A Xénese 3:1-24

3  A serpe era o máis arteiro de tódolos animais que o Señor Deus fixera. Díxolle á muller: -“¿Conque Deus vos prohibiu comer do froito das árbores do xardín?”  A muller respondeulle: -“Podemos comer do froito das árbores todas do xardín.  Soamente da árbore de alá no fondo nos mandou Deus: Non comades dela nin a toquedes, non sexa que morrades”.  A serpe insistiu: -“De ningunha maneira morreredes.  É que Deus sabe ben que o día en que comades dela, se vos abrirán os ollos e seredes coma Deus, sabedores do ben e do mal”.  A muller reparou que o froito da árbore era saboroso, atraente, e bo para adquirir entendemento. E coa mesma colleu do froito e comeu; logo deulle ó seu home, e tamén el comeu.  Entón abríronselle-los ollos ós dous e decatáronse de que estaban espidos. Entrelazaron follas de figueira e cinguíronse con elas.  Oíron ó Señor Deus camiñar polo xardín ó aire do día, e acocháronse os dous entre as árbores.  Mais El chamou polo home, preguntándolle: -“¿Onde estás?” 10  Respondeu o home: -“Oínte no xardín, e tiven medo. Ó verme espido, agacheime”. 11  Preguntoulle o Señor Deus: -“¿Quen che dixo que estabas espido? ¿É que comiches da árbore da que che prohibira comer?” 12  Respondeulle o home: -“A muller que me deches por compañeira ofreceume do froito, e comín”. 13  O Señor Deus díxolle á muller: -“¿Qué é o que fixeches?” E a muller respondeu: -“A serpe enganoume, e comín”. 14  Entón o Señor Deus díxolle á serpe: -“Porque fixeches isto, maldita sexas entre os animais e as feras todas do monte. Andarás arrastrada e comerás po toda a túa vida. 15  Poño hostilidade entre ti e a muller, entre a túa liñaxe e a dela. Ti tentarás de atanguerlle o calcañar, pero ela esmagarache a cabeza”. 16  Á muller díxolle: -“Terás moitos afáns na túa preñez,parirás con dor os fillos. Devecerás polo teu home,e el dominarate”. 17  Ó home díxolle: -“Porque lle fixeches caso á túa muller, comendo do froito da árbore que che prohibira comer, por culpa túa será maldita a terra: con traballos tirarás dela a túa mantenza mentres vivas. 18  Producirache silvas e abrollos, e terás que comer herbas silvestres. 19  Comera-lo pan coa túa suor, ata que volvas á terra da que fuches tirado. De feito, ti es po e ó po tes que volver”. 20  O home chamou Eva á súa muller, pois vén se-la nai de tódolos que viven. 21  O Señor Deus fíxolles túnicas de pel ó home e á muller, para se vestiren. 22  Logo o Señor pensou: -“Agora que o home veu ser coma un de nós, en canto a coñece-lo ben e o mal, non vaia ser que tenda a man, colla tamén da árbore da vida, coma do froito, e viva sempre”. 23  E botou ó home do xardín de Edén, para que cultivase a terra da que fora tirado. 24  E despois de botalo do xardín, puxo no oriente querubíns con espadas flamexantes, para cortarlle o paso cara á árbore da vida.

Notas ó pé