دوم پادشاهان ۴‏:‏۱‏-‏۴۴

  • اِلیشَع روغن بیوه‌زنی را چند برابر می‌کند ‏(‏۱-‏۷‏)‏

  • مهمان‌نوازی زن شونَمی ‏(‏۸-‏۱۶‏)‏

  • زنی صاحب پسر می‌شود؛‏ آن پسر می‌میرد ‏(‏۱۷-‏۳۱‏)‏

  • اِلیشَع پسر را رستاخیز می‌دهد ‏(‏۳۲-‏۳۷‏)‏

  • اِلیشَع آش را بی‌ضرر می‌کند ‏(‏۳۸-‏۴۱‏)‏

  • اِلیشَع نان را چند برابر می‌کند ‏(‏۴۲-‏۴۴‏)‏

۴  روزی زن یکی از پسران انبیا با التماس به اِلیشَع گفت:‏ «شوهرم مرده است و می‌دانی که او همیشه از یَهُوَه می‌ترسید.‏ حالا طلبکاری آمده تا هر دو بچه‌ام را برای غلامی از من بگیرد.‏» ۲  اِلیشَع از او پرسید:‏ «چه کار می‌توانم برایت بکنم؟‏ بگو در خانه چه داری؟‏» بیوه‌زن پاسخ داد:‏ «کنیزت هیچ چیز در خانه ندارد،‏ به جز یک کوزه روغن.‏» ۳  اِلیشَع گفت:‏ «برو و از همهٔ همسایگانت ظرف بگیر،‏ ظرف‌های خالی،‏ هر چه بیشتر بهتر.‏ ۴  بعد به خانه برگرد و در را پشت سر خود و پسرانت ببند.‏ همهٔ ظرف‌ها را از آن روغن پر کن و ظرف‌های پر را کنار بگذار.‏» ۵  پس بیوه‌زن رفت.‏ بعد از این که او و پسرانش به خانه رفتند و در را پشت سر خود بستند،‏ پسرانش ظرف‌ها را به او می‌دادند و او آن‌ها را پر می‌کرد.‏ ۶  وقتی ظرف‌ها پر شدند،‏ به یکی از پسرانش گفت:‏ «یک ظرف دیگر برایم بیاور.‏» پسرش جواب داد:‏ «دیگر ظرفی باقی نمانده.‏» همان موقع روغن قطع شد.‏ ۷  پس آن زن پیش مرد خدای حقیقی رفت و موضوع را تعریف کرد.‏ او به بیوه‌زن گفت:‏ «برو روغن را بفروش و بدهی‌ات را بده.‏ تو و پسرانت می‌توانید با باقی‌ماندهٔ آن زندگی کنید.‏»‏ ۸  یک روز اِلیشَع به شونَم رفت.‏ در شونَم زنی سرشناس زندگی می‌کرد.‏ آن زن اِلیشَع را با اصرار به صرف غذا دعوت کرد.‏ از آن به بعد،‏ هر بار که اِلیشَع از آنجا می‌گذشت،‏ در آنجا غذا می‌خورد.‏ ۹  آن زن به شوهر خود گفت:‏ «من می‌دانم مردی که مرتب از اینجا می‌گذرد،‏ مرد مقدّس خداست.‏ ۱۰  لطفاً بگذار روی پشت‌بام،‏ اتاقی کوچک برایش بسازیم و در آن،‏ تخت و میز و صندلی و چراغدان بگذاریم تا هر بار که پیش ما می‌آید،‏ بتواند آنجا بماند.‏»‏ ۱۱  یک روز،‏ اِلیشَع به آنجا آمد و به اتاقی که روی پشت‌بام بود رفت و دراز کشید.‏ ۱۲  او به خادم خود،‏ جِیحَزی گفت:‏ «زن شونَمی را صدا کن.‏» جِیحَزی او را صدا کرد و آن زن پیش او آمد.‏ ۱۳  اِلیشَع به جِیحَزی گفت:‏ «لطفاً به او بگو،‏ ‹تو برای ما خیلی زحمت کشیدی.‏ چه کار می‌توانم برایت بکنم؟‏ آیا می‌خواهی سفارشت را به پادشاه یا سردار لشکر بکنم؟