یعقوب ۱‏:‏۱‏-‏۲۷

۱  از یعقوب،‏ غلامِ خدا و عیسی مسیح خداوند،‏ به دوازده قبیله که در جهان پراکنده‌اند.‏ سلام!‏ رشد در بوتهٔ آزمایش ۲  ای برادرانِ من،‏ هر گاه با آزمایشهای گوناگون روبه‌رو می‌شوید،‏ آن را کمال شادی بینگارید!‏ ۳  زیرا می‌دانید گذشتن ایمان شما از بوتهٔ آزمایشها،‏ پایداری به بار می‌آورد.‏ ۴  امّا بگذارید پایداری کار خود را به کمال رساند تا بالغ و کامل شوید و چیزی کم نداشته باشید.‏ ۵  اگر از شما کسی بی‌بهره از حکمت است،‏ درخواست کند از خدایی که سخاوتمندانه و بدون ملامت به همه عطا می‌کند،‏ و به وی عطا خواهد شد.‏ ۶  امّا با ایمان درخواست کند و هیچ تردید به خود راه ندهد،‏ زیرا کسی که تردید دارد،‏ چون موج دریاست که با وزش باد به هر سو رانده می‌شود.‏ ۷  چنین‌کس نپندارد که از خداوند چیزی خواهد یافت،‏ ۸  زیرا شخصی است دو دل و در تمامی رفتار خویش ناپایدار.‏ ۹  برادرِ حقیر به منزلت والای خود فخر کند،‏ ۱۰  امّا ثروتمند به حقارت خود،‏ زیرا همچون گُلِ صحرا در گذر است.‏ ۱۱  همان‌گونه که خورشید با گرمای سوزان خود طلوع کرده،‏ علف را می‌خشکاند و گُلَش فرو می‌ریزد و زیبایی‌اش محو می‌شود،‏ ثروتمند نیز در حین کسب و کار،‏ پژمرده و محو خواهد شد.‏ ۱۲  خوشا به حال آن که در آزمایشها پایداری نشان می‌دهد،‏ زیرا چون از بوتهٔ آزمایش سربلند بیرون آید،‏ آن تاج حیات را خواهد یافت که خدا به دوستداران خویش وعده فرموده است.‏ ۱۳  هیچ‌کس چون وسوسه می‌شود،‏ نگوید:‏ «خداست که مرا وسوسه می‌کند،‏» زیرا خدا با هیچ بدی وسوسه نمی‌شود،‏ و کسی را نیز وسوسه نمی‌کند.‏ ۱۴  هنگامی که کسی وسوسه می‌شود،‏ هوای نَفْس خودِ اوست که او را می‌فریبد و به دام می‌افکند.‏ ۱۵  هوای نَفْس که آبستن شود،‏ گناه می‌زاید و گناه نیز چون به ثمر رسد ،‏مرگ به بار می‌آورد.‏ ۱۶  برادرانِ عزیز من،‏ فریفته مشوید!‏ ۱۷  هر بخشش نیکو و هر عطای کامل از بالاست،‏ نازل شده از پدر نورها که در او نه تغییری است و نه سایهٔ ناشی از دگرگونی.‏ ۱۸  او چنین اراده فرمود که ما را با کلام حق تولید کند تا همچون نوبرِ آفریده‌های او باشیم.‏ شنیدن و به جای آوردن ۱۹  برادران عزیز من،‏ توجه کنید:‏ هر کس باید در شنیدنْ تند باشد،‏ در گفتنْ کُند و در خشمْ آهسته!‏ ۲۰  زیرا خشمِ آدمی پارسایی مطلوب خدا را به بار نمی‌آورد.‏* ۲۱  پس هر گونه پلیدی و هر فزونی بدخواهی* را از خود دور کنید و با حلم،‏ کلامی را که در شما نشانده شده و می‌تواند جانهای شما را نجات بخشد،‏ بپذیرید.‏ ۲۲  به‌جای‌آورندهٔ کلام باشید،‏ نه فقط شنوندهٔ آن؛‏ خود را فریب مدهید!‏ ۲۳  زیرا هر کس که کلام را می‌شنود امّا به آن عمل نمی‌کند،‏ به کسی مانَد که در آینه به چهرهٔ خود می‌نگرد ۲۴  و خود را در آن می‌بیند،‏ امّا تا از برابر آن دور می‌شود،‏ از یاد می‌برد که چگونه سیمایی داشته است.‏ ۲۵  امّا آن که به شریعتِ کامل که شریعت آزادی است چشم دوخته،‏ آن را از نظر دور نمی‌دارد،‏ و شنوندهٔ فراموشکار نیست بلکه به‌جای‌آورنده است،‏ او در عمل خویش خجسته خواهد بود.‏ ۲۶  آن که خود را دیندار بداند ،‏امّا مهارِ زبان خود را نداشته باشد،‏ خویشتن را می‌فریبد و دیانتش باطل است.‏ ۲۷  دینداریِ پاک و بی‌لکه در نظر پدرِ ما خدا،‏ آن است که یتیمان و بیوه‌زنان را به وقت مصیبت دستگیری کنیم و خود را از آلایِش این دنیا دور بداریم.‏

پاورقی‌ها

‏۱:‏۲۰ یا:‏ «خشم انسان به عدل الهی نمی‌انجامد».‏
‏۱:‏۲۱ یا:‏ ”هر اثری از بدخواهی“.‏