Ir ó contido

Ir ó menú secundario

Testemuñas de Xehová

Galego

Para predicar camiñan polo leito do mar

Para predicar camiñan polo leito do mar

No Mar do Norte, preto da costa oeste do estado alemán de Schleswig-Holstein, ó redor de trescentas persoas viven en pequenos illotes espallados chamados Halligen. Como fan as testemuñas de Xehová para levar a mensaxe da Biblia a esas persoas? (Mateo 24:14).

Para chegar a algúns destes illotes, viaxan en barco. Non obstante, para chegar ós que viven noutras illas, un pequeno grupo de testemuñas de Xehová usa un método diferente: camiñan uns cinco quilómetros polo leito do mar. Como o conseguen?

Aproveitan as mareas

A clave está nas mareas. Cada seis horas aproximadamente, o nivel do Mar do Norte na zona de Halligen sube ou baixa uns tres metros. Cando baixa a marea, unha gran parte do leito mariño queda ó descuberto, o que fai posible que se chegue ós illotes a pé.

Como é esta viaxe? Ulrich, un guía con experiencia que dirixe o grupo, comenta: “Lévanos unhas dúas horas chegar a un dos illotes. A maior parte do tempo camiñamos descalzos, xa que é a maneira mellor e máis cómoda de camiñar polo leito do mar. Cando vai frío poñemos botas”.

A paisaxe é ben diferente do que estamos acostumados. Ulrich menciona: “É como se estiveses a camiñar nun planeta diferente. Algunhas zonas están cheas de lama, outras de rochas, e mesmo outras están cubertas de algas. Tamén se poden ver bandadas de aves mariñas, cangrexos e outros animais”. Ás veces, o grupo ten que cruzar pequenos regatos, chamados Priele en alemán, que se forman nas marismas.

Facer este camiño ten o seu aquel. Ulrich explica: “É moi fácil perderse, especialmente cando aparece a bruma mariña, así que sempre usamos un compás e un dispositivo GPS. Ademais, seguimos un horario moi estrito para que non nos colla a marea”.

Predicando nun dos illotes de Halligen

Merecen a pena todos estes esforzos? Ulrich conta a historia dun home de máis de noventa anos que habitualmente le La Atalaya e ¡Despertad!: “Certo día tivemos tan pouco tempo que non puidemos visitalo. Non obstante, o home alcanzounos coa súa bicicleta antes de marchar e díxonos: ‘Ídesme deixar sen La Atalaya?’. Evidentemente estivemos encantados de deixarlla”.