۲قُرنتیان ۱۲‏:‏۱‏-‏۲۱

۱۲  می‌باید که فخر کنم؛‏ هرچند سودی از آن حاصل نمی‌شود،‏ ادامه می‌دهم و به رؤیاها و مکاشفات خداوند می‌پردازم.‏ ۲  شخصی را که در مسیح است،‏ می‌شناسم که چهارده سالِ پیش به آسمان سوّم ربوده شد.‏ نمی‌دانم با بدن به آسمان رفت یا بیرون از بدن،‏ خدا می‌داند.‏ ۳  و می‌دانم که به فردوسْ بالا برده شد -‏ با بدن یا بیرون از بدن،‏ خدا می‌داند -‏ ۴  و چیزهای وصف‌ناشدنی شنید،‏ که سخن گفتن از آنها بر انسان جایز نیست.‏ ۵  من به چنین شخصی فخر می‌کنم.‏ امّا دربارهٔ خود،‏ جز به ضعفهایم فخر نخواهم کرد.‏ ۶  حتی اگر بخواهم فخر کنم،‏ بی‌فهم نخواهم بود،‏ زیرا حقیقت را بیان می‌کنم.‏ امّا از این کار می‌پرهیزم تا کسی مرا چیزی بیش از آن مپندارد که در من می‌بیند و از من می‌شنود.‏ ۷  امّا برای اینکه عظمت بی‌اندازهٔ این مکاشفات مغرورم نسازد،‏ خاری در جسمم به من داده شد،‏ یعنی عامل شیطان،‏ تا آزارم دهد و مرا از غرور بازدارد.‏ ۸  سه بار از خداوند تمنا کردم آن را از من برگیرد،‏ ۹  امّا مرا گفت:‏ «فیض من تو را کافی است،‏ زیرا قدرت من در ضعف به کمال می‌رسد.‏» پس با شادیِ هر چه بیشتر به ضعفهایم فخر خواهم کرد تا قدرت مسیح بر من ساکن شود.‏ ۱۰  از همین رو،‏ در ضعفها،‏ دشنامها،‏ سختیها،‏ آزارها و مشکلات،‏ به‌خاطر مسیح شادمانم،‏ زیرا وقتی ناتوانم،‏ آنگاه توانایم.‏ نگرانی پولس برای قرنتیان ۱۱  همچون بی‌فهمان رفتار کرده‌ام!‏ شما ناگزیرم کردید.‏ می‌بایست مورد ستایشتان باشم،‏ چرا که هرچند هیچم،‏ امّا از آن ’بزرگْ‌رسولان‘ چیزی کم ندارم.‏ ۱۲  نشانه‌های رسالت،‏ در نهایتِ بردباری در میان شما به ظهور رسید،‏ با آیات و عجایب و معجزات.‏ ۱۳  در قیاس با سایر کلیساها،‏ چه اجحافی در حق شما شد،‏ جز اینکه هرگز باری بر دوشتان نبوده‌ام؟‏ برای این بدی که در حق شما کردم،‏ مرا ببخشید!‏ ۱۴  اکنون آماده‌ام برای بار سوّم به دیدارتان بیایم،‏ و باری بر دوشتان نخواهم بود.‏ زیرا نه اموال شما،‏ بلکه خود شما را می‌خواهم.‏ چرا که فرزندان نیستند که باید برای والدین خود بیندوزند،‏ بلکه والدین برای فرزندان خود می‌اندوزند.‏ ۱۵  پس من با شادی بسیار هر چه دارم در راه جانهای شما خرج خواهم کرد و حتی جان خود را نیز دریغ نخواهم داشت.‏ اگر من شما را بیشتر دوست می‌دارم،‏ آیا شما باید مرا کمتر دوست بدارید؟‏ ۱۶  امّا حتی اگر بپذیرید که خود بر دوش شما باری نبوده‌ام،‏ لابد می‌گویید چون شخصی مکّار هستم،‏ باید به نحوی از شما بهره‌برداری کرده باشم.‏ ۱۷  آیا به واسطهٔ آنان که نزدتان فرستادم از شما سوءاستفاده کردم؟‏ ۱۸  من تیتوس را بر آن داشتم که نزد شما بیاید و برادرمان را نیز همراهش فرستادم.‏ آیا تیتوس از شما سوءاستفاده کرد؟‏ آیا ما نیز به همین شیوه رفتار نکردیم و همین رَویّه را در پیش نگرفتیم؟‏ ۱۹  آیا تا اینجا بر این تصور بوده‌اید که می‌کوشیم در برابر شما از خود دفاع کنیم؟‏ ما در حضور خدا و همچون کسانی سخن می‌گوییم که در مسیح‌اند،‏ و هرآنچه می‌کنیم،‏ ای عزیزان،‏ برای بنای شماست.‏ ۲۰  زیرا بیم آن دارم که نزدتان بیایم و شما را آن‌گونه که انتظار دارم،‏ نبینم،‏ و شما نیز مرا چنانکه انتظار دارید،‏ نبینید.‏ بیم آن دارم که در میان شما جدال،‏ حسد،‏ خشم،‏ خودخواهی،‏ افترا،‏ غیبت،‏ غرور و بی‌نظمی ببینم.‏ ۲۱  و نیز بیم آن دارم که چون نزد شما آیم،‏ خدا بار دیگر مرا در حضور شما فروتن سازد و من به‌خاطر برخی که در گذشته گناه کرده و از ناپاکی،‏ بی‌عفتی و عیاشی خود توبه نکرده‌اند،‏ اندوهگین شوم.‏

پاورقی‌ها