Անցնիլ բովանդակութեան

Անցնիլ երկրորդական ընտրացանկին

Անցնիլ բովանդակութեան ցանկին

Եհովայի վկաներ

Արեւմտահայերէն

Ի՞նչ կրնանք սորվիլ Աստուածաշունչէն

 ԴԱՍ 13

Կեանքը արժեւորէ

Կեանքը արժեւորէ

1. Ո՞վ մեզի կեանք տուաւ։

ԵՀՈՎԱ ԱՍՏՈՒԱԾ ‘կեանքի աղբիւրն է’ (կարդա՛ Սաղմոս 36։9)։ Ան մեր Ստեղծիչն է եւ մեզի կեանք տուած է։ Սուրբ Գիրքը կ’ըսէ. «Ամէն բան դուն ստեղծեցիր եւ քու կամքովդ եղան ու ստեղծուեցան» (Յայտնութիւն 4։10բ)։ Ուրեմն կեանքը Եհովային կողմէ արժէքաւոր նուէր մըն է։

2. Ինչպէ՞ս կրնանք կեանքը վայելել։

2 Ապրելու համար, Եհովան մեզի պէտք եղածը կու տայ, ինչպէս՝ ուտելիք եւ ջուր (Գործք 17։28)։ Ասկէ զատ, ան կ’ուզէ որ ուրախ կեանք ունենանք (Գործք 14։14-16)։ Բայց կեանքը վայելելու համար, պէտք է որ Աստուծոյ օրէնքներուն հնազանդինք (Եսայի 48։17, 18

ԱՍՏՈՒԱԾ ԿԵԱՆՔԸ ԻՆՉՊԷ՞Ս ԿԸ ՆԿԱՏԷ

3. Երբ Կայէն Աբէլը սպաննեց, Եհովան ի՞նչ ըրաւ։

3 Աստուածաշունչը կը սորվեցնէ որ մեր եւ ուրիշներուն կեանքը Եհովային համար արժէքաւոր է։ Օրինակ, երբ Ադամին ու Եւային տղան՝ Կայէնը՝ իր պզտիկ եղբօր՝ Աբէլին՝ վրայ շատ բարկացաւ, Եհովան իրեն ըսաւ որ պէտք է իր բարկութիւնը զսպէ։ Բայց Կայէն մտիկ չըրաւ եւ այնքա՛ն բարկացաւ, որ իր «եղբօրը վրայ ելաւ [կամ յարձակեցաւ] ու սպաննեց զանիկա» (Ծննդոց 4։3-8)։ Եհովան Կայէնը պատժեց Աբէլը սպաննելուն համար (Ծննդոց 4։9-11)։ Ուրեմն բարկութիւնը եւ ատելութիւնը վտանգաւոր են, քանի որ կրնան մեզ վայրագ կամ անխիղճ դարձնել։ Եւ այս տեսակ անձ մը չի կրնար յաւիտենական կեանք ունենալ (կարդա՛ Ա. Յովհաննէս 3։15 Եհովան հաճեցնելու համար, պէտք է սորվինք բոլոր մարդիկը սիրել (Ա. Յովհաննէս 3։11, 12

4. Իսրայէլացիներուն տրուած տասը պատուիրաններէն մէկը մեզի ի՞նչ կը սորվեցնէ կեանքին մասին։

4 Այս դէպքէն հազարաւոր տարիներ ետք, երբ Եհովան տասը պատուիրանները տուաւ Մովսէսին, ցոյց տուաւ որ կեանքը իրեն համար արժէքաւոր էր։ Պատուիրաններէն մէկը կ’ըսէ. «Սպանութիւն մի՛ ըներ» (Բ. Օրինաց 5։17)։ Եթէ մէկը անձ մը դիտմամբ մեռցնէր, ինքն ալ պէտք էր մեռցուէր։

5. Աստուած ի՞նչ կը զգայ վիժումի նկատմամբ։

5 Եհովա Աստուած ի՞նչ կը զգայ վիժումի նկատմամբ։ Նոյնիսկ չծնած երեխայի մը կեանքը Եհովային աչքին արժէքաւոր է։ Իսրայէլացիներուն տրուած Օրէնքին մէջ Եհովան ըսած էր, որ եթէ մէկը յղի կնոջ մը վնասէր եւ անոր երեխան մեռնէր, այդ անձը պէտք էր մեռցուէր (կարդա՛ Ելից 21։22, 23. Սաղմոս 127։3)։ Ասկէ կը սորվինք որ վիժում ընելը սխալ է (տե՛ս Բացատրութիւն 28

