Անցնիլ բովանդակութեան

Անցնիլ բովանդակութեան

 ԴԱՍ 6

Երբ մէկը մեռնի, ո՞ւր կ’երթայ

Երբ մէկը մեռնի, ո՞ւր կ’երթայ

1-3. Մարդիկ մեռելներուն մասին ի՞նչ հարցումներ կը հարցնեն, եւ կարգ մը կրօնքներ ատոնց ինչպէ՞ս կը պատասխանեն։

ՍՈՒՐԲ ԳԻՐՔԸ կը խոստանայ, որ օր պիտի գայ, երբ «ա՛լ մահ պիտի չըլլայ» (Յայտնութիւն 21։45–րդ դասին մէջ տեսանք, որ Յիսուսին զոհը կարելի կը դարձնէ որ ապրինք կեանք մը՝ որ վերջ չունի։ Բայց մարդիկ դեռ կը մեռնին (Ժողովող 9։5)։ Լաւ, երբ մէկը մեռնի, ո՞ւր կ’երթայ։

2 Այդ հարցումին պատասխանը անպայման կ’ուզենք գիտնալ, երբ մեր սիրած մէկ անհատը մեռնի։ Թերեւս սկսինք մտածել. ‘Ո՞ւր է ան, արդեօք կը չարչարուի՞, մեզ կը դիտէ՞, մեզի կրնա՞յ օգնել, նորէն պիտի տեսնե՞նք զինք’։

3 Կրօնքները այդ հարցումներուն տարբեր կերպերով կը պատասխանեն։ Կարգ մը կրօնքներ կ’ըսեն, որ եթէ լաւ մէկն ես՝ երկինք կ’երթաս, իսկ եթէ գէշ մէկն ես՝ դժոխքին մէջ կ’այրիս։ Ուրիշ կրօնքներ կ’ըսեն, որ երբ մեռնիս՝ հոգիդ դուրս կ’ելլէ եւ ընտանիքիդ մեռած անդամներուն հետ կ’ապրի։ Ուրիշ կրօնքներ ալ կ’ըսեն, որ մեռնելէ եւ դատուելէ ետք նորէն կը ծնիս՝ այս անգամ ուրիշ մարմինով. թերեւս ուրիշ մարդու մարմինով կամ նոյնիսկ անասունի մարմինով։

4. Կրօնքները մեռելներուն վիճակին մասին ի՞նչ գլխաւոր գաղափար կը սորվեցնեն։

4 Կրօնքները տարբեր–տարբեր բաներ կը սորվեցնեն։ Բայց գրեթէ բոլորը կը սորվեցնեն մէկ գլխաւոր գաղափար, որ երբ մէկը մեռնի, անոր հոգին կը շարունակէ ապրիլ *։ Արդեօք ասիկա ճի՞շդ է։

 ՄԱՀԷՆ ԵՏՔ Ի՞ՆՉ Կ’ԸԼԼԱՅ

5, 6. Երբ մեռնինք մեզի ի՞նչ կը պատահի։

5 Եհովան գիտէ, որ երբ մեռնինք մեզի ի՛նչ կը պատահի։ Ան ըսած է, որ երբ մէկը մեռնի, անոր կեանքը վերջ կը գտնէ։ Մահը կեանքին հակառակն է։ Ուրեմն մեռելը չունի հոգի մը, որ կը շարունակէ տեղ մը ապրիլ։ Ան բան մը չի զգար, ո՛չ ալ բան մը կը յիշէ։ Երբ մեռնինք այլեւս չենք տեսներ, չենք լսեր եւ չենք մտածեր։

6 Սուրբ Գիրքը կ’ըսէ, որ «մեռելները բան մը չեն գիտեր»։ Մեռելները ո՛չ կրնան սիրել, ոչ ալ կրնան ատել, եւ «գերեզմանի[ն] մէջ գործ, խորհուրդ, գիտութիւն ու իմաստութիւն չկայ» (կարդա՛ Ժողովող 9։5, 6, 10

