðumst þriðja barnið okkar, son okkar David sem við kölluðum Davey, fannst mér ég loks vera undir það búinn að vera góður faðir.

Sameinuð í þjónustu Jehóva

 Við Kaye uppgötvuðum að þegar við kenndum börnum okkar að elska Jehóva hjálpaði það okkur líka að nálgast hann. Við lærðum mjög mikið af bókum eins og Hlýðum á kennarann mikla. Aðrar fjölskyldur í söfnuðinum voru okkur og börnunum líka góðar fyrirmyndir.

 Þegar fram liðu stundir fóru börnin okkar öll út í brautryðjendastarfið. Í byrjun árs 2004 var Lauren í spænskum söfnuði. Michael var nýfarinn frá Betel til að ganga í hjónaband og var í þann mund að fara með Diönu konu sinni til Gvam til að sinna verkefni við boðunina. Davey, sem var 19 ára, hafði nýlega hafið þjónustu í Dóminíska lýðveldinu.

 Við Kaye vorum stolt af börnunum okkar og lífsstefnunni sem þau höfðu valið. Okkur fannst við upplifa orðin í 3. Jóhannesarbréfi 4: „Ekkert gleður mig meira en að heyra að börnin mín gangi á vegi sannleikans.“ Ekki grunaði okkur að líf okkar ætti eftir að breytast með einu símtali.

Harmþrungnar fréttir

 Þann 24. apríl 2004 fórum við Kaye út að borða ásamt tveim öðrum hjónum. Þar sem veitingarhúsið var í meira en hundrað kílómetra fjarlægð ferðuðumst við öll saman í mínum bíl. Eftir matinn keyrði ég hina á kaffihús þar sem við ætluðum að fá okkur eftirrétt og síðan ætlaði ég að leggja bílnum. En þá hringdi síminn. Það var vinur minn og það heyrðist á rödd hans að hann var í uppnámi.

 „Það hefur orðið hræðilegt slys,“ sagði hann. „Davey lenti í slysi.“

 „Hversu slæmt var það?“ Spurði ég hann og óttaðist svarið.

 Í fyrstu gat hann ekki sagt orðin. Síðan sagði hann hikandi röddu að Davey hefði dáið.

 Þegar ég hafði lagt á bað ég Jehóva að gefa mér styrk. Síðan fór ég inn á kaffihúsið og sagði hinum að mér liði ekki vel og það væri best að fara heim. Ég vildi ekki segja Kaye hvað hafði komið fyrir Davey fyrr en við værum ein saman.

 Aksturinn heim sem tók 90 mínútur var mér kvalræði. Ég heyrði hvernig Kaye sagði spennt frá því hvað hún hlakkaði mikið til heimsóknar Daveys sem var á næsta leiti. Samtímis, áður en Kaye vissi um lát sonar okkar, fóru samúðarkveðjur að berast í símann minn.

 Þegar við höfðum keyrt hin hjónin heim til sín fórum við heim til okkar. Þegar Kaye leit framan í mig vissi hún um leið að eitthvað hræðilegt hafði gerst. „Hvað gerðist?“ spurði hún. Ég vissi að næstu orð mín myndu rústa lífi Kaye eins og hafði gerst hjá mér tveim klukkustundum áður.

Tekist á við missinn

 Við Kaye höfðum áður tekist á við erfiðleika og við vissum að Jehóva styður fólk sitt. (Jesaja 41:10, 13) En þetta var allt öðruvísi raun. Ég gat ekki varist tilhugsuninni: „Hvernig gat þetta komið fyrir Davey sem gerði svo mikið fyrir Jehóva? Hvers vegna verndaði Jehóva hann ekki?“

 Börnin okkar voru líka í áfalli. Lauren hafði verið Davey sem önnur móðir og hún tók því dauða hans mjög nærri sér. Michael var líka mjög sorgbitinn. Þó að Michael hefði verið að heiman í um það bil fimm ár hafði hann nýverið uppgötvað hversu þroskaður ungur maður litli bróðir hans var orðinn.