6, 7. Եհովային ինչպէ՞ս ցոյց կու տանք որ կեանքը արժէքաւոր կը նկատենք։

6 Եհովային պէս, մենք պէտք է կեանքը արժէքաւոր նկատենք։ Անոր համար ծխախոտ կամ կլկլակ չենք ծխեր, ոչ ալ թմրեցուցիչ կը գործածենք, քանի որ անոնք մեզի կը վնասեն եւ կրնանք անոնց պատճառով մեռնիլ։

7 Աստուա՛ծ մեզի տուաւ կեանք եւ մարմին. ուրեմն պէտք է ի՛ր ուզած կերպով ապրինք եւ մեր մարմինին լաւ հոգ տանինք։ Եթէ այդպէս չընենք, Աստուծոյ աչքին անմաքուր պիտի ըլլանք (Հռովմայեցիս 6։19. 12։1. Բ. Կորնթացիս 7։1)։ Եւ եթէ կեանքը արժէքաւոր չնկատենք, չենք կրնար պաշտել Եհովան, որ մեզի կեանք տուած է։ Ճիշդ է որ գէշ սովորութիւններ կեցնելը կրնայ դժուար ըլլալ, բայց եթէ ջանք ընենք, Եհովան մեզի պիտի օգնէ։

8. Ի՞նչ պէտք է ընենք վստահ ըլլալու համար որ մեր կամ ուրիշներուն կեանքը չենք վտանգեր։

 8 Տեսանք որ կեանքը արժէքաւոր նուէր մըն է։ Եհովան կ’ուզէ որ կարելի եղածին չափ ուշադիր ըլլանք, որ ո՛չ մեր կեանքը, ոչ ալ ուրիշներուն կեանքը վտանգենք։ Օրինակ, մենք ուշադիր կ’ըլլանք, երբ ինքնաշարժ կամ շարժանիւ կը քշենք եւ կամ ուրիշ փոխադրամիջոց կը գործածենք։ Մենք վտանգաւոր կամ վայրագ մարզանքներ չենք ըներ (Սաղմոս 11։5)։ Ասկէ զատ, մեր ամէն կարելին կ’ընենք որ մեր տունը ապահով վայր մը ըլլայ։ Եհովան իսրայէլացիներուն պատուիրեց. «Նոր տուն շինած ատենդ տանիքիդ չորս կողմը շրջապատ մը շինէ, որպէս զի չըլլայ թէ մէկը անկէ վար իյնայ ու քու տունդ արեան պարտական ըլլայ» (Բ. Օրինաց 22։8

9. Անասուններուն հետ ինչպէ՞ս պէտք է վարուինք։

9 Նոյնիսկ անասուններուն հետ մեր վարուելակերպը կարեւոր է Եհովային համար։ Ան կ’արտօնէ որ անասուն մեռցնենք ուտելիք եւ հագուելիք ունենալու համար կամ մենք մեզ պաշտպանելու համար (Ծննդոց 3։21. 9։3. Ելից 21։28)։ Բայց չենք կրնար, պարզապէս հաճոյքի համար, անասուններ մեռցնել կամ անոնց հետ անխիղճ կերպով վարուիլ (Առակաց 12։10

ԱՐԻՒՆԸ ՍՈՒՐԲ Է

10. Ուրկէ՞ գիտենք որ արիւնը կեանք կը ներկայացնէ։

10 Եհովային համար արիւնը սուրբ է, քանի որ անիկա կեանք կը ներկայացնէ։ Երբ Կայէն Աբէլը սպաննեց, Եհովան իրեն ըսաւ. «Եղբօրդ արեան ձայնը գետնէն ինծի կը բողոքէ» (Ծննդոց 4։10)։ Աբէլին արիւնը կը ներկայացնէր իր կեանքը, անո՛ր համար Եհովան Կայէնը պատժեց։ Իսկ Նոյի օրուան Ջրհեղեղէն ետք, Եհովան նորէն ցոյց տուաւ որ արիւնը կեանք կը ներկայացնէ։ Ան արտօնեց որ Նոյ եւ անոր ընտանիքը անասունի միս ուտեն։ Ան  ըսաւ. «Ամէն շարժուն կենդանի թող ձեզի կերակուր ըլլայ։ Ամէնը ձեզի բանջարի պէս տուի»։ Բայց ան աւելցուց. «Միսը ողջութիւնովը, այսինքն անոր արիւնովը մի՛ ուտէք» (Ծննդոց 1։29. 9։3, 4

