۲پادشاهان ۱۷‏:‏۱‏-‏۴۱

۱۷  در دوازدهمین سال سلطنت آحاز بر یهودا،‏ هوشع پسر ایلَه در سامِرِه پادشاه اسرائیل شد و نه سال سلطنت کرد.‏ ۲  او آنچه را که در نظر خداوند بد بود به جا آورد،‏ ولی نه به اندازهٔ دیگر پادشاهان اسرائیل پیش از خود.‏ ۳  شَلمَناِسِر،‏ پادشاه آشور،‏ بر هوشع حمله آورد،‏ و هوشع خدمتگزار و خَراجگزار وی شد.‏ ۴  اما پادشاه آشور دریافت که هوشع به وی خیانت می‌ورزد،‏ چراکه قاصدانی را نزد سو،‏ پادشاه مصر،‏ فرستاده بود و نیز همچون هر سال،‏ خَراج به پادشاه آشور پرداخت نکرده بود.‏ پس پادشاه آشور او را گرفتار کرد و به زندان افکند.‏ ۵  باری،‏ پادشاه آشور به سرتاسر سرزمین اسرائیل یورش برد و به سامِرِه برآمده،‏ آن را سه سال محاصره کرد.‏ ۶  و در نهمین سال سلطنت هوشع،‏ پادشاه آشور سامِرِه را به تصرف خویش درآورد و اسرائیلیان را از آن شهر به آشور تبعید کرد و در حَلَح و در کنارهٔ خابور که نهر جوزان بود و نیز در شهرهای مادها،‏ اسکان داد.‏ به تبعید رفتن اسرائیلیان به سبب گناهانشان ۷  این از آن رو واقع شد که بنی‌اسرائیل به یهوه خدای خود گناه ورزیدند،‏ که ایشان را از سرزمین مصر بیرون آورده و از زیر دست فرعون پادشاه مصر رهایی داده بود.‏ و ترس خدایانِ غیر را به دل داشتند،‏ ۸  و از رسوم قومهایی که خداوند آنها را از پیش روی ایشان رانده بود و نیز رسومی که پادشاهان اسرائیل ابداع کرده بودند،‏ پیروی کردند.‏ ۹  بنی‌اسرائیل پنهانی علیه یهوه خدایشان دست به اعمالی ناشایست زدند.‏ از برج دیدبانی گرفته تا شهرهای مستحکم،‏ آنان در همهٔ شهرهای خود مکانهای بلند برای خویش بنا کردند،‏ ۱۰  و بر فراز هر تپهٔ بلند و زیر هر درخت سبز،‏ برای خویشتن ستونها و اَشیرَه بر پا داشتند.‏ ۱۱  آنان مانند قومهایی که خداوند آنها را از پیش روی‌شان رانده بود،‏ در همهٔ مکانهای بلند بخور می‌سوزاندند.‏ و مرتکب چنان اعمال شرارت‌آمیزی شدند که خشم خداوند را برافروخت.‏ ۱۲  آنان به پرستش بتهای بی‌ارزش روی آوردند،‏ حال آنکه خداوند ایشان را از چنین کاری منع کرده بود.‏ ۱۳  خداوند به واسطهٔ جمیع انبیا و رؤیابینانِ خود به اسرائیل و یهودا هشدار داده بود که:‏ «از راههای شرارت‌آمیز خود بازگردید و طبق تمامی شریعتی که به پدرانتان حکم کردم و از طریق خدمتگزاران خودْ انبیا برایتان فرستادم،‏ فرمانها و فرایض مرا نگاه دارید.‏» ۱۴  اما ایشان نخواستند گوش فرا دهند،‏ بلکه همچون پدرانشان که به یهوه خدای خود توکل نکردند،‏ گردنکش بودند.‏ ۱۵  آنان فرایض او و عهدی را که با پدرانشان بسته بود،‏ و هشدارهایی را که به ایشان داده بود خوار شمردند،‏ و با پیروی از بتهای بی‌ارزش،‏ خود نیز پست و بی‌ارزش شدند.‏ آنها از قومهای اطراف الگو گرفتند،‏ حال آنکه خداوند فرموده بود که مانند ایشان رفتار نکنند.‏ ۱۶  آری،‏ آنان تمام فرمانهای یهوه خدایشان را زیر پا نهادند و دو گوسالهٔ ریخته شده،‏ و نیز اَشیرَه برای خود ساختند.‏ در برابر خورشید و ماه و ستارگان سَجده کردند و بَعَل را عبادت نمودند.‏ ۱۷  پسران و دخترانشان را در آتش قربانی کردند،‏ فال گرفتند،‏ جادوگری کردند،‏ و خود را فروختند تا آنچه را که در نظر خداوند بد بود به جا آورند،‏ و بدین‌گونه خشم او را برانگیختند.‏ ۱۸  از این رو،‏ خداوند سخت بر اسرائیل خشم گرفته،‏ ایشان را از حضور خود راند،‏ و فقط قبیلهٔ یهودا به تنهایی باقی ماند.‏ ۱۹  با این حال،‏ حتی یهودا نیز فرمانهای یهوه خدای خود را نگاه نداشتند،‏ بلکه از رسومی که اسرائیل ابداع کرده بود،‏ پیروی کردند.‏ ۲۰  پس خداوند از تمامی خاندان اسرائیل رویگردان شد و ایشان را خوار و ذلیل ساخته،‏ به دست تاراج‌کنندگان تسلیم کرد،‏ و سرانجام آنان را از حضور خود بیرون راند.