Evanxeo segundo San Mateo 21:1-46

21  E cando se aproximaban a Xerusalén e chegaron a Betfagué, ó pé do Monte das Oliveiras, mandou Xesús a dous discípulos,  dicíndolles: -Ide á aldea que tendes aí de fronte, e de seguida atoparedes unha burra atada e un burriño con ela; ceibádeos e traédeos.  Se alguén vos pregunta algo, respondédeslle que lle fan falta ó Señor, e que de seguida llos mandará de volta.  Isto sucedeu para que se cumprise o que fora dito polo profeta:   Dicídelle á filla de Sión: Velaí o teu Rei que vén onda ti,humilde e montado nunha burra,nun burro, fillo de animal de carga.  Foron os discípulos, e fixeron o que Xesús lles mandara.  Trouxeron a burra e mailo burriño, botáronlle enriba os mantos, e Xesús montou.  Moita xente estendeu os mantos no camiño; outros cortaron ponlas das árbores, e estendéronas tamén no camiño.  E a xente que ía diante e mailos que o seguían gritaban: -¡Hosanna ó Fillo de David! ¡Bendito o que vén no nome do Señor! ¡Hosanna nas alturas! 10  E ó entrar en Xerusalén, toda a cidade conmovida preguntaba: -¿Quen é este? 11  A xente respondía: -Este é o profeta Xesús, o de Nazaret de Galilea. 12  Entrou Xesús no templo, e botou fóra os tendeiros e compradores do templo, derrubando as mesas dos cambistas e os postos dos vendedores de pombas. 13  E díxolles: -Está escrito: A miña casa será casa de oración; pero vós convertédela en cova de bandidos. 14  No templo rodeárono cegos e coxos, e curounos. 15  Pero os sumos sacerdotes e os letrados, vendo os milagres que facía e os nenos que exclamaban no templo: “Hosanna ó Fillo de David!”, indignáronse; 16  e dixéronlle: -¿Seica non óe-lo que estes nenos din? Xesús respondeulles: -Si, ¿e logo nunca lestes aquilo: Da boca dos meniños de peito fixeches saír unha louvanza? 17  E deixándoos, saíu da cidade cara a Betania, onde pasou a noite. 18  Pola mañá cedo, cando regresaba á cidade, sentiu fame. 19  Vendo unha figueira ó pé do camiño, achegouse a ela; pero nada atopou, fóra de follas. Entón dixo: -Nunca mais darás froito. E, de súpeto, secou a figueira. 20  Vendo aquilo os discípulos, preguntaron abraiados: -¿Por que secou de súpeto a figueira? 21  Xesús respondeu: -Eu asegúrovos que se tendes fe, e non dubidades, non faredes soamente o da figueira, senón que se lle dixerdes a este monte: “arríncate de aí, e bótate no mar”, mesmo iso se faría. 22  Todo canto pidades con fe na oración, recibirédelo. 23  Entrou no templo e mentres ensinaba, acercáronselle os sumos sacerdotes e mailos senadores do pobo, para lle preguntaren: -¿Con que autoridade fas esas cousas? ¿Quen che deu tal autoridade? 24  Xesús respondeulles: -Vouvos facer tamén eu a vós unha pregunta; e se respondedes, dígovos eu tamén con que autoridade fago estas cousas: 25  o bautismo de Xoán, ¿de onde era? ¿Era cousa de Deus ou dos homes? Eles razoaban entre si dicindo: “se respondemos de Deus, preguntaranos: ¿entón por que non crestes nel? 26  Pero se respondemos dos homes, temémoslle ó pobo, porque todos teñen a Xoán por profeta”. 27  E contestáronlle a Xesús: -Non sabemos. Xesús replicou: -Pois eu tampouco non vos vou dicir con que autoridade fago estas cousas. 28  -Pero, ¿que vos parece? Un home tiña dous fillos. Foi onda o primeiro, e díxolle: “Meu fillo, vai traballar hoxe na viña”. 29  El respondeu: “Non quero”; pero despois, arrepentido, foi. 30  Foise onda o outro e díxolle o mesmo. El respondeu: “Vou, señor”; pero non foi. 31  -¿Quen dos dous fixo a vontade do pai? Respondéronlle: -O primeiro. Entón díxolles Xesús: -Asegúrovos que os recadadores e mailas prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós. 32  Porque veu Xoán para vos ensina-lo camiño da xustiza, e non lle fixestes caso; en cambio, os recadadores e mailas prostitutas, si que llo fixeron. Pero vós, aínda despois de ver aquilo, nin vos arrepentistes nin crestes. 33  -Escoitade outra parábola: Dunha vez había un propietario que plantou unha viña; rodeouna dunha sebe, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo, arrendóullela a uns viñadores e marchou para lonxe. 34  Cando chegou o tempo da vendima, mandou os seus criados ós viñadores, para cobra-las rendas. 35  Pero os viñadores agardáronos, e a un zorregáronlle, a outro matárono e a outro apedrárono. 36  De novo mandou outros criados, máis numerosos; pero tratáronos do mesmo xeito. 37  Por último, mandóulle-lo seu propio fillo, dicindo para si: “Ó meu fillo hano respectar”. 38  Pero os viñadores, ó veren o fillo, comentaron: “Este é o herdeiro: veña, matémolo, e a herdanza será nosa”. 39  E agarrárono, botárono fóra da viña, e matárono. 40  -Ben, ¿e cando veña o señor da viña, que fará cos viñadores aqueles? 41  Respondéronlle: -A eses malvados faraos morrer de mala morte, e arrendarálle-la viña a outros viñadores, que lle paguen as rendas no seu tempo. 42  Díxolles entón Xesús: -¿Seica non lestes nunca na Escritura:A pedra que desbotaron os canteirosé agora o esquinal: esa pedra colocouna o Señor,¡que regalía para nós!? 43  Por iso dígovos: quitarásevos a vós o Reino de Deus, e daráselle a un pobo que produza bos froitos. 44  Quen caia enriba desa pedra, esnaquizarase; pero aquel sobre quen ela caia, ficará esmagado. 45  Oíndo as súas parábolas, os sumos sacerdotes e mailos fariseos decatáronse de que ían por eles. 46  Quixérono prender, pero tivéronlle medo á xente, que o tiña por profeta.

Notas ó pé