Bréfið til Hebrea 11:1–40

  • Skilgreining á trú (1, 2)

  • Dæmi um trú (3–40)

    • Ekki hægt að þóknast Guði án trúar (6)

11  Trú er fullvissa um það sem menn vona, sannfæring um* þann veruleika sem ekki er hægt að sjá.  Hennar vegna fengu menn til forna* þann vitnisburð að þeir hefðu velþóknun Guðs.  Vegna trúar skiljum við að allt á himni og jörð* varð til með orði Guðs og að hið sýnilega varð til af hinu ósýnilega.  Vegna trúar færði Abel Guði verðmætari fórn en Kain, og vegna trúar sinnar fékk hann staðfest* að hann væri réttlátur því að Guð var ánægður með* fórnargjafir hans. Þótt hann sé dáinn talar hann enn með trú sinni.  Vegna trúar var Enok tekinn burt til að hann skyldi ekki deyja með venjulegum hætti, og hann var hvergi að finna því að Guð hafði tekið hann. Áður en hann var tekinn burt hafði hann fengið staðfest* að hann hefði velþóknun Guðs.  En án trúar er ekki hægt að þóknast Guði því að sá sem gengur fram fyrir Guð verður að trúa að hann sé til og að hann launi þeim sem leita hans í einlægni.  Vegna trúar sýndi Nói að hann óttaðist Guð og smíðaði örk til að bjarga heimilisfólki sínu eftir að Guð hafði varað hann við því sem ekki var enn hægt að sjá. Með trú sinni dæmdi hann heiminn og erfði réttlætið sem kemur af trú.  Vegna trúar hlýddi Abraham þegar hann var kallaður og fór burt til staðar sem hann átti að fá í arf. Hann fór burt þótt hann vissi ekki hvert leiðin lá.  Vegna trúar bjó hann sem útlendingur í fyrirheitna landinu eins og það væri framandi land. Hann bjó í tjöldum ásamt Ísak og Jakobi en Guð hafði lofað að gefa þeim það sama og honum. 10  Hann vænti þeirrar borgar sem hefur traustan grunn, þeirrar sem Guð hannaði og byggði. 11  Vegna trúar fékk Sara mátt til að verða barnshafandi og eignast afkomanda þó að hún væri orðin of gömul, því að hún var viss um að sá sem gaf loforðið væri trúr. 12  Þar af leiðandi gat einn maður, sem var sama sem dáinn, eignast eins marga afkomendur og stjörnur eru á himni og jafn óteljandi og sandkorn á sjávarströnd. 13  Allir þessir þjónar Guðs dóu í trú þó að þeir hefðu ekki séð loforðin rætast. Þeir sáu þau í fjarska, fögnuðu þeim og játuðu opinberlega að þeir væru aðkomufólk og byggju tímabundið í landinu. 14  Þeir sem tala þannig láta í ljós að þeir þrái að eignast sitt eigið aðsetur. 15  Ef þeir hefðu látið hugann dvelja við staðinn sem þeir fóru frá hefðu þeir fundið sér tilefni til að snúa þangað aftur. 16  En nú þráðu þeir betra aðsetur, stað sem tilheyrir himnum. Þess vegna skammast Guð sín ekki fyrir þá eða að kallast Guð þeirra. Hann hefur jafnvel búið þeim borg. 17  Vegna trúar var Abraham að því kominn að fórna Ísak þegar hann var reyndur. Hann hafði fagnað loforðunum sem hann fékk, en ætlaði að fórna einkasyni sínum 18  þó að honum hefði verið sagt: „Þeir sem verða kallaðir afkomendur þínir koma af Ísak.“ 19  En hann hugsaði sem svo að Guð væri jafnvel fær um að reisa hann upp frá dauðum og hann endurheimti hann þaðan, en það hefur táknræna merkingu. 