Isaías 42:1-25

42  Velaí o meu servo, a quen teño collido da man;velaí o meu escollido no que eu me comprazo. Teño posto sobre el o meu espírito: dictaralles sentencia xusta ás nacións.   Non berrará,non levantará a súa voz nin a fará oír nas rúas.   Canivela fendida non a romperá,e torcida esmorecente non a apagará. Con fidelidade proclamará a xustiza,   non desfalecerá nin crebaráata establecer na terra a xustiza,e a súa lei, que esperan as nacións.   Así fala, Deus, o Señor,o que crea o ceo e o estende, o que sustenta a terra e os seus productos,o que lle dá alento ó pobo que hai sobre ela, e espírito ós que camiñan por ela:   Eu, o Señor, chameite por causa da xustiza, collinte pola man e protexinte,e convertinte en Alianza dun pobo e en luz das nacións,   para que lles ábra-los ollos ós cegos, para que libres do cárcere ós presos,da prisión ós que viven na escuridade.   ¡Eu, Iavé, este é o meu Nome! A miña gloria a outro non lla dou; nin a miña louvanza ós ídolos.   As antigas prediccións xa chegaron, e as novas estounas a anunciar: antes de que despunten, fágovolas oír. 10  Cantádelle ó Señor un cántico novo; a súa louvanza, desde o confín da terra. Serán humillados o mar e todo o que o enche, as ribeiras e os seus habitantes. 11  Serán enaltecidos o deserto e as súas cidades, as fondas veigas onde habita Quedar. Exultarán os habitantes de Sela, berrarán lediciosos desde o cume dos montes. 12  Daranlle gloria ó Señor, e pregoarán nos países costeiros. 13  O Señor sae coma un heroe, coma un guerreiro excita a súa bravura, berra, bota aturuxos de guerra, contra os seus inimigos mostra o seu poder: 14  “Levo quedo desde hai moito, estou en silencio, contéñome. Coma a muller que está no parto, berro, suspiro e acaso todo ó mesmo tempo. 15  Vou asola-los montes e os outeiros, vou secar todo o seu verdor;vou converte-los ríos en barrancos e vou reseca-las lagoas. 16  Farei camiña-los cegos por un vieiro que non coñecen, por corredoiras descoñecidas fareinos ir. Converterei diante deles a escuridade en luz, e as revoltas do camiño en dereitura. Estas cousas fareillas; si, non os abandonarei”. 17  Eles deron a volta cara atrás. Avergonzaranse os que confían nos ídolos,os que lles din ás imaxes fundidas: “Vós sóde-lo noso deus”. 18  ¡Escoitade vós, mudos! ¡Fixádevos ben para ver, vós, cegos! 19  ¿Quen é o cego, senón o meu servo? ¿Quen é o mudo, senón o mensaxeiro que eu enviei? ¿Quen está cego? -O meu enviado. ¿Quen está mudo? -O servo do Señor. 20  Olla moito, pero non cumpre; abre os oídos, pero non fai caso. 21  Por amor á súa xustiza, o Señor quere engrandecer e glorifica-la súa lei. 22  Pero este é un pobo saqueado e arruinado. Todos eles están pechados en covas, e presos no cárcere. Serviron de botín, e non houbo quen os librase; serviron de pillaxe, e non houbo quen dixese: “Devólveos”. 23  ¿Quen de entre vós escoitará isto, prestará atención e fará caso para o futuro? 24  ¿Quen entregou Xacob á pillaxe e Xerusalén ó saqueo? ¿Acaso non foi o Señor contra quen nós pecamos? Si, non quixeron camiñar polo seu vieiro nin fixeron caso da súa lei, 25  por isto o Señor verteu sobre o pobo o furor da súa ira e a súa forza de guerra,que o consumiron de todo sen que se decatase, e que prenderon nel sen que o advertisen.

Notas ó pé