Մատչելիության կարգավորում

Ընտրել լեզուն

Անցնել երկրորդական մենյուին

Անցնել ցանկին

Անցնել բովանդակությանը

Եհովայի վկաներ

Հայերեն

ԴԻՏԱՐԱՆ (ՈՒՍՈՒՄՆԱՍԻՐՈՒԹՅԱՆ ԹՈՂԱՐԿՈՒՄ) ՀՈԿՏԵՄԲԵՐ 2014

Անսասան հավատ ունեցիր Թագավորության հանդեպ

Անսասան հավատ ունեցիր Թագավորության հանդեպ

«Հավատը լիակատար համոզվածությունն է այն բանում, որ հույսերը կիրականանան» (ԵԲՐ. 11։1

1, 2. Ի՞նչը կմեծացնի մեր համոզվածությունն այն բանում, որ Թագավորությունն իրագործելու է մարդկանց առնչությամբ Աստծու ունեցած նպատակը, և ինչո՞ւ (տե՛ս 7-րդ էջի նկարը)։

ՄԵՆՔ՝ Եհովայի վկաներս, հաճախ ենք ասում, որ Աստծու Թագավորությունն է մեր բոլոր խնդիրների լուծումը, և ջանադրաբար մարդկանց ուշադրությունը հրավիրում ենք այս կենսական սուրբգրային ճշմարտության վրա։ Մենք ինքներս անչափ մխիթարվում ենք այն մտքից, որ Թագավորությունն իրագործելու է Աստծու նպատակը։ Որքա՞ն մեծ է, սակայն, մեր համոզվածությունը, որ Թագավորությունը իրականություն է, և որ այն կիրագործի Աստծու նպատակը։ Ի՞նչ հիմքեր ունենք Թագավորության հանդեպ անսասան հավատ ունենալու (Եբր. 11։1

2 Մեսիական Թագավորությունը մի կառույց է՝ ստեղծված անձամբ Ամենակարողի կողմից։ Դրա միջոցով Աստված իրագործում է ստեղծագործության վերաբերյալ ունեցած իր նպատակը։ Թագավորությունը անսասան հիմք ունի. այդ հիմքն այն է, որ Եհովան բացարձակ իրավունք ունի կառավարելու։ Թագավորության մեջ մտնում են թագավորը, նրա իշխանակիցները, նրանց հպատակները և այն ամենը, ինչի վրա նրանք իշխելու են։ Եհովան այս ամենը հաստատել է ուխտերի միջոցով, այսինքն՝ իրավական ուժ ունեցող համաձայնությունների  միջոցով, որոնցում կողմերից մեկը ինքն է կամ իր Որդին՝ Հիսուս Քրիստոսը։ Ուսումնասիրելով այս ուխտերը՝ մենք ավելի լավ կհասկանանք, թե ինչպես է Աստծու նպատակը կատարվելու, և կիմանանք, թե ինչու կարող ենք վստահ լինել, որ Մեսիական Թագավորությունն անսասան է (կարդա՛  Եփեսացիներ 2։12

3. Ի՞նչ ենք քննելու այս և հաջորդ հոդվածներում։

3 Աստվածշնչում կան վեց հիմնական ուխտեր, որոնք առնչվում են Մեսիական Թագավորությանը, որի գլուխը Հիսուս Քրիստոսն է։ Դրանք են՝ 1) աբրահամական ուխտ, 2) Օրենքի ուխտ, 3) Դավթի հետ կապած ուխտ, 4) Մելքիսեդեկի պես քահանա լինելու ուխտ, 5) նոր ուխտ և 6) Թագավորության ուխտ։ Եկեք տեսնենք, թե ինչպես է յուրաքանչյուր ուխտ կապված Թագավորության հետ և ինչպես է նպաստում երկրի ու մարդկության առնչությամբ Աստծու նպատակի կատարմանը (տե՛ս « Ինչպես է Աստված իրագործելու իր նպատակը» շրջանակը)։