ՅԻՍՈՒՍ Ի՛ՆՉ ԸՍԱՒ ՄԱՀՈՒԱՆ ՄԱՍԻՆ

Եհովան մարդիկը ստեղծեց որ երկրի վրայ յաւիտեան ապրին

7. Յիսուս մահուան մասին ի՞նչ ըսաւ։

7 Երբ Յիսուսին մտերիմ ընկերը՝ Ղազարոս մեռաւ, ան իր աշակերտներուն ըսաւ. «Ղազարոս՝ մեր բարեկամը՝ քնացած է»։ Ան ըսել չուզեց որ Ղազարոս հանգիստ կ’ընէր, քանի որ ետքը յստակացուց. «Ղազարոս մեռաւ» (Յովհաննէս 11։11-14)։ Ուրեմն Յիսուս մահը քունի նմանցուց։ Ան չըսաւ որ Ղազարոս երկինքն էր կամ իր ընտանիքի մեռած անդամներուն հետն էր. ոչ ալ ըսաւ որ Ղազարոս դժոխքին մէջ կը չարչարուէր կամ նորէն կը ծնէր որպէս ուրիշ մարդ կամ անասուն։ Կարծես Ղազարոս խո՜ր քունի մէջ էր։ Ուրիշ համարներ ալ մահը խոր քունի կը նմանցնեն։ Օրինակ, երբ Ստեփանոս սպաննուեցաւ, Սուրբ Գիրքը կ’ըսէ որ ան «ննջեց [կամ քնացաւ]» (Գործք 7։59)։ Պօղոս առաքեալն ալ գրեց, որ կարգ մը քրիստոնեաներ ‘ննջած էին’ (Ա. Կորնթացիս 15։6

8. Ուրկէ՞ գիտենք որ Աստուած մարդիկը չստեղծեց որ մեռնին։

8 Եհովա Աստուած Ադամն ու Եւան ստեղծեց որ վերջը մեռնի՞ն։ Ո՛չ։ Եհովան անոնք ստեղծեց, որ կեանքը վայելեն յաւիտեան եւ կատարեալ առողջութեամբ։ Ան  մարդ արարածին սրտին մէջ դրաւ յաւիտեան ապրելու փափաքը (Ժողովող 3։11)։ Ծնողք մը չ’ուզեր, որ իր զաւակները ծերանան ու մեռնին. Եհովա՛ն ալ չ’ուզեր։ Բայց եթէ ան մեզ ստեղծեց որ յաւիտեան ապրինք, լաւ ինչո՞ւ կը մեռնինք։

ԻՆՉՈ՞Ւ ԿԸ ՄԵՌՆԻՆՔ

9. Ինչո՞ւ Եհովային պահանջածը դժուար չէր։

9 Եդեմի պարտէզին մէջ Եհովան Ադամին ըսաւ. «Պարտէզին բոլոր ծառերէն համարձակ կեր. բայց բարիի ու  չարի գիտութեան ծառէն մի՛ ուտեր. քանզի այն օրը որ անկէ ուտես, անշուշտ պիտի մեռնիս» (Ծննդոց 2։9, 16, 17)։ Եհովային պահանջածը դժուար չէր։ Եհովա՛ն Ադամն ու Եւան ստեղծեց եւ գիտէր ինչն էր լաւագոյնը իրենց համար։ Ուրեմն ան իրաւունք ունէր իրենց ըսելու, որ ի՛նչը բարի է ու ի՛նչը՝ չար։ Եթէ անոնք Եհովային հնազանդէին, ցոյց տուած պիտի ըլլային, թէ անոր իշխանութիւնը կը յարգէին եւ թէ որչա՜փ շնորհակալ էին այն բոլոր բաներուն համար՝ որ իրենց տուած էր։

10, 11. ա) Սատանային խօսքերը ինչպէ՞ս ազդեցին Ադամին ու Եւային որ Աստուծոյ չհնազանդին։ բ) Ինչո՞ւ բա՛ն մը չ’արդարացներ Ադամին ու Եւային ըրածը։

10 Ցաւալի է որ Ադամն ու Եւան նախընտրեցին Եհովային չհնազանդիլ։ Սատանան Եւային հարցուց. «Իրա՞ւ Աստուած ըսաւ թէ ‘Պարտէզին ոեւէ ծառէն պիտի չուտէք’»։ Եւան պատասխանեց. «Պարտէզին ծառերուն պտուղէն կրնանք ուտել, բայց պարտէզին մէջտեղը եղած ծառին պտուղին համար՝ Աստուած ըսաւ. ‘Անկէ մի՛ ուտէք եւ անոր մի՛ դպչիք, որպէս զի չմեռնիք’» (Ծննդոց 3։1-3

