مزمور ۵۶:۱-۱۳
برای رهبر خوانندگان و نوازندگان؛ با سبک «کبوتری ساکت در دوردست.» غزلی* از داوود، وقتی فِلیسطی‌ها او را در جَت اسیر کردند.+
۵۶ خدایا، به من رحم کن، چون انسان فانی به من حمله می‌کند.
آن‌ها تمام روز با من می‌جنگند و به من ظلم می‌کنند.
۲ مخالفانم تمام روز به من هجوم می‌آورند،و کسانی که با غرور و خودپسندی با من می‌جنگند، زیادند.
۳ ای خدا، وقتی ترس در دلم می‌افتد،+ به تو توکّل می‌کنم.+
۴ من توکّلم به خداست، خدایی که کلامش را ستایش می‌کنم.توکّلم به خداست، برای همین ترس به دل راه نمی‌دهم.
انسان خاکی چه کار می‌تواند با من بکند؟+
۵ آن‌ها هر روز به دنبال راهی هستند که مرا اذیت کنند،و فکر و ذکرشان این است که به من آسیب برسانند.+
۶ آن‌ها برای حمله به من کمین می‌کنند،و هر قدمی را که برمی‌دارم زیر نظر دارند،+چون می‌خواهند جانم را بگیرند.+
۷ ای خدا، آن‌ها را به دلیل شرارتشان مجازات کن؛
ملت‌ها را با خشم خود از پا درآور!+
۸ تو خوب می‌دانی که وقتی فراری بودم، چه سختی‌هایی کشیدم.+
لطفاً اشک‌هایم را در مَشکت جمع کن.+
آیا حساب آن‌ها در دفتر تو ثبت نشده است؟+
۹ روزی که از خدا کمک بخواهم، دشمنانم عقب‌نشینی می‌کنند.+
کاملاً مطمئنم که خدا با من است.+
۱۰ توکّلم به خداست، خدایی که کلامش را ستایش می‌کنم.توکّلم به یَهُوَه است، خدایی که کلامش را ستایش می‌کنم.
۱۱ توکّلم به خداست، برای همین ترس به دل راه نمی‌دهم.+
انسان خاکی چه کار می‌تواند با من بکند؟+
۱۲ ای خدا، به قول‌هایی که به تو داده‌ام پای‌بند می‌مانم،+و در دعاهایم به تو می‌گویم که چقدر شکرگزار و قدردانم،+
۱۳ چون تو مرا از مرگ نجات دادی،+و نگذاشتی پایم بلغزد و زمین بخورم.+برای همین الآن زنده* هستم و در حضور خدا راه می‌روم.+