ԽՈՍՏՈՒՄ, ՈՐԻՑ ԻՄԱՆՈՒՄ ԵՆՔ, ԹԵ ԻՆՉՊԵՍ Է ԻՐԱԳՈՐԾՎԵԼՈՒ ԱՍՏԾՈՒ ՆՊԱՏԱԿԸ

4. Եհովան ի՞նչ երեք որոշում կայացրեց։

4 Եհովան մեր մոլորակը ստեղծեց, որպեսզի այն բնակեցնի մարդկանցով։ Դրանից հետո նա երեք որոշում կայացրեց. առաջին՝ իր նմանությամբ մարդ ստեղծել, երկրորդ՝ մարդիկ պետք է ընդարձակեն Դրախտի սահմանները և լցնեն երկիրը իրենց արդար սերունդներով և երրորդ՝ մարդիկ չպետք է ուտեն բարին և չարը գիտենալու ծառից (Ծննդ. 1։26, 28; 2։16, 17)։ Աստծու նպատակի իրագործման համար ուրիշ ոչինչ պետք չէր։ Աստված ստեղծեց մարդուն, մնում էր միայն, որ մարդիկ կատարեին Աստծու մյուս երկու որոշումները, և նրա նպատակը լիովին կիրագործվեր։ Այդ դեպքում ինչո՞ւ ուխտերի կարիք առաջացավ։

5, 6. ա) Ինչպե՞ս Սատանան փորձեց խոչընդոտել Աստծու նպատակի իրականացմանը։ բ) Ինչպե՞ս Եհովան արձագանքեց Սատանայի մարտահրավերին։

5 Աստծու նպատակը խափանելու համար Բանսարկու Սատանան մի ստոր քայլի դիմեց. նա ապստամբություն բարձրացրեց։ Նա իր ուշադրությունը կենտրոնացրեց Աստծու ա՛յն որոշման վրա, որի վրա ամենից շատ կարող էր ազդել։ Դա այն որոշումն էր, որի կատարումը մարդկանցից հնազանդություն էր պահանջում։ Սատանան դրդեց առաջին կնոջը՝ Եվային, չհնազանդվելու բարին ու չարը գիտենալու ծառից չուտելու որոշմանը (Ծննդ. 3։1–5; Հայտն. 12։9)։ Այսպես վարվելով՝ Բանսարկուն հարցականի տակ դրեց Աստծու՝ Իր ստեղծագործության վրա իշխելու իրավունքը։ Հետագայում նա եսասիրական մղումներ վերագրեց Աստծու նվիրված ծառաներին (Հոբ 1։9–11; 2։4, 5

6 Ինչպե՞ս էր Եհովան արձագանքելու Սատանայի մարտահրավերին։ Ըմբոստներին վերացնելը, անշուշտ, վերջ կդներ ապստամբությանը։ Բայց այդ դեպքում չէր կատարվի երկիրը Ադամի ու Եվայի հնազանդ սերունդներով լցնելու վերաբերյալ Աստծու խոսքը։ Ուստի իմաստուն Արարիչը, ըմբոստներին անմիջապես վերացնելու փոխարեն, տվեց եդեմական խոստումը։ Այս խորիմաստ մարգարեությամբ նա հավաստիացրեց, որ իր ասած ամեն մի խոսք անպայման կատարվելու է (կարդա՛  Ծննդոց 3։15

7. Եդեմական խոստումը ի՞նչ է մեզ հայտնում օձի և նրա սերնդի մասին։

7 Եդեմական խոստումով Եհովան մահվան դատապարտեց օձին և նրա սերնդին, այսինքն՝ Բանսարկու Սատանային և բոլոր նրանց, ովքեր գերիշխանության հարցում Սատանայի կողմը կբռնեին։ Ճշմարիտ Աստված իր երկնային կնոջ սերնդին իշխանություն տվեց վերացնելու Սատանային։ Այսպիսով՝ եդեմական խոստումը հայտնում էր ոչ միայն այն, որ Եդեմի պարտեզում ապստամբություն  բարձրացնողը և այդ ապստամբության վատ հետևանքները վերացվելու են, այլ նաև այն, թե ինչպես է դա տեղի ունենալու։

8. Ի՞նչ կարող ենք ասել կնոջ և նրա սերնդի մասին։

8 Ո՞վ էր լինելու կնոջ սերունդը։ Այդ սերունդը ջախջախելու էր օձի գլուխը, այսինքն՝ «ոչնչի էր վերածելու» Բանսարկու Սատանային, որը ոգեղեն անձնավորություն է։ Ուստի կնոջ սերունդը նույնպես պետք է ոգեղեն լիներ (Եբր. 2։14)։ Հետևաբար կինը ևս պետք է ոգեղեն ոլորտից լիներ։ Օձի սերունդը շատացավ, իսկ կնոջ սերունդը եդեմական խոստումը տրվելուց հետո գրեթե 4000 տարի մնաց չբացահայտված։ Այդ ընթացքում Եհովան մի քանի ուխտ կապեց։ Այդ ուխտերը բացահայտում են կնոջ սերնդին և հավաստիացնում են Աստծու ծառաներին, որ սերունդը այն միջոցն է, որով Աստված չեզոքացնելու է այն չարիքը, որ Սատանան պատճառել է մարդկային ընտանիքին։

