Freagairt a’ Bhìobaill

 ’S e gnìomh, faireachdainn no smuain sam bith a th’ ann am peacadh a tha an aghaidh inbhean Dhè. Tha e a’ gabhail a-steach a’ briseadh laghan Dhè no a’ dèanamh dè tha ceàrr agus neo-fhìreantach ann an sùilean Dhè. (1 Eòin 3:4; 5:​17) Tha Am Bìoball cuideachd ag innse dhuinn gur e peacadh a th’ ann nuair a tha fios againn air an rud a bu chòir dhuinn a dhèanamh ach nach dèan sinn e.​—Sheumais 4:​17.

 Anns na cànain tùsail a’ Bhìobaill, tha na faclan airson peacadh a’ ciallachadh “comharra a chall” no na ruigsinn targaid. Mar eisimpleir, bha buidheann de shaighdearan ann an Israel aosmhòr a bha cho math air clachan a thilgeil le crann-tabhaill is “cha mhearachdaicheadh” iad. Ma nì sinn eadar-theangachadh gu litireil, dh’fhaodadh an abairt sin a chiallachadh “cha pheacadh” iad. (Britheamhan 20:16) Mar sin, tha peacadh a’ ciallachadh nach eil sinn a’ ruigsinn no nuair a chailleas sinn inbhean foirfe Dhè.

 Mar an Cruithear, tha an cead aig Dia inbhean a shuidheachadh airson mac an duine. (Taisbeanadh 4:​11) Tha sinn cunntachail dhasan airson ar gnìomhan.​—Ròmanaich 14:12.

A bheil e comasach peacadh a dhiùltadh gu tur?

 Chan eil. Tha Am Bìoball ag ràdh “oir pheacaich a h-uile neach agus tha iad air tighinn goirid air glòir Dhè.” (Ròmanaich 3:​23; 1 Rìgh 8:​46; Eclesiastes 7:​20; 1 Eòin 1:8) Carson a tha sin?

 Anns an tòiseach bha na ciad daoine, Adhamh agus Eubha, gun pheacadh, air sgàth ’s gun robh iad foirfe, air an dèanamh ann an dealbh Dhè. (Genesis 1:​27) Ach, chaill iad an fhiorfeachd aca nuair a chaidh iad an aghaidh Dhè. (Genesis 3:​5, 6, 17-​19) Nuair a bha clann aca, thug iad peacadh agus neo-ionlanachd dhaibhsan agus a h-uile duine eile. (Ròmanaich 5:​12) Mar a thuirt Rìgh Daibhidh, “ann am peacadh ghabh mo mhàthair mi na broinn.”​—Salm 51:5.

A bheil cuid de pheacaidhean nas miosa na feadhainn eile?

 Tha. Mar eisimpleir, tha Am Bìoball ag ràdh gun robh na “daoine Shòdoim aingidh” agus “am peacadh air antromachadh gu h-anabarrach.” (Genesis 13:13; 18:20) Meòraich air trì dòighean a tha a’ sealltainn a’ chuideam aig peacadh.

1.   Cuideam. Tha Am Bìoball a’ rabhadh air peacaidhean trom mar mì-mhoraltachd, iodhal-adhraidh, goid, misg, ocar, murt agus diabhlaidheachd. (1 Corintianaich 6:​9-​11; Taisbeanadh 21:8) Air an làimh eile, bidh cuideigin a’ peacadh gun fhios cuideachd, mar eisimpleir, a’ cleachdadh faclan no gnìomhan a tha a’ goirteachadh daoine eile. (Gnàth-fhacal 12:18; Ephèsianaich 4:​31, 32) Ach, tha Am Bìoball a’ brosnachadh dhuinn a bhith faiceallach leis a h-uile peacadh, fiù ’s peacaidhean beaga oir ’s urrainn iad a tionndadh gu peacaidhean nas miosa a tha an aghaidh inbhean Dhè.​—Mata 5:​27, 28.

2.   Adhbhar. Tha cuid a’ dèanamh peacaidhean gun fhios air inbhean Dhè. (Gnìomhan 17:30; 1 Timòteus 1:​13) Ged nach eil Am Bìoball a’ leisgeul peacaidhean mar seo, tha iad diofaraichte bhon pheacaidhean a tha a’ briseadh laghan Dhè gu toileach. (Àireamh 15:30, 31) Tha peacaidhean fèin-thoileil a’ tighinn bho “a dhroch chridhe.”​—Ieremiah 16:12.

3.   Gu tric. Tha Am Bìoball a’ nochdadh an diofar eadar aon pheacadh agus peacaidhean thairis air ùine fhada. (1 Eòin 3:​4-8) Gheibh cuid de dhaoine a tha a’ peacadh “gu toileach” fiù ’s às dèidh “eòlas fhaighinn air an fhìrinn“ breitheanas bho Dhia.​—Eabhraich 10:26, 27.

 ’S urrainn do dhaoine a rinn peacadh trom coireach làidir a faireachdainn air sgàth ’s na mearachdan aca. Mar eisimpleir, sgrìobh Rìgh Daibhidh: “Oir chaidh m’euceartan thar mo chinn; mar èire thruim tha iad ro throm air mo shon.” (Salm 38:4) Ach tha Am Bìoball a’ toirt an dòchas seo dhuinn: “Trèigeadh an t-aingidh a shlighe, agus an duine eucorach a smuaintean, agus tilleadh e ris an Tighearna, agus nochdaidh e tròcair dha; agus ri ar Dia-ne, oir bheir e maitheanas gu pailt.”​—Isaiah 55:7.