نامهٔ يعقوب ۴‏:‏۱‏-‏۱۷

  • دوست دنيا مشويد ‏(‏۱-‏۱۲‏)‏

    • در برابر ابليس بايستيد ‏(‏۷‏)‏

    • به خدا نزديک شويد ‏(‏۸‏)‏

  • هشدار در مورد فخرفروشی ‏(‏۱۳-‏۱۷‏)‏

    • ‏«اگر يَهُوَه بخواهد» ‏(‏۱۵‏)‏

۴  عامل جنگ و جدال‌ها در ميان شما چيست؟‏ آيا عامل آن اميال نفسانی‌تان نيست كه دائماً در شما* كشمكش ايجاد می‌كند؟‏ ۲  شما حسرت چيزی را می‌خوريد،‏ اما آن را به دست نمی‌آوريد.‏ شما قتل می‌كنيد* و طمع می‌ورزيد،‏* اما نمی‌توانيد به آنچه می‌خواهيد،‏ دست يابيد.‏ شما جنگ می‌كنيد و جدال به راه می‌اندازيد.‏ در واقع،‏ چون درخواست نمی‌كنيد،‏ نمی‌يابيد.‏ ۳  وقتی درخواست می‌كنيد نيز آن را به دست نمی‌آوريد؛‏ زيرا با نيّت بد درخواست می‌كنيد،‏ چون می‌خواهيد آن را صرف اميال نفسانی خود كنيد.‏ ۴  ای زناكاران،‏* آيا نمی‌دانيد كه دوستی با دنيا دشمنی با خداست؟‏ پس هر كه می‌خواهد دوست دنيا باشد،‏ خود را دشمن خدا می‌سازد.‏ ۵  يا آيا گمان می‌كنيد بی‌دليل است كه نوشته‌های مقدّس می‌گويد:‏ «روحيهٔ حسادت كه در ماست،‏ همواره در حسرت همه چيز است»؟‏ ۶  اما لطفی كه او می‌بخشد،‏ از اين روحيه بزرگ‌تر است.‏ چنان كه در نوشته‌های مقدّس نيز گفته شده است:‏ «خدا با متكبّران مخالفت می‌كند،‏ اما لطف خود را نصيب فروتنان می‌سازد.‏»‏ ۷  از اين رو،‏ خود را به خدا تسليم كنيد،‏ اما در برابر ابليس بايستيد و او از شما خواهد گريخت.‏ ۸  به خدا نزديک شويد و او به شما نزديک خواهد شد.‏ ای گناهكاران،‏ دست‌های خود را پاک كنيد و ای دودلان،‏ دل‌های خود را طاهر سازيد.‏ ۹  محنت بكشيد و ماتم و گريه كنيد.‏ بگذاريد خنده‌تان به عزا تبديل شود و شادی‌تان به يأس.‏ ۱۰  خود را در برابر يَهُوَه* فروتن سازيد و او شما را سرافراز خواهد نمود.‏ ۱۱  برادران،‏ ديگر ضدّ يكديگر سخن مگوييد.‏ آن كه ضدّ برادری سخن می‌گويد يا برادر خود را محكوم* می‌كند،‏ در واقع ضدّ شريعت* سخن می‌گويد و شريعت را محكوم* می‌كند.‏ حال اگر شريعت را محكوم می‌كنی،‏ به جا آورندهٔ شريعت نيستی،‏ بلكه داور آن هستی.‏ ۱۲  تنها يكی قانونگذار و داور است،‏ همان كه قادر است نجات بخشد يا هلاک كند.‏ اما تو كيستی كه همسايهٔ خود را محكوم* می‌كنی؟‏ ۱۳  ای شما كه می‌گوييد:‏ «امروز يا فردا به اين شهر سفر خواهيم كرد،‏ يک سال آنجا خواهيم ماند،‏ تجارت خواهيم كرد و سود كلان خواهيم برد.‏» ۱۴  شما حتی از فردای زندگی خود باخبر نيستيد.‏ همچون مِهی هستيد كه مدتی كوتاه پديدار می‌شود و سپس ناپديد می‌گردد.‏ ۱۵  در واقع شما بايد بگوييد:‏ «اگر يَهُوَه* بخواهد،‏ زنده خواهيم ماند و اين كار يا آن كار را خواهيم كرد.‏» ۱۶  اما گستاخانه به خود می‌باليد و از بابت آن فخر می‌كنيد.‏ همهٔ اين گونه فخرفروشی‌ها شريرانه است.‏ ۱۷  پس اگر كسی بداند كه چه كاری درست است و با اين حال آن را انجام ندهد،‏ مرتكب گناه شده است.‏

پاورقی‌ها

تحت‌اللفظی:‏ «در اعضای شما».‏
يا:‏ «نفرت می‌ورزيد»؛‏ به اول يوحنا ۳:‏۱۵ رجوع شود.‏
يا:‏ «حسادت می‌ورزيد».‏
منظور كسانی است كه به خدا خيانت می‌كنند و به او وفادار نيستند.‏
رجوع به واژه‌نامه‏.‏
يا:‏ «قضاوت».‏
ظاهراً در اينجا منظور از «شريعت» كل احكام خداست.‏
يا:‏ «قضاوت».‏
يا:‏ «قضاوت».‏
رجوع به واژه‌نامه‏.‏