ՈՒԽՏ, ՈՐԸ ՀԱՅՏՆՈՒՄ Է, ԹԵ ՈՎ Է ԼԻՆԵԼՈՒ ՍԵՐՈՒՆԴԸ

9. Ի՞նչ է աբրահամական ուխտը, և ե՞րբ այն ուժի մեջ մտավ։

9 Սատանայի դատավճիռը հայտնելուց մոտ երկու հազար տարի անց Եհովան Աբրահամ նահապետին պատվիրեց հեռանալ Միջագետքի Ուր քաղաքից և գնալ Քանանի երկիր (Գործ. 7։2, 3)։ Նա ասաց. «Հեռացիր քո երկրից, քո հարազատներից և քո հոր տնից ու գնա այն երկիրը, որը ցույց կտամ քեզ։ Ես քեզանից մեծ ազգ կստեղծեմ, կօրհնեմ քեզ, կմեծացնեմ քո անունը, իսկ դու օրհնություն եղիր ուրիշների համար։ Քեզ օրհնողներին կօրհնեմ և քեզ անիծողներին կանիծեմ, և երկրի բոլոր ընտանիքները քեզանով պիտի օրհնվեն» (Ծննդ. 12։1–3)։ Աբրահամին տրված այս խոստումը կոչվում է աբրահամական ուխտ։ Սա այդ ուխտի մասին ամենավաղ գրավոր հիշատակումն է։ Մենք չգիտենք, թե Եհովան կոնկրետ երբ է առաջին անգամ Աբրահամի հետ կապել այս ուխտը։ Բայց այն ուժի մեջ է մտել մ.թ.ա. 1943թ.-ին, երբ  75-ամյա Աբրահամը դուրս եկավ Խառանից և անցավ Եփրատ գետը։

10. ա) Աբրահամն ինչպե՞ս անսասան հավատ դրսևորեց Աստծու խոստումների հանդեպ։ բ) Ի՞նչ մանրամասներ հայտնեց Եհովան կնոջ սերնդի վերաբերյալ։

10 Եհովան մի քանի անգամ կրկնեց իր խոստումը՝ ամեն անգամ նորանոր մանրամասներ հայտնելով Աբրահամին (Ծննդ. 13։15–17; 17։1–8, 16)։ Երբ Աբրահամը իր որդուն զոհելու պատրաստակամություն դրսևորեց և դրանով փաստեց իր անսասան հավատը Աստծու խոստումների հանդեպ, Եհովան ավելի մեծ ուժ տվեց իր կապած ուխտին՝ երդվելով, որ իր խոստումը անպայման կատարելու է (կարդա՛  Ծննդոց 22։15–18; Եբրայեցիներ 11։17, 18)։ Այն բանից հետո, երբ աբրահամական ուխտը ուժի մեջ մտավ, Եհովան աստիճանաբար կնոջ սերնդի հետ կապված կարևոր մանրամասներ հայտնեց։ Սերունդը գալու էր Աբրահամից, բաղկացած էր լինելու բազմաթիվ մարդկանցից, այդ սերնդից թագավորներ էին սերելու, այն կործանելու էր Աստծու բոլոր թշնամիներին և օրհնություն էր լինելու շատերի համար։

Աբրահամը անսասան հավատ դրսևորեց Աստծու խոստումների հանդեպ (տե՛ս պարբերություն 10)

11, 12. Ինչպե՞ս է Աստվածաշունչը ցույց տալիս, որ աբրահամական ուխտը ավելի մեծ կատարում ունի, և ի՞նչ է դա նշանակում մեզ համար։