11. Աստուած արիւնի հետ կապ ունեցող ի՞նչ պատուէր տուաւ իսրայէլ ազգին։

11 Եհովան Նոյին արիւն չուտելու պատուէր տալէն շուրջ 800 տարի ետք, իր ժողովուրդին նորէն պատուիրեց. «Եթէ Իսրայէլի որդիներէն կամ ձեր մէջ պանդխտացած օտարականէն մէկը ուտուելու անասուն կամ թռչուն մը որսալու ըլլայ, անոր արիւնը պէտք է թափէ ու հողով ծածկէ զայն»։ Յետոյ ըսաւ. «Արիւնը չուտէք» (Ղեւտացւոց 17։13, 14)։ Ուրեմն Եհովան դեռ կ’ուզէր որ իր ժողովուրդը արիւնը սուրբ նկատէր։ Անոնք կրնային միս ուտել, բայց չէին կրնար արիւն ուտել։ Երբ անոնք ուտելիքի համար անասուն մը մեռցնէին, պէտք էր որ անոր արիւնը գետին թափէին։

12. Քրիստոնեաները արիւնը ինչպէ՞ս կը նկատեն։

12 Յիսուսի մահէն քանի մը տարի ետք, Երուսաղէմի մէջ քրիստոնէական ժողովքի առաքեալներն ու երէցները իրարու քով եկան որոշելու, թէ իսրայէլացիներուն տրուած Օրէնքին ո՛ր մասերը տակաւին քրիստոնեաներէն պահանջուած էին (կարդա՛ Գործք 15։28, 29. 21։25)։ Եհովան իրենց օգնեց որ հասկնան թէ արիւնը դեռ իրեն համար արժէքաւոր էր եւ անոնք դեռ պէտք էր որ զայն սուրբ նկատէին։ Առաջին դարու քրիստոնեաները չէին կրնար արիւն ուտել կամ խմել, ոչ ալ կրնային արիւնը չթափուած միս ուտել։ Եթէ այդպէս ընէին, կռապաշտութեան կամ պոռնկութեան չափ գէշ բան մը ըրած կ’ըլլային։ Անկէ ի վեր, քրիստոնեաները ո՛չ արիւն կ’ուտեն, ոչ ալ կը խմեն։ Իսկ ի՞նչ կրնանք ըսել մեր օրերուն մասին։ Եհովան այսօր ալ կ’ուզէ որ արիւնը սուրբ նկատենք։

13. Քրիստոնեաները ինչո՞ւ արիւն չեն առներ։

 13 Ասիկա կը նշանակէ՞ որ քրիստոնեաները պէտք է արիւն չառնեն։ Այո՛։ Եհովան մեզի պատուիրած է որ արիւն չուտենք կամ չխմենք։ Պահ մը մտածէ. եթէ բժիշկ մը քեզի ըսէ որ ալքոլ պէտք չէ խմես, անիկա երակներուդ մէջ կը ներարկե՞ս կամ կը մտցնե՞ս։ Անշուշտ ոչ։ Նոյնպէս, արիւն չուտել կամ չխմել կը նշանակէ արիւն չառնել (տե՛ս Բացատրութիւն 29

14, 15. Քրիստոնեաները իրենց կեանքը երկարելու համար Աստուծոյ անհնազանդ կը գտնուի՞ն. բացատրէ։

14 Լաւ ի՞նչ պիտի ընենք, երբ բժիշկը մեզի ըսէ որ եթէ արիւն չառնենք՝ պիտի մեռնինք։ Ամէն անհատ ի՛նք կ’որոշէ եթէ կ’ուզէ արիւնի հետ կապ ունեցող Աստուծոյ օրէնքին հնազանդիլ կամ ոչ։ Քրիստոնեաները մեծ արժէք կու տան Աստուծոյ նուէրին՝ կեանքին, անոր համար ուրիշ դարմանումներ կը փնտռեն որ կարենան ապրիլ, բայց կը մերժեն արիւն առնել։

15 Մենք մեր առողջութեան հոգ կը տանի՛նք. բայց քանի՛ որ արիւնը կեանք կը ներկայացնէ եւ Աստուծոյ համար սուրբ է, կը մերժենք արիւն առնել։ Աւելի՛ կարեւոր է Եհովային հնազանդիլ, քան թէ փորձել մեր կեանքը երկարել՝ իրեն անհնազանդ ըլլալով։ Յիսուս ըսաւ. «Ով որ կ’ուզէ իր անձը ապրեցնել, պիտի կորսնցնէ զանիկա եւ ով որ ինծի համար իր անձը կը կորսնցնէ, պիտի գտնէ զանիկա» (Մատթէոս 16։25)։ Մենք կ’ուզենք Եհովային հնազանդիլ, քանի որ զինք կը սիրենք։ Ինք գիտէ մեզի համար լաւագոյնը ի՛նչ է, եւ մենք իրեն պէս կեանքը արժէքաւոր եւ սուրբ կը նկատենք (Եբրայեցիս 11։6