‏ ۲۱  پس آنگاه که خداوند اسرائیل را از خاندان داوود جدا کرد،‏ آنان یِرُبعام پسر نِباط را پادشاه ساختند.‏ یِرُبعام اسرائیل را از پیروی خداوند بازگرداند و ایشان را به گناهی عظیم کشاند.‏ ۲۲  بنی‌اسرائیل در تمام گناهان یِرُبعام پیش رفتند و از گناهان او روی نگرداندند،‏ ۲۳  تا سرانجام خداوند طبق آنچه پیشتر به واسطهٔ جمیع خادمان خود،‏ انبیا،‏ فرموده بود،‏ ایشان را از حضور خود راند.‏ بدین‌سان اسرائیل از وطن خود به آشور تبعید شدند،‏ و تا به امروز در آنجا به سر می‌برند.‏ ورود اقوام دیگر به سامِرِه ۲۴  پادشاه آشور کسانی را از بابِل،‏ کوتَه،‏ عَوّا،‏ حَمات و سِفاروایِم آورد و آنان را به جای بنی‌اسرائیل،‏ در شهرهای سامِرِه جای داد.‏ و آنان سامِرِه را اشغال کردند و در شهرهای آن ساکن شدند.‏ ۲۵  اما در بدو سکونتشان در آنجا،‏ ترس خداوند را در دل نداشتند.‏ از این رو خداوند شیران به میانشان فرستاد،‏ که برخی از ایشان را کشتند.‏ ۲۶  پس به پادشاه آشور خبر دادند که:‏ «مردمانی که تبعید کرده و در شهرهای سامِرِه اسکان داده‌ای با رسم خدای آن دیار آشنا نیستند.‏ از این رو او شیران به میان ایشان فرستاده و اینک آنان را می‌کشند،‏ از آن رو که رسم خدای آن دیار را نمی‌دانند.‏» ۲۷  آنگاه پادشاه آشور فرمان داد:‏ «یکی از کاهنانی را که از سامِرِه کوچانده‌اید،‏ بدان‌جا بازپس بفرستید تا برود و در آنجا ساکن شود و رسم خدای آن دیار را به ایشان تعلیم دهد.‏» ۲۸  پس یکی از کاهنانی که از سامِرِه کوچانده بودند،‏ آمد و در بِیت‌ئیل ساکن شد و به مردم آموخت که چگونه ترس خداوند را به دل داشته باشند.‏ ۲۹  با این حال قومهایی که در شهرهای اسرائیل قرار گزیده بودند،‏ هر یک خدایان خود را ساختند و آنها را در بتکده‌هایی که مردمان سامِرِه در مکانهای بلند بنا کرده بودند،‏ بر پا داشتند:‏ ۳۰  مردم بابِل،‏ سُکّوت‌بِنوت را ساختند،‏ اهالی کوت،‏ نِرجَل را،‏ و اهالی حَمات،‏ اَشیما را.‏ ۳۱  عَوّیان،‏ نِبخَز و تَرتاک را ساختند و مردم سِفارویان نیز کودکان خود را به رسم قربانی برای خدایانِ سِفاروایِم،‏ یعنی ادْرَمِلِک و عَنَمِلِک در آتش می‌سوزاندند.‏ ۳۲  پس آنان خداوند را می‌پرستیدند،‏ اما از میان خود کسانی را نیز از اقشار مختلف به عنوان کاهنان مکانهای بلند برمی‌گزیدند که برای ایشان در بتکده‌های مکانهای بلند قربانی تقدیم می‌کردند.‏ ۳۳  بدین‌سان آنها هم خداوند را می‌پرستیدند و هم طبق رسوم ممالکی که از آنجا کوچانیده شده بودند،‏ به پرستش خدایان خود مشغول بودند.‏ ۳۴  تا به امروز نیز آنان طبق رسوم پیشین خود رفتار می‌کنند.‏ نه خداوند را می‌پرستند و نه طبق احکام و قوانین و شریعت و فرمانهایی رفتار می‌کنند که خدا به فرزندان یعقوب که او را اسرائیل نامید،‏ حکم فرمود.‏ ۳۵  خداوند آنگاه که با بنی‌اسرائیل عهد بست،‏ بدیشان فرمود:‏ «ترس خدایانِ غیر را به دل مدارید،‏ در برابرشان سَجده مکنید،‏ آنها را عبادت منمایید و به آنها قربانی تقدیم مکنید،‏ ۳۶  بلکه تنها از خداوند بترسید که با قدرت عظیم و بازوی افراشتهٔ خویش شما را از مصر بیرون آورد.‏ فقط در برابر او سَجده کنید و به درگاه او قربانی تقدیم نمایید.‏ ۳۷  فرایض،‏ قوانین،‏ شریعت و فرمانهایی را که برای شما نوشته است،‏ همواره به‌دقّت نگاه دارید،‏ و خدایانِ غیر را پرستش منمایید.‏ ۳۸  عهدی را که با شما بستم،‏ از یاد مبرید و خدایانِ غیر را نپرستید،‏ ۳۹  بلکه تنها یهوه خدای خویش را بپرستید زیرا اوست که شما را از دست جمیع دشمنانتان خواهد رهانید.‏» ۴۰  اما ایشان گوش فرا ندادند و همچنان بر عادات پیشین خود پای فشردند.‏ ۴۱  پس این اقوام خداوند را می‌پرستیدند اما از عبادت بتهایشان نیز بازنمی‌ایستادند.‏ فرزندان و نوادگانشان نیز تا به امروز در راه پدران خود گام می‌زنند.‏

پاورقی‌ها