11 Երբ Աբրահամի հետնորդները ժառանգեցին Ավետյաց երկիրը, դրանով աբրահամական ուխտը կատարվեց բառացիորեն։ Սակայն Աստվածաշունչը ցույց է տալիս, որ այդ ուխտը շատ ավելի մեծ կատարում էր ունենալու (Գաղ. 4։22–25)։ Պողոս առաքյալը Աստծու ներշնչանքով բացատրեց, որ Աբրահամի սերնդի գլխավոր մասը Հիսուսն է, իսկ երկրորդական մասը 144000 օծյալ քրիստոնյաներն են (Գաղ. 3։16, 29; Հայտն. 5։9, 10; 14։1, 4)։ Կինը, որը սերունդ է առաջ բերում, «վերին Երուսաղեմն» է՝ Աստծու կազմակերպության երկնային մասը, որը բաղկացած է հավատարիմ ոգեղեն էակներից (Գաղ. 4։26, 31)։ Ինչպես Եհովան ասել էր աբրահամական ուխտում, կնոջ սերունդը օրհնություններ էր բերելու մարդկությանը։

12 Աբրահամական ուխտը մատնացույց է անում Աստծու Թագավորության Թագավորին ու վերջինիս իշխանակիցներին։ Այն երկնային Թագավորության «օրինական երաշխիքն» է (Եբր. 6։13–18)։ Որքա՞ն ժամանակ է ուժի մեջ լինելու այս ուխտը։ Այն «հավիտենական ուխտ է» (Ծննդ. 17։7)։ Աբրահամական ուխտը ուժի մեջ է այնքան ժամանակ, քանի դեռ Մեսիական Թագավորությունը չի ոչնչացրել Աստծու թշնամիներին և երկրագնդի բոլոր ընտանիքները չեն օրհնվել (1 Կորնթ. 15։23–26)։ Այդ ուխտը հավիտենական օրհնություններ է բերելու։ Աբրահամական ուխտը ցույց է տալիս, որ Եհովան անպայման իրագործելու է իր նպատակը՝ արդար մարդիկ «լցնելու են երկիրը» (Ծննդ. 1։28

ՈՒԽՏ, ՈՐԸ ՀԱՎԱՍՏԻԱՑՆՈՒՄ Է, ՈՐ ԹԱԳԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆԸ «ԴԱՐԵԴԱՐ ԿԱՆԳՈՒՆ» Է ԼԻՆԵԼՈՒ

13, 14. Ի՞նչ է Դավթի հետ կապած ուխտը երաշխավորում Մեսիայի իշխանության առնչությամբ։

13 Եդեմական խոստումը և աբրահամական ուխտը այն կարևոր միտքն են մեզ հայտնում, որ Եհովայի գերիշխանությունը՝ արտահայտված Մեսիական Թագավորությամբ, ամբողջությամբ հիմնված է Նրա արդար չափանիշների վրա (Սաղ. 89։14)։ Կարո՞ղ է լինել այնպես, որ Մեսիական կառավարությունը ապականվի և այդ պատճառով վերացվի։ Կա մեկ ուրիշ ուխտ, որը երաշխավորում է, որ նման բան երբեք չի լինի։

14 Եհովան հին Իսրայելի Դավիթ թագավորին տվեց մի խոստում, որը կոչվում է Դավթի հետ կապած ուխտ (կարդա՛  2 Սամուել 7։12, 16)։ Նա Դավթի հետ այս ուխտը կապեց, երբ վերջինս թագավոր էր Երուսաղեմում։ Աստված նրան խոստացավ, որ Մեսիան սերելու է նրանից (Ղուկ. 1։30–33)։ Այդպես Եհովան ավելի կոնկրետ տեղեկություն հայտնեց Մեսիայի շառավղի մասին։ Նա նաև ասաց, որ Դավթի այդ սերունդը «օրինական իրավունք» է ունենալու լինելու Մեսիական Թագավորության  Թագավոր (Եզեկ. 21։25–27)։ Դավթի թագավորությունը «հավիտյան» է մնալու, որովհետև նրա «սերունդը հավիտյան պիտի լինի, և նրա գահը՝ ինչպես արեգակը» (Սաղ. 89։34–37)։ Մեսիայի իշխանությունը երբեք չի ապականվելու, և նրա իշխանության բերած օգուտները հավիտենական են լինելու։

ՈՒԽՏ, ՈՐԸ ԲԱՎԱՐԱՐՈՒՄ Է ՔԱՀԱՆԱՅԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆ ՍՏԱՆԱԼՈՒ ԿԱՐԻՔԸ

15–17. Մելքիսեդեկի պես քահանա լինելու ուխտի համաձայն՝ լրացուցիչ ի՞նչ նշանակում է ունենալու սերունդը և ինչո՞ւ։