16. Աստուծոյ ծառաները ինչո՞ւ իրեն կը հնազանդին։

16 Աստուծոյ հաւատարիմ ծառաները վճռած են արիւնի հետ կապ ունեցող իր օրէնքին հնազանդիլ։ Անոնք արիւն չեն ուտեր, չեն խմեր, ոչ ալ բուժումի համար  արիւն կ’առնեն *։ Բայց անոնք իրենց կեանքը ազատելու համար կ’ընդունի՛ն ուրիշ դարմանումներ։ Անոնք համոզուած են որ Եհովան գիտէ թէ իրենց համար լաւագոյնը ի՛նչ է, քանի որ ինքն է կեանքի Ստեղծիչը։ Դուն ասոր համոզուա՞ծ ես։

ԱՐԵԱՆ ՄԻԱԿ ԳՈՐԾԱԾՈՒԹԻՒՆԸ, ՈՐ ԵՀՈՎԱՆ ԱՐՏՕՆԱԾ ԷՐ

17. Իսրայէլի մէջ ի՞նչն էր արիւն գործածելու միակ կերպը, որ Եհովան արտօնած էր։

17 Մովսէսին տուած Աստուծոյ Օրէնքին մէջ Եհովան իսրայէլացիներուն ըսաւ. «Մարմնին կենդանութիւնը արեան մէջ է եւ ես ձեզի տուի զայն, որպէս զի սեղանին վրայ ձեր հոգիներուն համար քաւութիւն ընէք [կամ ներողութիւն խնդրէք]. քանզի հոգիին համար քաւութիւն ընողը արիւնն է» (Ղեւտացւոց 17։11)։ Երբ իսրայէլացիները մեղք գործէին, կրնային Եհովայէն ներողութիւն խնդրել։ Ինչպէ՞ս։ Անոնք քահանային անասուն մը կը բերէին, որ զայն զոհէր եւ անոր արիւնէն սրսկէր տաճարին զոհասեղանին վրայ։ Ասիկա արիւն գործածելու միակ կերպն էր, որ Եհովան արտօնած էր։

18. Յիսուսին զոհը մեզի ի՞նչ բանի առիթ տուաւ։

18 Այսօր, մեր մեղքերը ներուելու համար, պէտք չունինք անասուններ զոհելու. քանի որ երբ Յիսուս երկիր եկաւ, այդ օրէնքին վերջ դրաւ։ Ինչպէ՞ս։ Ան իր կեանքը կամ արիւնը տուաւ որ մեր մեղքերը ներուին (Մատթէոս 20։28. Եբրայեցիս 10։1)։ Յիսուսին կեանքը այնքա՛ն արժէքաւոր էր, որ անոր զոհին հիման վրայ Եհովան կրնար բոլոր մարդոց առիթ տալ որ յաւիտեան ապրին (Յովհաննէս 3։16. Եբրայեցիս 9։11, 12. Ա. Պետրոս 1։18, 19

Ինչպէ՞ս կրնաս կեանքի եւ արեան հանդէպ յարգանք ցոյց տալ

19. Ի՞նչ պէտք է ընենք որ ‘անպարտ ըլլանք ամէնուն արիւնէն’։

 19 Մենք երախտապարտ ենք որ Եհովան այս գեղեցիկ նուէրը՝ կեանքը տուած է մեզի։ Եւ կ’ուզենք մարդոց գիտցնել որ եթէ Յիսուսին հաւատան, կրնան յաւիտեան ապրիլ։ Մենք մարդիկը կը սիրենք, անոր համար մեր ամէն կարելին կ’ընենք որ իրենց սորվեցնենք, թէ ինչպէ՛ս կրնան յաւիտենական կեանքը ձեռք ձգել (Եզեկիէլ 3։17-21)։ Այն ատեն Պօղոս առաքեալին պէս պիտի կարենանք ըսել. «Ես անպարտ եմ ամենուն արիւնէն։ Վասն զի ետ չկեցայ Աստուծոյ բոլոր կամքը ձեզի յայտնելէ» (Գործք 20։26, 27)։ Այո՛, երբ ուրիշներուն պատմենք Եհովային մասին եւ թէ ան կեանքը որքա՛ն կ’արժեւորէ, ցոյց տուած կ’ըլլանք որ կեանքն ու արիւնը կ’արժեւորենք։

^ պարբ. 16 Արիւն առնելու մասին աւելի տեղեկութիւններ ունենալու համար, տե՛ս «Անձերնիդ Աստուծոյ սիրոյն մէջ պահեցէք» գիրքը, էջ 77-79, հրատարակուած Եհովայի վկաներուն կողմէ։