Evanxeo segundo San Lucas 5:1-39

5  Estando el á beira do lago Xenesaret, mentres a xente se amoreaba ó seu arredor, escoitando a Palabra de Deus,  viu dúas lanchiñas que estaban na beira do lago. Os pescadores que desembarcaran delas lavaban o aparello.  Subiu a unha barca, que era de Simón, rogoulle que se apartase un pouco da terra, e desde a barca, sentado, ensinaba á xente.  Cando acabou de falar, díxolle a Pedro: -Voga lago adentro, e larga o aparello para pescar.  Respondeu Simón: -Mestre, pasámo-la noite faenando e non demos collido un rabo de peixe, pero, xa que ti o dis, largarei o aparello.  Así o fixeron, e colleron tal cantidade de peixe que o aparello rebentaba.  Fixéronlles entón acenos ós compañeiros da outra lancha para que lles fosen botar unha man. Foron e encheron as dúas lanchas tanto que, a pouco máis, van a pique.  Vendo isto, Simón Pedro botóuselle ós pés a Xesús, dicindo: -Señor, arreda de min, que eu son un pecador.  Porque tanto el coma os seus compañeiros quedaron parvos con tanto peixe como colleran naquel lance. 10  O mesmo lles pasaba a Santiago e mais a Xoán, fillos de Zebedeo, que eran compañeiros de Simón. E díxolle Xesús a Simón: -Tranquilo, desde agora vas ser pescador de homes. 11  Varando as barcas en terra e deixándoo todo, seguírono. 12  Dunha vez estaban nunha vila e un home todo cuberto de lepra, vendo a Xesús, botouse rostro en terra e rogoulle: -Señor, ti, se queres, pódesme limpar. 13  El estendeu a man e tocouno, dicindo: -Pois quero, queda limpo. E no intre desapareceu a laceira. 14  Logo mandoulle que non lle dixese nada a ninguén, e engadiu: -Vai, preséntate ó sacerdote e ofrece pola túa purificación o ordenado por Moisés, para que lles sirva de testemuño. 15  Pero a súa sona espallábase a cada paso máis, xuntándose moita xente para escoitalo e para que lles curase as súas doenzas. 16  Mais el retirábase ós lugares arredados para orar. 17  Un día que estaba ensinando, había sentados algúns fariseos e letrados que chegaran de tódalas aldeas de Galilea, de Xudea e tamén de Xerusalén. E, co poder do Señor, el facía curacións. 18  Nisto uns homes trouxeron nunha padiola a un tolleito, mirando como metelo dentro para poñelo diante del. 19  Pero, non atopando por onde o meteren, debido á moita xente que había, subiron ó tellado e baixárono co leito por entre as tellas, ata deixalo no medio, diante de Xesús. 20  Vendo a fe que tiñan, dixo: -Home, quédanche perdoados os teus pecados. 21  Os letrados e mailos fariseos empezaron a razoar: -¿Pero quen é este, que así blasfema? ¿Quen pode perdoa-los pecados, senón unicamente Deus? 22  Decatándose Xesús do que pensaban, díxolles: -¿Que cavilades nos vosos adentros? 23  ¿Que é máis fácil dicir: “perdoados quedan os teus pecados”, ou dicir: “érguete e anda”. 24  Pois, para que vexades que o Fillo do Home ten poder na terra para perdoar pecados -díxolle ó tolleito-: érguete, colle a padiola e vaite para a casa. 25  E así foi: erguéndose no intre diante deles, colleu a padiola e foise para a súa casa, louvando a Deus. 26  Todos ficaron pasmados, e cheos de temor louvaban a Deus, dicindo: -¡Hoxe si que vimos cousas nunca vistas! 27  Despois disto, cando saíu, viu un recadador de impostos chamado Leví, sentado ó mostrador da contribución, e díxolle: -Sígueme. 28  El, deixando todo, levantouse e seguiuno. 29  Leví ofreceulle na súa casa un gran banquete, e había moitos recadadores e outra xente sentados á mesa con eles. 30  E os fariseos e os seus letrados refungaban, dicíndolles ós discípulos: -¿Por que comedes e bebedes cos recadadores e pecadores? 31  Xesús respondeulles: -Non son os sans, senón os enfermos, os que precisan médico. 32  Eu non vin chamar polos xustos, senón polos pecadores, para que se convertan. 33  Mais eles replicáronlle: -Os discípulos de Xoán xexúan e rezan a miúdo, como tamén fan os dos fariseos, pero os teus comen e beben. 34  Xesús contestoulles: -¿E ides facer xexua-los convidados á voda, mentres está con eles o esposo? 35  Xa chegará o día no que lles leven o esposo; daquela si que xexuarán. 36  Tamén lles propuxo esta parábola: -Ninguén racha un vestido novo para lle botar un remendo a un vestido vello, porque quedaría roto o novo, e no vello tampouco diría ben un remendo de pano novo. 37  E tampouco ninguén bota viño novo en pelellos vellos, porque rebentarían os pelellos, deitarían o viño, e estragaríanse os pelellos. 38  Xa sabedes: viño novo quere pelellos novos. 39  E ninguén que proba o viño vello, quere o novo, pois dirá: é mellor o vello.

Notas ó pé