۲قُرنتیان ۷‏:‏۱‏-‏۱۶

  • خود را از ناپاکی بزداییم ‏(‏۱‏)‏

  • شادی پولُس برای قُرِنتیان ‏(‏۲-‏۴‏)‏

  • خبرهای دلگرم‌کنندهٔ تیتوس ‏(‏۵-‏۷‏)‏

  • اندوهی خداپسندانه و توبه ‏(‏۸-‏۱۶‏)‏

۷  پس ای عزیزان،‏ چون از این وعده‌ها برخورداریم،‏ بیایید خود را از هر گونه ناپاکی جسم و روح بزداییم و قدّوسیت خود را هر چه بیشتر با خداترسی،‏ کامل سازیم.‏ ۲  در دل خود برای ما جایی باز کنید.‏ ما در حق کسی بدی نکرده‌ایم،‏ کسی را به فساد نکشیده‌ایم و برای نفع خود کسی را فریب نداده‌ایم.‏ ۳  البته این‌ها را نمی‌گویم تا محکومتان کنم؛‏ زیرا پیش از این گفتم که شما در دل ما جای دارید و حیات و مرگ نیز نمی‌تواند خللی در آن ایجاد کند.‏ ۴  من می‌توانم با صراحت با شما سخن بگویم* و بسیار به شما افتخار می‌کنم.‏ من بی‌نهایت دلگرم شده‌ام و علیٰ‌رغم همهٔ سختی‌هایی که می‌کشیم،‏ وجودم از شادی سرشار است.‏ ۵  در واقع،‏ وقتی به مقدونیه رسیدیم،‏ هیچ آسایش نیافتیم،‏ بلکه همچنان از هر طرف با سختی روبرو بودیم–‏در بیرون،‏ جدال‌ها داشتیم و در درون،‏ ترس‌ها!‏ ۶  اما خدایی که به افسردگان دلگرمی می‌بخشد،‏ با حضور تیتوس به ما دلگرمی داد،‏ ۷  البته نه تنها با حضور تیتوس،‏ بلکه همچنین با آن دلگرمی‌ای که او از شما گرفته بود.‏ تیتوس از اشتیاق شما به دیدار من،‏ اندوه عمیقتان و توجه خالصانه‌ای* که به من دارید،‏ خبر آورد.‏ این‌ها شادی مرا افزون ساخت.‏ ۸  حال با این که شما را با نامهٔ خود اندوهگین ساختم،‏ پشیمان نیستم.‏ گرچه در آغاز پشیمان بودم (‏چون می‌بینم که آن نامه برای مدتی کوتاه،‏ شما را اندوهگین کرد)‏،‏ ۹  اما اکنون شادمانم،‏ نه به این دلیل که اندوهگین شدید،‏ بلکه چون اندوهتان شما را به توبه برانگیخت؛‏ زیرا اندوهتان خداپسندانه بود و در نتیجه به خاطر ما آسیبی به شما نرسید.‏ ۱۰  در واقع،‏ ثمرهٔ اندوهِ خداپسندانه توبه است؛‏ توبه‌ای که به نجات می‌انجامد و پشیمانی به بار نمی‌آورد.‏ اما اندوهی که خاص این دنیاست،‏ به مرگ می‌انجامد.‏ ۱۱  حال ببینید که اندوه خداپسندانهٔ شما،‏ چه ثمراتی در شما به وجود آورده است؛‏ آری،‏ چه تلاش صادقانه‌ای و چه اشتیاقی برای پاک ساختن نام خود،‏ چه خشمی،‏ چه ترسی،‏ چه شوقی،‏ چه غیرتی و چه عزمی برای اصلاح خطا!‏ شما از هر جهت ثابت کردید که در این خصوص پاکید.‏* ۱۲  البته نامه‌ای که برای شما نوشتم،‏ نه به خاطر آن شخص خطاکار بود و نه به خاطر کسی که در حق او بدی شده بود،‏ بلکه آن را نوشتم تا در حضور خدا آشکار شود که آیا تلاش می‌کنید صادقانه به پند ما گوش بسپارید،‏ یا نه.‏ ۱۳  به همین خاطر است که دلگرمی یافته‌ایم.‏ اما علاوه بر دلگرمی‌ای که یافتیم،‏ دیدن شادی تیتوس نیز سبب شادی هر چه بیشتر ما شد؛‏ زیرا همهٔ شما به روح او طراوت بخشیدید.‏ ۱۴  زیرا اگر نزد او به شما افتخار کرده‌ام،‏ شرمسار نشده‌ام،‏ بلکه همان طور که تمام آنچه به شما گفتیم،‏ درست بود،‏ ثابت شد افتخاری که نزد تیتوس به شما کردیم نیز درست بوده است.‏ ۱۵  همچنین هر بار که او اطاعت همهٔ شما را به خاطر می‌آورد و این که چگونه با احترامی عمیق* او را پذیرفتید،‏ محبت قلبی او به شما بیشتر می‌شود.‏ ۱۶  من شادمانم که می‌توانم از هر جهت به شما اطمینان کنم.‏*

پاورقی‌ها

رجوع به واژه‌نامه‏:‏ «آزادی در گفتار».‏
تحت‌اللفظی:‏ «غیرتی».‏
یا:‏ «عفیفید؛‏ بی‌تقصیرید».‏
تحت‌اللفظی:‏ «با ترس و لرز».‏
یا احتمالاً:‏ «من شادمانم که به خاطر شما از هر جهت قوی‌دل گشته‌ام».‏