 Allt frá fyrstu stundu var söfnuðurinn líflína okkar. Til dæmis meðan Kaye var enn í áfalli yfir dauða sonar okkar komu vinir úr söfnuðinum til að hugga okkur og aðstoða. (Orðskviðirnir 17:17) Ég mun aldrei gleyma kærleikanum sem þeir sýndu okkur.

 Við Kaye héldum áfram venjum okkar varðandi bænir, biblíunám og samkomusókn til að hjálpa okkur að takast á við sorgina. Þetta tók ekki sársaukann í burtu en við vissum að það væri mikilvægt að gera það sem viðhéldi andlegum styrk okkar. – Filippíbréfið 3:16.

 Michael og Diana ákváðu að setjast að í nágrenni við okkur og Lauren sneri aftur í enska söfnuðinn okkar. Að vera sameinuð næstu árin hjálpaði okkur öllum að hefja bataferlið. Þegar Lauren gekk seinna í hjónaband reyndist eiginmaður hennar, Justin, okkur líka stoð og stytta.

Erfið vegferð

 Skömmu eftir dauða Daveys stigum við annað skref til að hjálpa okkur að fást við missinn. Það var erfitt en reyndist vera blessun. Kaye mun segja þá sögu.

 „Þegar maður minn sagði mér að Davey væri dáinn féll ég í niðadimmu og var þar lengi. Ég var svo heltekin af sorg að ég átti erfitt með að sinna daglegum verkefnum. Ég grét án afláts. Satt að segja var ég stundum reið út í Jehóva og alla sem voru á lífi. Mér fannst ég hafa gersamlega tapað áttum.

 Mig langaði að fara til Dóminíska lýðveldisins. Mér fannst ég þurfa að vera þar sem Davey hafði búið og þjónað Jehóva síðustu mánuðina. Jafnframt var ég enn mjög viðkvæm og ófær um að fara í þessa löngu ferð.

 Náin vinkona hjálpaði mér með því að segja mér að vinir Daveys í Dóminíska lýðveldinu syrgðu líka og hefðu þörf fyrir að hitta fjölskyldu hans. Stuðningur hennar gaf mér styrkinn sem ég þurfti til að fara um borð í flugvélina.

 Þessi fjölskylduferð var akkúrat það sem við þörfnuðumst. Við áttuðum okkur betur á hve andlegur maður Davey var. Eini öldungurinn í söfnuði Daveys sagði okkur að hann hafi alltaf getað treyst á að Davey skilaði verkefnum sínum.

 Þegar við gengum eftir götunni þar sem Davey bjó kom fólk til okkar og sagði okkur frá ýmsu góðu sem hann hafði gert fyrir það. Ég vissi alltaf að hann var góður drengur en þessi reynsla sýndi mér hversu náið sonur minn leitaðist við að feta í fótspor Jesú.

 Við hittum líka einn af biblíunemendum Daveys, en það var maður sem var rúmfastur og bjó í pínulitlu húsi. Hann bjó við fátækt en trúsystkinin í söfnuðinum sögðu okkur að Davey hafi virt reisn hans og sýnt honum mikla virðingu. Ég var svo stolt af honum!

 Þetta var erfiðasta ferð sem ég hef nokkurn tíma farið í. En það var okkur lækning að deila sorg og huggun með öðrum sem þekktu Davey. Það virtist sem hjartasorgin væri ekki eins þungbær um sinn.“

Fordæmi Daveys uppörvaði aðra

 Þann 8. janúar 2005 birtist grein í Vaknið! á ensku um dauða Daveys og þjónustu hans í Dóminíska lýðveldinu. Þegar greinin birtist hvarflaði ekki að okkur hvílík áhrif hún myndi hafa á lesendur. Í maí árið 2019 hafði til dæmis bróðir að nafni Nick samband við okkur og sagði eftirfarandi:

 „Við lok ársins 2004 var ég í háskóla og hafði engin andleg markmið. Ég var ekki hamingjusamur. Ég bað Jehóva að hjálpa mér að nota æskuár mín betur. Skömmu síðar las ég reynslusögu Daveys í Vaknið! Hún reyndist vera svar við bæn minni.