‏›» اما آن زن در جواب گفت:‏ «نه،‏ من در میان قوم خودم زندگی می‌کنم.‏» ۱۴  بعد اِلیشَع از خادمش پرسید:‏ «برای این زن چه کار می‌شود کرد؟‏» جِیحَزی گفت:‏ «این زن پسری ندارد و شوهرش هم پیر است.‏» ۱۵  اِلیشَع فوراً گفت:‏ «او را صدا کن.‏» جِیحَزی او را صدا کرد،‏ و آن زن در درگاه ایستاد.‏ ۱۶  اِلیشَع گفت:‏ «سال آینده در همین وقت،‏ پسری در بغل خواهی داشت.‏» آن زن در جواب گفت:‏ «نه سَرورم،‏ ای مرد خدای حقیقی!‏ به کنیزت امید کاذب نده.‏»‏ ۱۷  اما آن زن باردار شد و همان طور که اِلیشَع گفته بود،‏ سال بعد در همان وقت پسری به دنیا آورد.‏ ۱۸  آن پسر بزرگ شد و روزی پیش پدرش که با دروگران بود،‏ رفت.‏ ۱۹  او به پدرش گفت:‏ «آخ سرم،‏ آخ سرم!‏» پدرش به یکی از خادمان گفت:‏ «پسر را پیش مادرش ببر.‏» ۲۰  او پسر را بلند کرد و پیش مادرش برد.‏ پسر تا ظهر روی زانوی مادرش نشست و بعد مرد.‏ ۲۱  مادر پسرش را بالا برد و روی تخت مرد خدای حقیقی گذاشت،‏ در را بست و رفت.‏ ۲۲  بعد شوهرش را صدا کرد و به او گفت:‏ «لطفاً یکی از خادمان را با الاغی برایم بفرست تا سریع پیش مرد خدای حقیقی بروم و برگردم.‏» ۲۳  اما شوهرش گفت:‏ «چرا امروز می‌خواهی پیش او بروی؟‏ نَه ماه نو است و نَه شَبّات.‏» زن گفت:‏ «نگران نباش.‏ چیزی نیست.‏» ۲۴  پس الاغ را پالان کرد و به خادمش گفت:‏ «تند برو و تا وقتی من نگفتم،‏ سرعتت را به خاطر من کم نکن.‏»‏ ۲۵  پس او به کوه کَرمِل،‏ پیش مرد خدای حقیقی رفت.‏ مرد خدای حقیقی به محض این که او را از دور دید،‏ به جِیحَزی خادم خود گفت:‏ «نگاه کن!‏ این همان زن شونَمی است که می‌آید.‏ ۲۶  لطفاً عجله کن و به استقبال او برو و احوال خودش و شوهر و پسرش را بپرس.‏» زن گفت:‏ «همه چیز خوب است.‏» ۲۷  وقتی زن به بالای کوه پیش مرد خدای حقیقی رسید،‏ فوراً به پاهایش چسبید.‏ جِیحَزی آمد که او را کنار بزند،‏ اما مرد خدای حقیقی گفت:‏ «با او کاری نداشته باش،‏ چون واقعاً ناراحت است* و دلیلش را نمی‌دانم،‏ چون یَهُوَه به من نگفته است.‏» ۲۸  زن گفت:‏ «آیا من از تو،‏ ای سَرورم پسری خواسته بودم؟‏ مگر نگفته بودم امید کاذب به من نده؟‏»‏ ۲۹  اِلیشَع فوراً به جِیحَزی گفت:‏ «ردایت را دور کمرت ببند،‏ چوبدستی مرا بردار و راه بیفت.‏ اگر به کسی برخوردی،‏ سلام نکن؛‏ و اگر کسی به تو سلام کرد،‏ جوابش را نده.‏ برو و چوبدستی مرا روی صورت پسر بگذار.‏» ۳۰  مادر آن پسر گفت:‏ «به حیات یَهُوَه و به جان تو قسم،‏ من بدون تو نمی‌روم.