Evanxeo segundo San Marcos 12:1-44

12  E comezou a falarlles en parábolas: -Un home plantou unha viña, rodeouna cun valado, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo arrendóullela a uns viñadores, e marchou para lonxe.  No seu tempo, mandou un criado para cobrárlle-las rendas da viña ós viñadores.  Pero eles, botáronse enriba del, zorregáronlle duro, e despedírono coas mans baleiras.  Vaise el e mándalles outro criado, pero tamén mallaron nel e aldraxárono.  Mandoulles outro, e matárono; e a outros moitos bouraron neles e matáronos.  Pero aínda lle quedaba un a quen mandar, o seu fillo benquerido; e mandóullelo de último, dicindo para si: “El é fillo meu, e hano respectar”.  Pero os viñadores comentaron: “¡Oi! Este é o herdeiro: veña, matámolo e ¡herdanza para nós!”.  E agarrárono, matárono e botárono fóra da viña.  ¿Que fará o dono da viña? Voltará, acabará con estes viñadores e darálle-la viña a outros. 10  ¿Ou seica non lestes aquilo da Escritura: A pedra que desbotaron os canteiros é agora o esquinal; 11  esa colocouna o Señor; ¡que regalía para nós!? 12  Decatándose de que a parábola ía por eles, quixérono prender, pero por medo á xente, deixárono e fóronse. 13  Mandáronlle algúns fariseos e herodianos, para o pillaren nalgunha pregunta. 14  Ó que chegaron onda el, preguntáronlle: -Mestre, sabemos que es sincero, e non andas con miramentos, porque ti non te deixas levar polos respectos humanos, senón que ensína-lo verdadeiro camiño de Deus. ¿Está permitido pagarlle a contribución ó Cesar, ou non? ¿Pagámoslla ou non lla pagamos? 15  Xesús, decatándose da súa hipocresía, contestoulles: -¿E por que me queredes comprometer? A ver, traédeme un denario para que o vexa. 16  Eles leváronllo, e el preguntoulles: -¿De quen é esta imaxe e de quen fala esta inscrición? Contestáronlle: -É do César. 17  Xesús replicoulles: -Pois logo dádelle ó César o do César, e a Deus o de Deus. E ficaron pasmados. 18  Chegaron uns saduceos -deses que negan que haxa resurrección-, e preguntáronlle: 19  -Mestre, Moisés deixou escrito: Se lle morre a alguén o seu irmán, deixando muller sen fillos, case coa viúva de seu irmán, para lle dar descendencia. 20  Pois dunha vez había sete irmáns. O primeiro casou, e morreu sen fillos; 21  o segundo casou coa viúva e morreu tamén sen deixar fillos; o mesmo lle pasou ó terceiro; 22  e ningún dos sete deixou descendencia. Ó cabo, morreu tamén a muller. 23  Ora, cando resuciten, ¿de cal deles vai se-la muller, se ela estivo casada cos sete? 24  Xesús contestoulles: -¿Non será que andades descamiñados precisamente porque non comprendedes nin a Escritura nin o poder de Deus? 25  Pois cando resuciten nin casarán eles nin elas, porque serán coma anxos do ceo. 26  E volvendo á resurrección dos mortos, ¿non tedes lido no Libro de Moisés, no episodio da silveira, como lle falou Deus dicindo: Eu son o Deus de Abraham, o Deus de Isaac e o Deus de Xacob? 27  Ben, pois El non é Deus de mortos, senón dos vivos. Así que ides moi descamiñados. 28  Un letrado, que oíra a discusión, decatándose do ben que lles respondera, preguntoulle: -¿Cal é o mais importante de tódolos mandamentos? 29  Xesús respondeulle: -O primeiro é: Escoita, Israel: o Señor é o noso Deus, o Señor é único, 30  e amara-lo Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con todo o teu entendemento e con tódalas túas forzas. 31  O segundo é: Amara-lo teu próximo coma a ti mesmo. Non hai mandamentos máis importantes ca estes. 32  O letrado replicou: -Moi ben, Mestre, estás no certo cando dis que El é único e non hai outro fóra del; 33  e que amalo con todo o corazón, con todo o entendemento e con tódalas forzas, e o próximo coma a un mesmo, é mais importante do que tódolos sacrificios e holocaustos. 34  Xesús, vendo que respondera con moito tino, díxolle: -Non estás lonxe do Reino de Deus. E ninguén se atreveu a facerlle máis preguntas. 35  Ensinando no templo, preguntou: -¿Como din os letrados que o Mesías é fillo de David? 36  O mesmo David dixo, inspirado polo Espírito Santo:Díxolle o Señor ó meu Señor:senta á miña dereita,que vou poñe-los teus inimigoscoma estrado dos teus pés. 37  Ora, se David o chama Señor, ¿como vai se-lo seu fillo? E a numerosa multitude escoitaba engaiolada a Xesús. 38  El seguía ensinando: -¡Coidado cos letrados! Gustan moito de se pasearen con vestidos fachendosos, e que lles fagan reverencias polas rúas; 39  buscan os primeiros postos nas sinagogas e mais nos banquetes. 40  E acábanlles cos bens ás viúvas, facéndose os piadosos. Pero serán xulgados como lles cómpre. 41  Sentado fronte por fronte da sala do tesouro, ollaba para a xente que botaba cartos no peto. E moitos ricos botaban con fartura. 42  E nisto viu unha viúva pobriña botar uns céntimos nada máis, unha miseria coma quen di. 43  Entón chamou ós seus discípulos, é díxolles: -Asegúrovos que esa pobre viúva botou máis cós ricos todos. 44  Pois eles botaron o que lles sobraba, pero ela na súa pobreza, botou todo canto tiña para vivir.

Notas ó pé