مزمور ۳۵‏:‏۱‏-‏۲۸

  • دعا برای نجات از دست دشمنان

    • دشمنان مثل کاه پراکنده می‌شوند ‏(‏۵‏)‏

    • ستایش خدا در میان انبوه مردم ‏(‏۱۸‏)‏

    • ‏«کسانی که بی‌جهت از من نفرت دارند» ‏(‏۱۹‏)‏

مزمور داوود.‏ ۳۵  ای یَهُوَه،‏ از من در مقابل مخالفانم دفاع کن،‏و با کسانی که به ضدّ من می‌جنگند،‏ بجنگ.‏ ۲  سپر کوچک و بزرگت را بردار،‏و از من دفاع کن.‏ ۳  با گُرز و نیزه‌ات به جنگ تعقیب‌کنندگانم برو.‏ به من بگو:‏ «تو را نجات می‌دهم.‏»‏ ۴  بگذار کسانی که قصد کشتن مرا دارند،‏ سرافکنده و رسوا شوند.‏ بگذار کسانی که نقشهٔ قتل مرا می‌کشند،‏ بی‌آبرو شوند و پا به فرار بگذارند.‏ ۵  بگذار باد،‏ آن‌ها را مثل کاه پراکنده کند؛‏ای یَهُوَه بگذار فرشتهٔ تو آن‌ها را از من دور کند.‏ ۶  ای یَهُوَه،‏ وقتی فرشته‌ات آن‌ها را تعقیب می‌کند،‏بگذار راهشان تاریک و لغزنده شود.‏ ۷  زیرا بی‌جهت برایم دام گذاشته‌اند تا مرا اسیر کنند؛‏بی‌جهت گودالی برایم کنده‌اند تا در آن بیفتم.‏ ۸  بگذار با بلای ناگهانی غافلگیر شوند،‏و در دامی که مخفیانه برایم گذاشته‌اند،‏ گرفتار شوند؛‏بگذار در آن دام بیفتند و نابود شوند.‏ ۹  اما من به خاطر کارهای یَهُوَه شادی می‌کنم؛‏کارهای نجات‌بخش او مرا شاد می‌کند.‏ ۱۰  با تمام وجودم می‌گویم:‏ ‏«ای یَهُوَه،‏ تو همتایی نداری.‏ تو درماندگان را از دست زورمندان،‏و بینوایان و فقیران را از دست غارتگران نجات می‌دهی.‏»‏ ۱۱  بدخواهان علیه من شهادت می‌دهند،‏و مرا به چیزهایی متهم می‌کنند که هیچ اطلاعی از آن‌ها ندارم.‏ ۱۲  خوبی‌هایم را با بدی جواب می‌دهند،‏و روزگارم را تیره و تار می‌کنند.‏ ۱۳  اما وقتی آن‌ها بیمار بودند،‏ من پَلاس پوشیدم،‏روزه گرفتم و به خودم سختی دادم.‏وقتی دعایم بی‌جواب ماند،‏ ۱۴  مثل کسی که دوست یا برادرش را از دست داده ماتم گرفتم،‏و مثل کسی که برای مادرش عزادار است،‏ کمرم از غم و اندوه خم شد.‏ ۱۵  اما وقتی لغزش خوردم،‏ آن‌ها شادی‌کنان دور هم جمع شدند؛‏جمع شدند تا برای حمله به من کمین کنند؛‏آن‌ها مرا دریدند و از تهمت زدن دست نکشیدند.‏ ۱۶  خدانشناسان به من پوزخند می‌زنند،‏و دندان‌هایشان را از خشم به هم می‌سایند.‏ ۱۷  ای یَهُوَه،‏ تا کی فقط تماشا می‌کنی؟‏ مرا از حمله‌های آن‌ها نجات بده؛‏زندگی پرارزشم را از چنگ شیران جوان نجات بده.‏ ۱۸  آن وقت تو را در جماعت پرستندگانت* شکر و سپاس می‌گویم؛‏تو را در میان انبوه مردم ستایش می‌کنم.‏ ۱۹  نگذار کسانی که بدون هیچ دلیلی با من دشمنی می‌کنند،‏ به حال من بخندند.‏نگذار کسانی که بی‌جهت از من نفرت دارند،‏ به چشم حقارت به من نگاه کنند.‏* ۲۰  حرف‌هایشان صلح‌آمیز نیست؛‏آن‌ها برای کسانی که در این سرزمین صلحجو هستند،‏ با حیله و نیرنگ نقشه می‌کشند.‏ ۲۱  با دهانی گشاد مرا متهم می‌کنند،‏و می‌گویند:‏ «حقش بود!‏ خودمان دیدیم که چه کار کرد!‏»‏ ۲۲  ای یَهُوَه،‏ تو شاهد بودی،‏ پس ساکت نمان!‏ ای یَهُوَه،‏ از من دور نباش!‏ ۲۳  ای یَهُوَه خدای من،‏ بیدار شو و به داد من برس؛‏از حق من دفاع کن.‏ ۲۴  ای یَهُوَه خدای من،‏ طبق عدالتت مرا داوری کن؛‏نگذار دشمنانم به حال من بخندند.‏ ۲۵  نگذار در دلشان بگویند:‏ «حقش بود!‏ همان طور که می‌خواستیم شد!‏»‏ نگذار بگویند:‏ «نابودش کردیم!‏»‏ ۲۶  بگذار همهٔ آن‌ها خجل و شرمنده شوند،‏همهٔ آن‌هایی که به مصیبت‌هایم می‌خندند.‏ بگذار کسانی که خودشان را بهتر از من می‌دانند،‏ لباس شرمندگی و رسوایی بپوشند.‏ ۲۷  ولی بگذار کسانی که از ته دل می‌خواهند درستکار شمرده شوم،‏فریاد شادی برآورند و مدام بگویند:‏ ‏«یَهُوَه چه بزرگ است!‏ او از ته دل می‌خواهد که خادمش در صلح و صفا باشد.‏»‏ ۲۸  آن وقت عدالت تو را بیان می‌کنم،‏*و تمام روز تو را ستایش می‌کنم.‏

پاورقی‌ها

یا:‏ «بزرگ.‏»‏
تحت‌اللفظی:‏ «چشمک بزنند.‏»‏
یا:‏ «بر عدالت تو تعمق می‌کنم.‏»‏