سیسِرا لشکرش را در دشت یِزرِعیل رها کرد و از آنجا فرار کرد.‏ حتماً باورش نمی‌شد که لشکر پرقدرتش همراه با ۹۰۰ ارابهٔ جنگی،‏ از پیاده‌نظام ضعیف اسرائیلی‌ها شکست خورده.‏ او حالا فقط دنبال جایی برای قایم شدن بود.‏ برای همین به سرعت به سمت چادر مردی به اسم حِبِر قینی دوید.‏

قینیان از زمان موسی رابطهٔ خوب و صلح‌آمیزی با اسرائیلی‌ها داشتند.‏ زن موسی هم از آن خاندان بود.‏ قینیان در سرزمین اسرائیل چادرنشین بودند.‏ اما حِبِر با بقیهٔ قینیان فرق داشت،‏ او از متحدان یابین پادشاه کَنعان بود.‏ برای همین سیسِرا که فرماندهٔ لشکر یابین بود،‏ با خودش فکر کرد که می‌تواند به چادر حِبِر پناه ببرد.‏ ظاهراً سیسِرا حتی به فکرش هم نرسید که یاعیل زن حِبِر ممکن است برخلاف شوهرش طرفدار اسرائیلی‌ها باشد.‏

وقتی سیسِرا به چادرهای حِبِر رسید،‏ او آنجا نبود.‏ اما یاعیل در چادرش بود و دید که سیسِرا نزدیک می‌شود.‏ یاعیل باید سریع تصمیم می‌گرفت که چه کار کند.‏ او سیسِرا را می‌شناخت و می‌دانست که آدم خطرناکی است.‏ شاید یاعیل نمی‌دانست که دِبورهٔ نبیه پیشگویی کرده بود که سیسِرا به دست یک زن کشته می‌شود،‏ اما ظاهراً می‌دانست که یَهُوَه از او چه انتظاری دارد.‏ از کجا می‌دانیم؟‏

بعدها،‏ دِبوره با الهام خدا برای پیروزی باراق بر سیسِرا سرودی خواند و گفت:‏ «یاعیل،‏ زن حِبِر قینی،‏ بیشتر از همهٔ زنان برکت گرفته است؛‏ او بیشتر از همهٔ زنان چادرنشین برکت گرفته است.‏» بعضی از منتقدان می‌گویند که یاعیل زن حقه‌باز و شریری بوده.‏ اما برخلاف نظر آن‌ها،‏ او زن شجاعی بود که برای یَهُوَه جنگید.‏ یاعیل هم مثل راحاب طرف یَهُوَه را گرفت و در مقابل دشمنان او ایستاد.‏ یاعیل می‌دانست که سیسِرای شریر،‏ دشمن یَهُوَه است.‏ حالا او این فرصت را داشت تا خواست یَهُوَه را انجام بدهد و دشمن او را بکشد.‏ اما چطور می‌توانست این کار را بکند؟‏

یاعیل می‌دانست که نمی‌تواند رودررو با سیسِرا بجنگد،‏ چون او یک جنگجوی باتجربه و مرد قوی‌ای بود.‏ پس او را به چادرش دعوت کرد و از او پذیرایی کرد.‏ یاعیل یک پتو روی سیسِرا انداخت و چون او تشنه بود،‏ از مشک مقداری شیر به او داد.‏ سیسِرا به یاعیل گفت که جلوی چادر بایستد و به کسی نگوید که او آنجاست.‏ بعد،‏ از شدّت خستگی به خوابی عمیق فرو رفت.‏

 یاعیل یک فرصت طلایی به دست آورده بود و می‌دانست که نباید به هیچ قیمتی آن را از دست بدهد.‏ او یک چکش سنگین و میخ چادر که احتمالاً چوبی بودند،‏ برداشت.‏ حتماً این‌ها ابزار دستش بودند.‏ بعد پاورچین پاورچین بالای سر سیسِرا رفت و آماده بود که کارش را تمام کند.‏ یک حرکت اشتباه می‌توانست به قیمت جانش تمام شود.‏ اما یاعیل کارش را با دقت انجام داد.‏ با یک ضربهٔ سریع،‏ میخ را در شقیقهٔ سیسِرا فرو کرد و او را کشت!‏

چیزی نگذشت که باراق که سیسِرا را تعقیب کرده بود،‏ به آنجا رسید.‏ یاعیل به استقبال او رفت و گفت:‏ «بیا تا کسی را که دنبالش هستی،‏ به تو نشان بدهم.‏» باراق وارد چادر شد و دید که طبق پیشگویی دِبوره،‏ ‹یَهُوَه سیسِرا را به دست یک زن تسلیم کرده.‏›‏

باراق و دِبوره در سرود پیروزی،‏ یاعیل را تحسین کردند.‏ با این که دیگر در کتاب مقدّس به یاعیل اشاره‌ای نمی‌شود،‏ حتی تا امروز که بیشتر از ۳۲ قرن از آن ماجرا می‌گذرد،‏ از داستان او درس‌های زیادی می‌گیریم.‏ ما خادمان یَهُوَه با سلاح یا ابزار واقعی به جنگ نمی‌رویم.‏ جنگ ما جنگ روحانی است و امروز بیشتر از هر زمانی باید مثل یاعیل شجاع باشیم.‏

این آیه‌ها را بخوانید:‏

• داوران ۴:‏​۹،‏ ۱۱،‏ ۱۷-‏۲۲؛‏ ۵:‏​۲۴-‏۳۱

در این مورد گفتگو کنید:‏

یاعیل چطور شجاعت نشان داد؟‏

 تعمّق روی نکته‌های کاربردی

• خواهری که شوهرش شاهد یَهُوَه نیست،‏ در چه شرایطی ممکن است مثل یاعیل به شجاعت نیاز داشته باشد؟‏

  باوج

• یاعیل نه مثل دِبوره نبیه بود،‏ نه مثل باراق جنگجو،‏ اما کاری را که از دستش برمی‌آمد انجام داد.‏ اگر ما هم محدودیتی داریم چطور می‌توانیم از یاعیل سرمشق بگیریم؟‏ تصویر ۲

  باوج

• در چه موقعیت‌های دیگری می‌توانم مثل یاعیل شجاع باشم؟‏

  باوج

دیدی وسیع‌تر

• از این گزارش در مورد یَهُوَه چه یاد می‌گیرم؟‏

  باوج

• از این گزارش در مورد مقصود و خواست یَهُوَه چه یاد می‌گیرم؟‏

  باوج

• در دنیای جدید می‌خواهم چه سؤالی از یاعیل بپرسم؟‏

  باوج