15 Աբրահամական ուխտը և Դավթի հետ կապած ուխտը երաշխավորում են, որ կնոջ սերունդը թագավոր է լինելու։ Բայց որպեսզի ողջ մարդկությունը լիարժեք օգուտներ ստանա, սերունդը, թագավոր լինելուց բացի, պետք է լինի նաև քահանա։ Միայն քահանան կարող է զոհեր մատուցել մարդկանց համար, որպեսզի վերջիններս հնարավորություն ունենան ազատվելու մեղքից և դառնալու Եհովայի մեծ ընտանիքի անդամ։ Իմաստուն Արարիչը հոգ է տարել այս մասին՝ հաստատելով մեկ ուրիշ ուխտ՝ Մելքիսեդեկի պես քահանա լինելու ուխտը։

16 Եհովան Դավիթ թագավորի միջոցով ցույց տվեց, որ ինքը անձամբ Հիսուսի հետ ուխտ է կապելու՝ ունենալով երկու նպատակ, առաջին՝ որ Հիսուսը «նստի [Աստծու] աջ կողմը» մինչև որ «տիրի իր թշնամիների մեջ», և երկրորդ՝ որ նա «հավիտենական քահանա [լինի]՝ Մելքիսեդեկի կարգի պես» (կարդա՛  Սաղմոս 110։1, 2, 4)։ Ինչո՞ւ «Մելքիսեդեկի կարգի պես»։ Քանի որ Մելքիսեդեկը՝ Սաղեմի թագավորը, «Բարձրյալ Աստծու քահանան» էր, նախքան Աբրահամի որևէ հետնորդ կժառանգեր Ավետյաց երկիրը (Եբր. 7։1–3)։ Նա անմիջականորեն Եհովայի կողմից էր նշանակվել։ Մելքիսեդեկը Եբրայերեն Գրություններում հիշատակված միակ մարդն է, որի մասին նշված է, որ միաժամանակ եղել է և՛ թագավոր, և՛ քահանա։ Բացի այդ, ոչ մի գրավոր հիշատակում չկա նրա ընտանիքի մասին և հայտնի չէ՝ նրանից առաջ կամ հետո որևէ մեկը քահանա եղել է, թե ոչ, ուստի նրա մասին Աստվածաշնչում ասվում է, որ նա «մշտնջենապես [կամ՝ հավիտյան] քահանա է մնում»։

17 Այս ուխտի միջոցով Հիսուսը քահանա է օծվել անմիջականորեն Եհովայի կողմից և «հավիտենական քահանա [է].... Մելքիսեդեկի կարգի պես» (Եբր. 5։4–6)։ Այս ուխտը հստակ ցույց է տալիս, որ Եհովան երաշխավորում է, որ Մեսիական Թագավորության միջոցով կիրագործի երկրի ու մարդկանց հետ կապված իր սկզբնական նպատակը։

ԹԱԳԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆԸ ՀԻՄՆՎԱԾ Է ՈՒԽՏԵՐԻ ՎՐԱ

18, 19. ա) Մեր քննարկած ուխտերից ի՞նչ ենք իմանում Թագավորության մասին։ բ) Ի՞նչ հարց ենք քննարկելու հաջորդ հոդվածում։

18 Այս հոդվածում քննեցինք մի քանի ուխտեր և տեսանք, թե դրանք ինչ կապ ունեն Մեսիական Թագավորության հետ, և թե ինչպես է Թագավորությունը ամբողջությամբ հիմնված իրավական ուժ ունեցող համաձայնությունների վրա։ Եհովան, տալով եդեմական խոստումը, պարտավորություն վերցրեց կնոջ սերնդի միջոցով իրագործելու երկրի և մարդկանց առնչությամբ ունեցած նպատակը։ Աբրահամական ուխտը պատկերացում է տալիս, թե ով է լինելու այդ սերունդը և թե ինչ դեր է նա ունենալու։

19 Դավթի հետ կապած ուխտը ավելի կոնկրետ տեղեկություններ է հայտնում, թե ով է լինելու սերնդի գլխավոր մասը, և նրան իրավունք է տալիս հավիտյան իշխելու երկրի վրա։ Մելքիսեդեկի պես քահանա լինելու ուխտի հիման վրա՝ սերունդը ծառայելու է որպես քահանա։ Բայց Հիսուսը մարդկանց մենակ չէ հասցնելու կատարելության։ Նրանից բացի ուրիշներն էլ են լինելու թագավոր ու քահանա։ Ովքե՞ր են նրանք։ Այս մասին կխոսենք հաջորդ հոդվածում։