20  Vegna trúar blessaði Ísak þá Jakob og Esaú og sagði þeim hvað framtíðin bæri í skauti sér. 21  Vegna trúar blessaði Jakob báða syni Jósefs þegar hann var að dauða kominn. Hann hallaði sér fram á staf sinn og tilbað Guð. 22  Vegna trúar talaði Jósef um brottför Ísraelsmanna skömmu áður en hann dó og gaf fyrirmæli um* hvað gert skyldi við bein sín.* 23  Vegna trúar földu foreldrar Móse hann í þrjá mánuði eftir að hann fæddist því að þeir sáu að barnið var fallegt og óttuðust ekki skipun konungs. 24  Vegna trúar neitaði Móse, þegar hann var orðinn fullorðinn, að láta kalla sig dótturson faraós 25  og kaus frekar að þola illa meðferð með fólki Guðs en að njóta unaðar af syndinni um skamman tíma. 26  Hann áleit þá smán að vera smurður* verðmætari en fjársjóði Egyptalands því að hann hafði launin stöðugt fyrir augum sér. 27  Vegna trúar yfirgaf hann Egyptaland og óttaðist ekki reiði konungsins. Hann var staðfastur eins og hann sæi hinn ósýnilega. 28  Vegna trúar hélt hann páska og sletti blóðinu á dyrastafina svo að eyðandinn myndi ekki gera frumburðum fólksins mein.* 29  Vegna trúar gengu Ísraelsmenn gegnum Rauðahafið eins og á þurru landi en þegar Egyptar reyndu það gleypti hafið þá. 30  Vegna trúar hrundu múrar Jeríkó eftir að fólkið hafði gengið í kringum þá í sjö daga. 31  Vegna trúar fórst vændiskonan Rahab ekki ásamt hinum óhlýðnu því að hún tók vinsamlega á móti njósnurunum. 32  Og hvað fleira get ég sagt? Ég hefði ekki nægan tíma ef ég færi að segja frá Gídeon, Barak, Samson, Jefta og Davíð og frá Samúel og hinum spámönnunum. 33  Vegna trúar sigruðu þeir konungsríki, komu á réttlæti, fengu loforð, lokuðu ginum ljóna, 34  stóðust mátt eldsins og komust undan sverðinu. Þeir voru veikburða en urðu sterkir, gerðust öflugir í stríði og hröktu innrásarheri á flótta. 35  Konur endurheimtu látna ástvini þegar þeir voru reistir upp. Sumir voru pyntaðir vegna þess að þeir þáðu ekki lausn gegn gjaldi. Þeir vildu heldur hljóta betri upprisu. 36  Aðrir voru hæddir og húðstrýktir og voru jafnvel fjötraðir og hnepptir í fangelsi. 37  Þeir þoldu prófraunir og voru grýttir, sagaðir í tvennt* og drepnir með sverði. Þeir gengu um í sauðargærum og geitarskinnum, liðu skort, voru aðþrengdir og þeim var misþyrmt. 38  Heimurinn átti þá ekki skilið. Þeir reikuðu um óbyggðir og fjöll og héldu til í hellum og gjótum jarðar. 39  Þó að Guð hafi sýnt þeim öllum* að hann hefði velþóknun á þeim vegna trúar þeirra fengu þeir ekki að sjá loforðið rætast 40  því að Guð hafði eitthvað betra í huga fyrir okkur: Þeir yrðu ekki fullkomnir án okkar.

Neðanmáls

Eða „sannfærandi rök fyrir“.
Eða „forfeður okkar“.
Eða „að aldirnar“. Sjá orðaskýringar, „heimsskipan“.
Orðrétt „fékk hann þann vitnisburð“.
Eða „vitnaði um að hann hefði tekið við“.
Orðrétt „þann vitnisburð“.
Eða „fyrirskipaði“.
Eða „um greftrun sína“.
Orðrétt „Kristur“.
Orðrétt „snerta frumburði þeirra“.
Eða „sundur“.
Orðrétt „þeir hafi allir fengið þann vitnisburð“.