‏» پس اِلیشَع بلند شد و با او به راه افتاد.‏ ۳۱  جِیحَزی جلوتر رفت و چوبدستی را روی صورت پسر گذاشت،‏ اما نه صدایی شنید و نه عکس‌العملی دید.‏ پس برگشت و به اِلیشَع گفت:‏ «پسر بیدار نشد.‏»‏ ۳۲  وقتی اِلیشَع وارد خانه شد،‏ جنازهٔ پسر روی تخت او بود.‏ ۳۳  اِلیشَع وارد اتاق شد و در حالی که فقط او و آن پسر در اتاق بودند،‏ در را بست و به یَهُوَه دعا کرد.‏ ۳۴  بعد بر تخت،‏ روی بچه خم شد.‏ دهانش را روی دهان پسر،‏ چشمانش را روی چشمان او،‏ کف دست‌هایش را روی کف دست‌های او گذاشت و در همین حالت ماند تا آن که بدن بچه کم کم گرم شد.‏ ۳۵  اِلیشَع از یک طرف اتاق به طرف دیگر اتاق رفت و دوباره بر تخت روی پسر خم شد.‏ پسر هفت بار عطسه کرد و بعد چشمانش را باز کرد.‏ ۳۶  اِلیشَع جِیحَزی را صدا کرد و به او گفت:‏ «زن شونَمی را صدا کن.‏» پس زن را صدا کرد و او وارد اتاق شد و پیش اِلیشَع رفت.‏ اِلیشَع گفت:‏ «پسرت را بردار.‏» ۳۷  وقتی زن وارد شد،‏ خود را جلوی پاهای او به خاک انداخت.‏ بعد پسرش را برداشت و بیرون رفت.‏ ۳۸  وقتی اِلیشَع به جِلجال برگشت،‏ سرزمین دچار قحطی بود.‏ هنگامی که پسران انبیا جلوی او نشسته بودند،‏ او به خادم خود گفت:‏ «دیگ بزرگ را روی آتش بگذار و برای پسران انبیا آش بپز.‏» ۳۹  یکی از آن‌ها به دشت رفت تا سبزی جمع کند و یک درخت خودرو پیدا کرد.‏ او میوه‌های آن را کند و دامن ردای خود را از آن میوه‌ها پر کرد.‏ بعد رفت و بدون این که بداند چه میوه‌ای جمع کرده است،‏ آن‌ها را خرد کرد و در آش ریخت.‏ ۴۰  بعد آش را برای آن مردان ریختند تا بخورند،‏ اما همین که از آن خوردند،‏ فریاد زدند:‏ «ای مرد خدای حقیقی،‏ این آش سمی است!‏» و نتوانستند از آن بخورند.‏ ۴۱  اِلیشَع گفت:‏ «مقداری آرد برایم بیاورید.‏» بعد آن را در دیگ ریخت و گفت:‏ «حالا برایشان بریزید تا بخورند.‏» دیگر هیچ چیز مضری در آش نبود.‏ ۴۲  مردی از بَعَل‌شَلیشه آمد و برای مرد خدای حقیقی ۲۰ نان جو از نوبر محصول،‏ همراه با کیسه‌ای از غلّهٔ تازه آورد.‏ اِلیشَع گفت:‏ «به مردم بدهید تا بخورند.‏» ۴۳  اما خادمش گفت:‏ «چطور این را جلوی ۱۰۰ نفر بگذارم؟‏» اِلیشَع گفت:‏ «به مردم بده تا بخورند،‏ چون یَهُوَه چنین می‌گوید،‏ ‹آن‌ها خواهند خورد و مقداری هم باقی خواهد ماند.‏›» ۴۴  پس آن غذا را جلوی آن عده گذاشت،‏ آن‌ها خوردند و همان طور که یَهُوَه گفته بود،‏ مقداری هم باقی ماند.‏

پاورقی‌ها

یا:‏ «جانش تلخ است.‏»‏