اول قُرِنتیان ۴‏:‏۱‏-‏۲۱

  • ناظران باید امین باشند ‏(‏۱-‏۵‏)‏

  • فروتنی خادمان مسیحی ‏(‏۶-‏۱۳‏)‏

    • ‏«از چیزی که نوشته شده پا فراتر نگذارید» ‏(‏۶‏)‏

    • مسیحیان ‹به نمایش گذاشته شده‌اند› ‏(‏۹‏)‏

  • پولُس به فکر فرزندان روحانی‌اش است ‏(‏۱۴-‏۲۱‏)‏

۴  ما می‌خواهیم مردم ما را به عنوان خدمتگزاران* مسیح و ناظرانی بشناسند که رازهای مقدّس خدا به آن‌ها سپرده شده است.‏ ۲  مسلّماً از یک ناظر انتظار می‌رود که امین و وفادار باشد.‏ ۳  البته برای من خیلی مهم نیست که قاضی‌ها* یا شما چطور دربارهٔ من قضاوت می‌کنید.‏ در واقع،‏ من حتی در مورد خودم قضاوت نمی‌کنم،‏ ۴  چون وجدانم راحت است و ایرادی در خودم نمی‌بینم.‏ اما این ثابت نمی‌کند که درستکار هستم.‏ فقط یَهُوَه* است که دربارهٔ من قضاوت می‌کند.‏ ۵  پس قبل از زمان تعیین‌شده،‏ یعنی قبل از این که سَرورمان بیاید،‏ در مورد کسی قضاوت نکنید.‏ وقتی او بیاید،‏ بر همهٔ چیزهایی که در تاریکی پنهان هستند نور می‌تاباند و نیّت‌های دل انسان‌ها را فاش می‌کند.‏ آن وقت خدا هر کس را همان قدر که شایستگی دارد تحسین خواهد کرد.‏ ۶  برادران عزیز،‏ من در چیزهایی که گفتم،‏ از خودم و آپولُس به عنوان یک نمونه استفاده کردم تا شما فایده ببرید و این اصل را یاد بگیرید:‏ «از چیزی که نوشته شده پا فراتر نگذارید،‏» وگرنه ممکن است مغرور شوید و یکی را بهتر از دیگری بدانید.‏ ۷  مگر چه دارید که فکر می‌کنید بهتر از کسی دیگر هستید؟‏ مگر هر چیزی که دارید از طرف خدا نیست؟‏ پس حالا که خدا همه چیز را به شما داده،‏ چرا طوری به خودتان می‌بالید که انگار با تلاش خودتان آن‌ها را به دست آورده‌اید؟‏ ۸  آیا حالا از هر جهت راضی هستید؟‏ آیا ثروتمند شده‌اید؟‏ آیا شروع به پادشاهی کرده‌اید و آن هم بدون ما؟‏ ای کاش که شروع به پادشاهی کرده بودید،‏ چون در آن صورت ما هم می‌توانستیم با شما پادشاهی کنیم!‏ ۹  به نظر می‌رسد که خدا ما رسولان را مثل اسیرانی که محکوم به مرگ شده‌اند،‏ به عنوان آخرین گروه وارد میدان نمایش کرده تا همه ما را ببینند،‏ چون در این دنیا در نظر فرشتگان و انسان‌ها به نمایش گذاشته شده‌ایم.‏ ۱۰  شما می‌گویید ما به خاطر پیروی از مسیح احمق و نادانیم،‏ ولی خودتان مسیحیانی عاقل و دانایید!‏ ما ضعیفیم،‏ ولی شما قوی!‏ ما خوار و حقیریم،‏ ولی شما محترم!‏ ۱۱  تا همین لحظه هم گرسنگی و تشنگی می‌کشیم،‏ لباس کافی نداریم،‏* کتک می‌خوریم و بی‌خانمان هستیم،‏ ۱۲  با دست‌هایمان کار می‌کنیم و زحمت می‌کشیم.‏ وقتی دیگران ما را لعنت می‌کنند،‏ برایشان برکت می‌خواهیم.‏ وقتی به ما آزار می‌رسانند،‏ صبورانه تحمّل می‌کنیم.‏ ۱۳  وقتی به ما تهمت می‌زنند،‏ با ملایمت جواب می‌دهیم.‏ با وجود این،‏ تا همین لحظه هم مردم این دنیا ما را مثل زباله و تفالهٔ جامعه می‌بینند.‏ ۱۴  من این چیزها را نمی‌نویسم تا خجالت‌زده شوید،‏ بلکه می‌خواهم شما را به عنوان فرزندان عزیزم،‏ نصیحت و راهنمایی کنم.‏ ۱۵  حتی اگر ۱۰٬۰۰۰ معلّم هم داشته باشید که به شما یاد بدهند چطور از مسیح پیروی کنید،‏ ولی پدران زیادی ندارید.‏ من از طریق عیسی مسیح و خبر خوشی که به شما رساندم پدر شما شده‌ام.‏ ۱۶  پس به شما التماس می‌کنم که از من سرمشق بگیرید.‏ ۱۷  به همین دلیل،‏ تیموتائوس را که برایم مثل فرزندی عزیز است و وفادارانه به سَرورمان خدمت می‌کند،‏ پیش شما می‌فرستم.‏ او اصولی* را که من در راه خدمت به عیسی مسیح به کار می‌برم به شما یادآوری می‌کند؛‏ همان اصولی که من همه جا و در هر جماعت به دیگران تعلیم می‌دهم.‏ ۱۸  بعضی از شما مغرور شده‌اید،‏ چون خیال می‌کنید که من پیش شما نمی‌آیم.‏ ۱۹  اما اگر خواست یَهُوَه باشد به‌زودی پیشتان می‌آیم.‏ وقتی بیایم،‏ علاقه‌ای ندارم که ببینم این اشخاص مغرور چه می‌گویند،‏ بلکه می‌خواهم ببینم که قدرتی از طرف خدا دارند یا نه؛‏ ۲۰  چون حرف‌ها و سخنان ما نیست که نشان می‌دهد پادشاهی خدا بر ما حکمفرماست،‏ بلکه تأثیر قدرت خدا در زندگی‌مان است.‏ ۲۱  خودتان انتخاب کنید،‏ آیا ترجیح می‌دهید که برای تنبیه و اصلاح شما با چوب پیشتان بیایم یا با محبت و ملایمت؟‏

پاورقی‌ها

یا:‏ «زیردستان.‏»‏
یا:‏ «دادگاه انسانی.‏»‏
رجوع به ضمیمهٔ الف۵.‏
تحت‌اللفظی:‏ «برهنه‌ایم.‏»‏
تحت‌اللفظی:‏ «شیوه‌هایی.‏»‏