اول تِسالونیکیان ۲‏:‏۱‏-‏۲۰

  • موعظهٔ پولُس در تِسالونیکی ‏(‏۱-‏۱۲‏)‏

  • تِسالونیکیان کلام خدا را می‌پذیرند ‏(‏۱۳-‏۱۶‏)‏

  • اشتیاق پولُس برای دیدن تِسالونیکیان ‏(‏۱۷-‏۲۰‏)‏

۲  برادران عزیز،‏ مطمئناً خودتان می‌دانید که دیدار ما از شما چقدر مفید و پرثمر بود.‏ ۲  همان طور که می‌دانید،‏ قبل از این که پیشتان بیاییم،‏ مردم در شهر فیلیپی به ما توهین کردند و آزار رساندند.‏ با وجود این همه مخالفت و دشمنی،‏ خدا به ما شجاعت داد تا خبر خوش را به شما برسانیم.‏ ۳  پس پند و اندرزی که به شما می‌دهیم،‏ از روی عقاید نادرست و انگیزه‌های ناپاک نیست و هیچ فریبی هم در آن وجود ندارد،‏ ۴  بلکه چون خدا ما را تأیید کرده و وظیفهٔ موعظهٔ خبر خوش را به ما سپرده است،‏ این سخنان را می‌گوییم.‏ هدف ما جلب رضایت خداست نه انسان؛‏ خدایی که دلمان را محک می‌زند.‏* ۵  در واقع،‏ خودتان می‌دانید که ما هیچ وقت شما را با چرب‌زبانی فریب ندادیم و یا با ریاکاری دنبال منافع مادی نبودیم؛‏* خدا خودش شاهد است!‏ ۶  در ضمن،‏ ما دنبال این نبودیم که انسان‌ها ما را تحسین و تمجید کنند،‏ نه شما و نه دیگران؛‏ هرچند که به عنوان رسولان مسیح می‌توانستیم از نظر مالی سربار شما باشیم.‏ ۷  ولی نه تنها این کار را نکردیم،‏ بلکه مثل مادری که نوزادش را شیر می‌دهد و با مهربانی از او مراقبت می‌کند،‏ با شما رفتار کردیم.‏ ۸  عشق و علاقهٔ ما نسبت به شما آنقدر زیاد بود که نه تنها مصمم بودیم خبر خوش خدا را به شما برسانیم،‏ بلکه حتی حاضر بودیم جانمان را هم برایتان بدهیم؛‏ چون برایمان خیلی عزیز بودید.‏ ۹  برادران عزیز،‏ حتماً کارها و زحمات ما را به خاطر می‌آورید.‏ وقتی خبر خوش خدا را به شما می‌رساندیم،‏ شب و روز برای امرار معاش کار می‌کردیم تا از نظر مالی سربار هیچ کدامتان نباشیم.‏ ۱۰  شما شاهدید و خدا هم شاهد است که ما در رفتارمان با شما ایمانداران،‏ تا چه حد وفادار،‏ درستکار و بی‌عیب بوده‌ایم.‏ ۱۱  خوب می‌دانید که ما هیچ وقت از تشویق کردنتان و از دلداری و پند دادن به شما دست نکشیدیم؛‏ درست مثل پدری که این کارها را برای فرزندانش می‌کند.‏ ۱۲  ما به این شکل می‌خواستیم به شما کمک کنیم که رفتار و شیوهٔ زندگی‌تان همیشه شایستهٔ خدا باشد؛‏ خدایی که از شما دعوت می‌کند تا در پادشاهی و شکوه او سهمی داشته باشید.‏ ۱۳  همچنین مدام از خدا تشکر می‌کنیم که وقتی شما کلامش را از ما شنیدید،‏ آن را نه به عنوان کلام انسان،‏ بلکه به عنوان کلام خدا قبول کردید.‏ این کلام حقیقتاً از طرف خداست و روی شما ایمانداران تأثیر می‌گذارد!‏* ۱۴  برادران عزیز،‏ شما به همان راهی می‌روید که مسیحیان جماعت‌های خدا در یهودیه رفته‌اند،‏ چون شما از هموطنانتان همان آزارهایی را دیده‌اید که آن‌ها از یهودیان دیدند.‏ ۱۵  آن یهودیان حتی عیسای سَرور و پیامبران را کشتند و به ما هم آزار رساندند.‏ آن‌ها با کارهایشان خدا را خوشحال نمی‌کنند،‏ بلکه به ضرر تمام انسان‌ها عمل می‌کنند،‏ ۱۶  چون سعی می‌کنند ما را از موعظه به غیریهودیان منع کنند؛‏ موعظه‌ای که می‌تواند باعث نجات این افراد شود.‏ به این ترتیب،‏ گناهانشان روزبه‌روز بیشتر می‌شود.‏ اما چیزی نمانده که خشم خدا بر سر آن‌ها خالی شود.‏ ۱۷  برادران عزیز،‏ وقتی برای مدت کوتاهی از شما جدا شدیم (‏البته جسماً نه قلباً)‏ دلمان برای شما خیلی تنگ شد.‏ برای همین تمام تلاشمان را کردیم که دوباره پیشتان بیاییم و شخصاً شما را ببینیم.‏ ۱۸  به همین دلیل،‏ ما می‌خواستیم پیش شما بیاییم.‏ من که پولُس هستم نه فقط یک بار بلکه دو بار سعی کردم به دیدنتان بیایم،‏ اما شیطان مانع ما شد؛‏ ۱۹  چون در دوران حضور* عیسای سَرور،‏ چه کسی امید و شادی و تاج افتخار ماست؟‏ مگر شما نیستید؟‏ ۲۰  بله،‏ شما واقعاً افتخار* و شادی ما هستید!‏

پاورقی‌ها

یا:‏ «از نیّت‌های دلمان باخبر است.‏»‏
یا:‏ «به خاطر طمع،‏ تظاهر به خوب بودن نکردیم.‏»‏
یا:‏ «در شما ایمانداران عمل می‌کند.‏»‏
رجوع به واژه‌نامه.‏
یا:‏ «جلال.‏»‏