Jesaja 32:1–20

  • Konungur og höfðingjar stjórna með réttlæti (1–8)

  • Viðvörun til sjálfumglaðra kvenna (9–14)

  • Blessun þegar Guð úthellir anda sínum (15–20)

32  Konungur mun ríkja með réttlætiog höfðingjar stjórna með réttvísi.   Hver og einn verður eins og skjól fyrir vindiog skýli* í slagviðri,eins og lækir í vatnslausu landi,eins og skuggi af stórum hamri í skrælnuðu landi.   Þá verða augu hinna sjáandi ekki lengur límd afturog eyru þeirra sem heyra munu hlusta.   Hjörtu hinna fljótfæru gefa þekkingunni gaumog stamandi tunga talar reiprennandi og skýrt.   Heimskinginn kallast ekki lengur örláturog siðspilltur maður verður ekki talinn göfugmenni.   Heimskinginn fer með tómt þvaðurog upphugsar illt í hjarta sínutil að ýta undir fráhvarf* og mæla gegn Jehóva með þrjósku. Hann lætur svangan mann hungraog neitar þyrstum um vatn að drekka.   Ráðagerðir hins siðspillta eru illar,hann ýtir undir blygðunarlausa hegðuntil að brjóta hinn bágstadda niður með lygumþó að hann fari með rétt mál.   En örlátur maður hefur unun af að gefaog heldur sig við það sem er göfugt.*   „Þið sjálfumglöðu konur, standið upp og hlustið á mig! Þið áhyggjulausu dætur, gefið gaum að því sem ég segi! 10  Eftir rúmt ár munuð þið sem eruð áhyggjulausar skjálfaþví að vínuppskerutíminn líður án þess að nokkuð hafi verið tínt. 11  Skelfist, sjálfumglöðu konur! Skjálfið, þið sem eruð áhyggjulausar! Klæðið ykkur úrog bindið hærusekk um mjaðmirnar. 12  Berjið ykkur á brjóst og kveiniðyfir unaðslegum ökrunum og frjósömum vínviðnum. 13  Þyrnar og þistlar munu þekja land þjóðar minnar,þeir hylja öll hús þar sem gleðin ríkti,já, borg fagnaðarins. 14  Víggirtur turninn er yfirgefinn,iðandi borgin liggur í eyði. Ófel og varðturninn verða auðn um alla framtíð,villiösnum til ánægju,beitiland handa búfé, 15  þar til Guð úthellir anda sínum yfir okkur,óbyggðirnar verða að aldingarðiog aldingarðurinn er álitinn skógur. 16  Þá mun réttvísin setjast að í óbyggðunumog réttlætið búa í aldingarðinum. 17  Ósvikið réttlæti skapar friðog ávöxtur réttlætisins verður varanlegt öryggi og ró. 18  Fólk mitt mun búa í friðsælu landi,í öruggu húsnæði og á kyrrlátum hvíldarstöðum. 19  En skógurinn fellur fyrir hagliog borgin verður jöfnuð við jörðu. 20  Þið sem sáið við öll vötn eruð hamingjusöm,þið sem hleypið út nautinu og asnanum.“

Neðanmáls

Eða „athvarf“.
Eða „sýna óvirðingu“.
Eða „og gefur stöðugt af örlæti“.