11 Յետոյ, Սատանան ըսաւ. «Ո՛չ թէ անշուշտ պիտի մեռնիք. քանզի Աստուած գիտէ թէ այն օրը որ անկէ ուտէք, աչքերնիդ պիտի բացուին եւ աստուածներու պէս [կամ Աստուծոյ պէս] պիտի ըլլաք՝ բարին ու չարը գիտնալով» (Ծննդոց 3։4-6)։ Սատանան ուզեց որ Եւան մտածէ, որ անձամբ կրնայ որոշել թէ ի՛նչն է բարին ու ի՛նչն է չարը։ Ան նաեւ Եւային սուտ խօսեցաւ երբ ըսաւ, որ եթէ Աստուծոյ չհնազանդէր պիտի չմեռնէր։ Անոր համար, Եւան պտուղէն կերաւ եւ իր ամուսինին ալ տուաւ։ Ադամն ու Եւան շատ լաւ գիտէին, որ Եհովան իրենց ըսած էր որ այդ պտուղէն չուտեն։ Երբ անկէ կերան, անոնք դիտմամբ չհնազանդեցան Եհովային պատուէրին, որ շատ յստակ եւ տրամաբանական էր։ Այսպէս անոնք ցոյց  տուին, որ իրենց երկնաւոր Հօր հանդէպ յարգանք չունէին։ Բա՛ն մը չ’արդարացներ անոնց ըրածը։

12. Ինչո՞ւ շատ ցաւալի է որ Ադամն ու Եւան Եհովային չհնազանդեցան։

12 Ի՜նչ ցաւալի է որ մեր առաջին ծնողքը իր Ստեղծիչը բնա՛ւ չյարգեց։ Ի՞նչ կը զգաս, եթէ տղադ ու աղջիկդ շատ ջանքերով մեծցնես, բայց յետոյ անոնք քեզի դէմ ելլեն եւ քեզի հնազանդելու տեղ իրենց ուզածը ընեն։ Սիրտդ կտոր–կտոր չը՞լլար։

Ադամ հողէն շինուեցաւ եւ ետ հող դարձաւ

13. Եհովան ի՞նչ ըսել ուզեց, երբ Ադամին ըսաւ «հողի պիտի դառնաս»։

13 Երբ Ադամն ու Եւան չհնազանդեցան, յաւիտեան ապրելու առիթը կորսնցուցին։ Յետոյ Եհովան Ադամին ըսաւ. «Հող էիր դուն ու հողի պիտի դառնաս» (կարդա՛ Ծննդոց 3։19)։ Ասիկա կը նշանակէր որ Ադամ ետ հող պիտի դառնար, կարծես թէ ան բնա՛ւ չէր ստեղծուած (Ծննդոց 2։7)։ Ուրեմն երբ Ադամ մեռաւ, այլեւս գոյութիւն չունեցաւ։

14. Ինչո՞ւ կը մեռնինք։

14 Եթէ Ադամն ու Եւան Աստուծոյ հնազանդէին, մինչեւ այսօր ողջ պիտի ըլլային։ Բայց քանի՛ որ մեղք գործեցին, վերջը մեռան։ Մեղքը կը նմանի գէշ հիւանդութեան մը, որ մեր առաջին ծնողքէն ժառանգած ենք։ Բոլորս մեղաւոր կը ծնինք եւ անոր համար կը մեռնինք (Հռովմայեցիս 5։12)։ Բայց մարդոց համար Աստուծոյ նպատակը ասիկա չէր. Աստուած բնա՛ւ չէր ուզեր որ մարդիկ մեռնէին,  եւ Աստուածաշունչը մահը «թշնամի» կը կոչէ (Ա. Կորնթացիս 15։26

ՃՇՄԱՐՏՈՒԹԻՒՆԸ ԳԻՏՆԱԼԸ ՄԵԶ Կ’ԱԶԱՏԷ

15. Մեռելներուն մասին ճշմարտութիւնը գիտնալը ինչպէ՞ս մեզ կ’ազատէ։

15 Մեռելներուն մասին ճշմարտութիւնը գիտնալը մեզ կ’ազատէ շատ մը սխալ գաղափարներէ։ Սուրբ Գիրքը կը սորվեցնէ որ մեռելները ո՛չ կը ցաւին, ոչ ալ կը նեղուին։ Մենք չենք կրնար անոնց հետ խօսիլ, ո՛չ ալ անոնք կրնան մեզի հետ խօսիլ։ Չենք կրնար անոնց օգնել, ո՛չ ալ անոնք կրնան մեզի օգնել։ Անոնք չեն կրնար մեզի վնաս հասցնել, ուրեմն պէտք չունինք անոնցմէ վախնալու։ Բայց շատ մը կրօնքներ կ’ըսեն, թէ մէկու մը մահէն ետք անոր հոգին կը շարունակէ տեղ մը ապրիլ եւ թէ մենք անոր կրնանք օգնել, եթէ քահանաներուն կամ կրօնական առաջնորդներու դրամ տանք որ, օրինակ, մեռելին հոգիին համար հոգեհանգիստ կամ տարելից ընեն։ Բայց երբ մեռելներուն մասին ճշմարտութիւնը գիտնանք, այդ սուտերէն չենք խաբուիր։

