عبرانیان ۶‏:‏۱‏-‏۲۰

  • به سوی بلوغ پیش روید ‏(‏۱-‏۳‏)‏

  • آنان که از ایمان برگشته‌اند،‏ بار دیگر پسر خدا را به تیر میخکوب می‌کنند ‏(‏۴-‏۸‏)‏

  • اطمینان کامل به تحقق امیدتان را حفظ کنید ‏(‏۹-‏۱۲‏)‏

  • قطعی بودن وعدهٔ خدا ‏(‏۱۳-‏۲۰‏)‏

    • تغییر ناپذیری وعدهٔ خدا و سوگند او ‏(‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏

۶  پس حال که تعالیم ابتدایی در مورد مسیح را پشت سر گذاشته‌ایم،‏ بیایید به سوی بلوغ پیش رویم و باز به ریختن شالودهٔ بنا اکتفا نکنیم؛‏ یعنی تعالیمی همچون توبه از اعمال مرده،‏* ایمان به خدا ۲  و تعالیمی در مورد تعمیدها،‏ گذاشتن دست‌ها بر کسی،‏ رستاخیز مردگان و داوری ابدی.‏ ۳  به‌راستی اگر خدا اجازه دهد،‏ به سوی بلوغ پیش خواهیم رفت.‏ ۴  کسانی که یک بار نور را دریافت کرده‌اند و طعم موهبت آسمانی را چشیده‌اند و در روح‌القدس سهیم شده‌اند ۵  و طعم کلام نیکوی خدا و برکات* نظام* آینده را چشیده‌اند،‏ ۶  اما از ایمان برگشته‌اند،‏ غیرممکن است که بتوان آنان را دوباره به توبه برانگیخت؛‏ زیرا ایشان خود بار دیگر پسر خدا را به تیر میخکوب می‌کنند و او را در مقابل همگان بی‌حرمت می‌سازند.‏ ۷  زمین هنگامی از خدا برکت می‌یابد که بارانی را که بارها بر آن می‌بارد،‏ جذب کند و برای کسانی که آن زمین برایشان زیر کشت رفته است،‏ محصول مفید به بار آورد.‏ ۸  اما اگر خار و خس به بار آورد،‏ متروک می‌شود و در معرض لعنت قرار می‌گیرد و در نهایت سوزانده خواهد شد.‏ ۹  ای عزیزان،‏ درست است که این گونه با شما سخن می‌گوییم،‏ اما یقین داریم که شما از چیزهای بهتری برخوردارید،‏ چیزهایی که به نجات می‌انجامد؛‏ ۱۰  زیرا خدا بی‌انصاف نیست که عمل شما و محبتی را که به خاطر نام او ابراز داشته‌اید،‏ فراموش کند.‏ شما این محبت را از طریق خدمتی که به مقدّسان کرده و می‌کنید،‏ ابراز داشته‌اید.‏ ۱۱  آرزو داریم که هر یک از شما،‏ همین سخت‌کوشی را نشان دهد.‏ بدین گونه می‌توانید اطمینان کاملی را که به تحقق امیدتان دارید،‏ تا به انتها حفظ کنید ۱۲  و کاهل نشوید،‏ بلکه آنانی را سرمشق قرار دهید که وعده‌ها را از طریق ایمان و شکیبایی به میراث می‌برند.‏ ۱۳  وقتی خدا به ابراهیم وعده داد،‏ چون نمی‌توانست به کسی بزرگ‌تر از خود سوگند خورد،‏ به خود سوگند خورد ۱۴  و گفت:‏ «من یقیناً تو را برکت خواهم داد و قطعاً نسل تو را زیاد خواهم ساخت.‏» ۱۵  پس از این که ابراهیم با شکیبایی انتظار کشید،‏ آن وعده را یافت.‏ ۱۶  انسان‌ها به شخصی بزرگ‌تر از خود سوگند می‌خورند و چون سوگندشان تضمینی قانونی است،‏ به هر بحثی پایان می‌دهد.‏ ۱۷  به همین شکل،‏ وقتی خدا تصمیم گرفت که تغییرناپذیر بودن مقصود خود را به وارثانِ وعده آشکارتر سازد،‏ آن را با سوگندی تضمین کرد.‏ ۱۸  به این ترتیب،‏ از طریق دو امر تغییرناپذیر* که ممکن نیست خدا در مورد آن‌ها دروغ بگوید،‏ ما که به خدا پناه برده‌ایم،‏ قویاً ترغیب می‌شویم تا امیدمان را محکم نگاه داریم؛‏ امیدی که پیش روی ما قرار داده شده است.‏ ۱۹  این امید برای جان ما همچون لنگری مطمئن و استوار است و ما را به آن سوی پرده* می‌برد،‏ ۲۰  جایی که یک پیشرو،‏ یعنی عیسی به نمایندگی از ما داخل آن شد و به شیوهٔ مِلکیصِدِق تا ابد کاهن اعظم گردید.‏

پاورقی‌ها

یا:‏ «باطل؛‏ بی‌ثمر».‏
تحت‌اللفظی:‏ «نیروهای».‏
یا:‏ «عصر»؛‏ رجوع به واژه‌نامه‏:‏ «نظام حاضر».‏
منظور وعده و سوگند یَهُوَه است.‏
این پرده قدس‌الاقداس خیمهٔ عبادت را از مکان قدس جدا می‌ساخت.‏