 Ég hætti í háskólanum og hóf brautryðjendastarf. Ég einsetti mér líka að læra spænsku og flytja til annars lands. Er fram liðu stundir gat ég þjónað í Níkaragva og sótt Skólann fyrir boðbera Guðsríkis ásamt eiginkonu minni. Þegar ég er spurður að því hvað hafi hvatt mig til að gerast brautryðjandi segi ég frá sögu Daveys.“

 Okkur var aftur komið á óvart þegar við hittum systur að nafni Abi sem var sjálfboðaliði við hótelið sem við gistum á þegar við vorum gestir á alþjóðamótinu í Búenos Aíres í Argentínu árið 2019. Hlýleg og kærleiksrík framkoma hennar snerti okkur djúpt. Okkur Kaye fannst hún minna okkur á Davey.

 Þegar við vorum komin á hótelherbergið sendum við Abi hlekkinn að greininni um Davey í Vaknið! Hún svaraði eftir fáeinar mínútur. Hana langaði mikið til að ræða við okkur, þannig að við hittum hana í gestamóttökunni. Þar sagði Abi okkur, með tárin í augunum, að það hafi verið frásaga Daveys sem hvatti hana til að gerast brautryðjandi í september árið 2011 og þjóna síðan á einangruðu svæði. Hún sagði. „Í hvert skipti sem ég mæti erfiðleikum í þjónustunni les ég greinina á ný.“ Hún var meira að segja með eintak af henni með sér.

 Svona frásögur sýna að við tilheyrum alþjóðlegri fjölskyldu. Ekkert annað í þessum heimi jafnast á við eininguna meðal fólks Jehóva.

 Við Kaye huggum okkur við það að Davey hafði svona jákvæð áhrif á aðra. Og þetta á í rauninni við allt yndislega unga fólkið okkar sem leggur hart að sér í þjónustu Jehóva. Það má vel vera að eldmóður þeirra snerti líf annarra án þess að þau viti af því og að fordæmi þeirra veki hjá þeim löngun til að þjóna Jehóva eftir bestu getu.

„Þeir eru allir lifandi í augum hans“

 Í Lúkasi 20:37 endursegir Jesús orð Jehóva þegar hann kallar sjálfan sig „Guð Abrahams, Guð Ísaks og Guð Jakobs“. Jehóva sagðist ekki einungis hafa verið Guð þeirra meðan þeir voru lifandi heldur er hann enn þá Guð þeirra. Hvers vegna? Jesús segir okkur í versi 38: „Þeir eru allir lifandi í augum hans.“

 Já, frá sjónarhorni Jehóva eru allir trúfastir þjónar hans enn á lifi og það sýnir okkur hversu staðráðinn hann er í að reisa þá upp. (Jobsbók 14:15; Jóhannes 5:28, 29) Ég er sannfærður um að Jehóva beri þessar tilfinningar til Daveys eins og til annara þjóna sinna sem hafa sofnað dauðasvefni.

 Ég hlakka óendanlega til að sjá Davey aftur, en ég ber aðra enn þá sterkari þrá í brjósti, það er að upplifa endurfundi hans og Kaye. Ég hef aldrei séð neinn þjást eins mikið og hana. Orðin í Lúkasi 7:15 hafa sérstaka merkingu í huga mínum: „Hinn látni settist þá upp og fór að tala, og Jesús gaf hann móður hans.“

 Í september 2005 gerðist ég brautryðjandi og varð þar með starfsfélagi Kaye. Það er mikill heiður að þjóna sem brautryðjandi ásamt konu minni, börnum okkar og mökum þeirra. Við styðjum hvert annað sem sameinuð fjölskylda og einbeitum okkur að framtíðarvoninni um nýjan heim þar sem við munum vera með okkar elskaða Davey á ný.