16. Կարգ մը կրօնքներ մեռելներուն մասին ո՞ր սուտը կը սորվեցնեն։

16 Սատանան սուտ կրօնքը կը գործածէ, որ մեզ խաբէ եւ հաւատացնէ որ մեռելները դեռ կ’ապրին։ Օրինակ, կարգ մը կրօնքներ կը սորվեցնեն որ երբ մեռնինք, մեր հոգին կը շարունակէ ապրիլ ուրիշ տեղ։ Քու եկեղեցիդ ասիկա՞ կը սորվեցնէ, թէ ոչ կը սորվեցնէ այն ինչ որ Սուրբ Գիրքը կ’ըսէ մեռելներուն մասին։ Սատանան սուտերու միջոցաւ մարդիկը կը փորձէ Եհովայէն հեռացնել։

17. Մարդիկը դժոխքին մէջ այրելու գաղափարը ինչո՞ւ Եհովան կ’անարգէ։

17 Շատ մը կրօնքներ տարօրինակ բաներ կը սորվեցնեն։ Օրինակ, անոնք կ’ըսեն, որ չարերը յաւիտեան դժոխքին մէջ պիտի այրին։ Այդ սուտը Եհովան կ’անարգէ։ Ան բնա՛ւ չ’ուզեր որ մարդիկ չարչարուին (կարդա՛ Ա. Յովհաննէս  4։8)։ Օրինակ, ի՞նչ կը զգաս երբ տեսնես որ ծնող մը իր զաւակը պատժելու համար, անոր ձեռքերը կ’այրէ։ Անշուշտ ան քու աչքիդ շատ խիստ եւ անխիղճ մէկը պիտի երեւի, եւ պիտի չուզես անոր հետ բարեկամանալ։ Սատանան կ’ուզէ որ ճի՛շդ այդպէս զգանք Եհովային հանդէպ։

18. Ինչո՞ւ մեռելներէն պէտք չէ վախնանք։

18 Ուրիշ կրօնքներ ալ կ’ըսեն, որ երբ մարդիկ մեռնին հոգեղէն արարածներ կը դառնան։ Անոնք կ’ըսեն, որ զանոնք պէտք է յարգենք եւ նոյնիսկ անոնցմէ վախնանք, քանի որ անոնք կրնան դառնալ կա՛մ մեր բարեկամները եւ կամ մեր թշնամիները։ Շատեր այդ սուտին կը հաւատան։ Անոնք մեռելներէն կը վախնան, անոր համար զանոնք կը պաշտեն կամ կը փորձեն հաճեցնել, փոխանակ Եհովան պաշտելու կամ հաճեցնելու։ Յիշէ որ մեռելները բա՛ն մը չեն զգար. ուրեմն պէտք չունինք անոնցմէ վախնալու։ Եհովա՛ն է մեր Ստեղծիչը։ Ինքն է ճշմարիտ Աստուածը եւ պէտք է միայն զինք պաշտենք (Յայտնութիւն 4։10բ

19. Մեռելներուն վիճակին մասին ճշմարտութիւնը գիտնալը մեզի ինչպէ՞ս կ’օգնէ։

19 Երբ մեռելներուն վիճակին մասին ճշմարտութիւնը գիտնանք, կրօնական սուտերէ կ’ազատինք եւ այլեւս մեռելներէն չենք վախնար։ Եւ այս ճշմարտութիւնը մեզի կ’օգնէ որ հասկնանք Եհովային գեղեցիկ խոստումները, ինչպէս՝ մեռելներուն յարութիւն տալու իր խոստումը։

20. Յաջորդ դասին մէջ ի՞նչ պիտի տեսնենք։

20 Շատ ժամանակ առաջ, Աստուծոյ մէկ ծառան՝ Յոբ, հարցուց. «Եթէ մարդը մեռնի, պիտի կենդանանա՞յ արդեօք» (Յոբ 14։14Կարելի՞ է որ մեռած անհատ մը նորէն ապրի։ Աստուած մեզի շատ հետաքրքրական պատասխան մը կու տայ Աստուածաշունչին մէջ։ Ատիկա պիտի տեսնենք յաջորդ դասին մէջ։

^ պարբ. 4 Աստուածաշունչը այս գաղափարը չի սորվեցներ։ Աւելի տեղեկութիւն առնելու համար, տե՛ս Բացատրութիւն 17 եւ 18։