نامهٔ اول پولُس به تِسالونيكيان ۲‏:‏۱‏-‏۲۰

  • خدمت پولُس در تِسالونيكی ‏(‏۱-‏۱۲‏)‏

  • تِسالونيكيان كلام خدا را می‌پذيرند ‏(‏۱۳-‏۱۶‏)‏

  • پولُس مشتاق ديدار تِسالونيكيان است ‏(‏۱۷-‏۲۰‏)‏

۲  ای برادران،‏ مسلّماً خود می‌دانيد كه ديدار ما از شما بی‌ثمر نبوده است،‏ ۲  بلكه چنان كه می‌دانيد،‏ هرچند نخست در فيليپی مورد آزار و اهانت قرار گرفتيم،‏ به كمک خدای خود شهامت يافتيم* تا با وجود مخالفت‌های بسيار،‏ بشارت خدا را به شما برسانيم.‏ ۳  در واقع پندی كه می‌دهيم،‏ نه از عقايد نادرست است و نه از انگيزه‌های ناپاک.‏ فريبی نيز در آن نيست،‏ ۴  بلكه چون خدا ما را تأييد نموده و وظيفهٔ موعظهٔ بشارت را به ما سپرده است،‏ اينچنين سخن می‌گوييم.‏ ما در پی خشنود ساختن انسان نيستيم،‏ بلكه می‌خواهيم خدا را كه دل‌های ما را می‌آزمايد،‏ خشنود كنيم.‏ ۵  در واقع شما می‌دانيد كه ما هرگز چاپلوسی نكرديم يا انگيزهٔ طمعكارانه نداشتيم كه آن را با ظاهرسازی پنهان كنيم.‏ اين را خدا خود شاهد است!‏ ۶  همچنين در پی جلال يافتن از انسان نبوده‌ايم،‏ نه از شما و نه از ديگران،‏ گرچه در حكمِ رسول مسيح،‏ می‌توانستيم سربار شما باشيم.‏ ۷  برعكس،‏ همچون مادری شيرده كه با مهربانی از كودكانش مراقبت می‌كند،‏* با ملايمت با شما رفتار كرديم.‏ ۸  ما چنان شما را دوست داشتيم كه نه تنها مصمم بوديم بشارت خدا را به شما برسانيم،‏ بلكه حتی حاضر بوديم جانمان را هم برايتان بدهيم؛‏ زيرا برايمان خيلی عزيز بوديد.‏ ۹  ای برادران،‏ بی‌شک كارها و زحمات ما را به خاطر می‌آوريد.‏ آن زمان كه بشارت خدا را به شما موعظه می‌كرديم،‏ شب و روز مشغول به كار بوديم تا سربار هيچ يک از شما نباشيم.‏ ۱۰  شما شاهديد و خدا نيز شاهد است كه در رفتارمان با شما ايمانداران،‏ تا چه حد وفادار،‏ درستكار* و بی‌عيب بوديم.‏ ۱۱  به‌خوبی می‌دانيد كه رفتار ما با هر يک از شما مانند رفتار پدری با فرزندانش بود.‏ ما پيوسته هر يک از شما را تشويق كرديم و تسلّی و پند داديم ۱۲  تا همواره به نحوی در زندگی گام برداريد كه شايستهٔ خداست؛‏ خدايی كه شما را به پادشاهی و جلال خود فرا می‌خواند.‏ ۱۳  به‌راستی،‏ خدا را پيوسته شكر می‌گوييم؛‏ زيرا هنگامی كه كلام او را از ما شنيديد،‏ آن را نه به عنوان كلام انسان،‏ بلكه به عنوان كلام خدا پذيرفتيد،‏ چنان كه حقيقتاً نيز چنين است.‏ اين كلام در شما ايمانداران عمل می‌كند.‏ ۱۴  ای برادران،‏ شما جماعت‌های خدا را كه در اتحاد با مسيحْ عيسی و در يهوديه هستند،‏ سرمشق قرار داديد؛‏ زيرا همان رنج‌هايی كه آنان از دست يهوديان كشيدند،‏ شما از دست هموطنان خود كشيديد.‏ ۱۵  آن يهوديان عيسای سَرور و پيامبران را كشتند و به ما نيز آزار رساندند.‏ آنان خدا را خشنود نمی‌سازند و با آنچه به انسان‌ها فايده می‌رساند،‏ مخالفت می‌ورزند؛‏ ۱۶  چون در تلاشند كه مانع موعظهٔ ما به غيريهوديان شوند؛‏ موعظه‌ای كه می‌تواند به نجات اين افراد بينجامد.‏ آنان با اين كار همواره بر انبوه گناهان خود می‌افزايند.‏ اما غضب خدا سرانجام شامل حال ايشان شده است!‏ ۱۷  ای برادران،‏ وقتی برای مدتی كوتاه از بودن با شما محروم شديم،‏ (‏البته جسماً و نه قلباً)‏ چون شديداً تمايل به ديدارتان داشتيم،‏ سخت كوشيديم تا شما را شخصاً* ببينيم.‏ ۱۸  به همين دليل می‌خواستيم نزد شما بياييم–‏آری من پولُس،‏ نه فقط يک بار،‏ بلكه دو بار تلاش كردم–‏اما شيطان سد راه ما شد؛‏ ۱۹  زيرا اميد،‏ شادی و تاج افتخار ما در پيشگاه سَرورمان عيسی و هنگام حضورِ* او چيست؟‏ آيا شما نيستيد؟‏ ۲۰  آری،‏ افتخار و شادی ما به‌راستی شماييد.‏

پاورقی‌ها

يا:‏ «دليری كرديم».‏
يا:‏ «كه كودكانش را عزيز می‌دارد».‏
يا:‏ «عادل».‏
تحت‌اللفظی:‏ «تا روی شما را».‏
رجوع به واژه‌نامه‏.‏