نِحِمیا ۹‏:‏۱‏-‏۳۸

۹  در روز بیست و چهارم همان ماه،‏ بنی‌اسرائیل روزه‌دار و پلاس در بر و خاک بر سر گرد آمدند.‏ ۲  آنگاه کسانی که اصل و نسَبشان اسرائیلی بود خویشتن را از تمامی بیگانگان جدا کرده،‏ بر پا ایستادند و به گناهان خود و به تقصیرات پدرانشان اعتراف کردند.‏ ۳  آنان در جای خود ایستاده،‏ یک چهارمِ روز از کتاب تورات یهوه خدای خود خواندند و یک چهارم دیگر به گناهانشان اعتراف کردند و یهوه خدای خویش را پرستش نمودند.‏ ۴  یِشوعَ و بانی و قَدمیئیل و شِبَنیا و بونّی و شِرِبیا و بانی و کِنانی بر منبر لاویان ایستادند و نزد یهوه خدای خویش فریاد برآوردند.‏ ۵  آنگاه لاویان،‏ یعنی یِشوعَ و قَدمیئیل و بانی و حَشَبنیا و شِرِبیا و هودیا و شِبَنیا و فِتَحیا گفتند:‏ «برخیزید و یهوه خدایتان را که از ازل تا ابد هست،‏ متبارک بخوانید.‏* ‏«متبارک باد نام پر جلال تو که برتر از هر برکت و ستایش است.‏ ۶  تویی تنها خداوند.‏* تویی که فلک و فلک‌الافلاک را با تمامی لشکرشان،‏ و زمین را با هرآنچه بر آن است،‏ و دریاها را با هرآنچه در آنهاست،‏ ساخته‌ای.‏ تویی که به همهٔ آنها حیات می‌بخشی،‏ و لشکریان آسمان پرستِشَت می‌کنند.‏ ۷  تویی یهوه خدا که اَبرام را برگزیده،‏ از اورِ کَلدانیان بیرون آوردی و او را ابراهیم نامیدی.‏ ۸  تو دل او را به حضور خود امین یافته،‏ با وی عهد بستی که زمین کنعانیان و حیتّیان و اَموریان و فِرِزّیان و یِبوسیان و جِرجاشیان را به او ارزانی داشته،‏ به نسل او بدهی.‏ و تو به وعدهٔ خویش وفا کردی،‏ چراکه عادلی.‏ ۹  ‏«تو مصیبت پدران ما را در مصر دیدی و فریادشان را نزد دریای سرخ شنیدی.‏ ۱۰  تو آیات و معجزات بر ضد فرعون و همهٔ خادمانش و تمامی مردم سرزمینش به ظهور آوردی،‏ زیرا می‌دانستی با پدران ما متکبرانه عمل نمودند.‏ تو برای خود آوازه‌ای به هم رساندی که تا به امروز پا برجاست.‏ ۱۱  دریا را پیش روی ایشان شکافتی به گونه‌ای که از میان آن بر خشکی عبور کردند،‏ و تعقیب‌کنندگانِ ایشان را همچون سنگی در میان آبهای زورآور،‏ به ژرفاها درافکندی.‏ ۱۲  آنان را در روز با ستون ابر،‏ و در شب با ستون آتش،‏ رهبری کردی تا راهی را که می‌بایست بروند،‏ بر آنها روشن سازی.‏ ۱۳  بر کوه سینا فرود آمده،‏ از آسمان با ایشان سخن گفتی و قوانین درست،‏ شرایعِ بر حق،‏ و فرایض و فرمانهای نیکو بدیشان دادی،‏ ۱۴  و شَبّاتِ مقدس خویش را به آنان شناسانیدی،‏ و به دست خادمت موسی فرامین و فرایض و شرایع بدیشان امر فرمودی.‏ ۱۵  برای رفع گرسنگی،‏ از آسمان بدیشان نان دادی،‏ و برای رفع تشنگی،‏ از صخره برایشان آب بیرون آوردی،‏ و بدیشان گفتی به زمینی که سوگند خوردی تا بدیشان ببخشی،‏ داخل شده،‏ آن را به تصرف آورند.‏ ۱۶  ‏«لیکن آنان،‏ یعنی پدران ما،‏ متکبرانه رفتار کردند و گردن خویش سخت ساخته،‏ از فرمانهای تو اطاعت نکردند.‏ ۱۷  از گوش فرا دادن ابا نمودند و کارهای عجیبی را که در میانشان به عمل آوردی،‏ به یاد نیاوردند،‏ بلکه گردن خویش را سخت ساختند و رهبری برگماشتند تا به بندگی خویش در مصر بازگردند.‏ اما تو خدایی آمرزنده،‏ فیاض و رحیم،‏ و دیرخشم و آکنده از محبتی؛‏ از این رو ایشان را ترک نگفتی.‏ ۱۸  حتی آن هنگام که برای خود گوسالهٔ ریخته‌شده ساختند،‏ و گفتند:‏ ”این است خدای تو که تو را از مصر بیرون آورد،‏“ و یا مرتکب اعمال قبیح شدند،‏ ۱۹  تو به سبب رحمت عظیم خود،‏ ایشان را در بیابان وانگذاشتی.‏ ستون ابر در روز از فراز ایشان دور نشد بلکه ایشان را در مسیرشان رهبری نمود،‏ و نه ستون آتش در شب،‏ تا راهی را که می‌بایست بروند،‏ بر آنها روشن سازد.‏ ۲۰  و روح نیکوی خود را برای تعلیم ایشان عطا فرمودی.‏ و مَنّای خود را از دهانشان بازنداشتی،‏ و برای رفع تشنگی،‏ بدیشان آب دادی.‏ ۲۱  چهل سال در بیابان برای ایشان تدارک دیدی،‏ که به چیزی محتاج نشدند؛‏ جامه‌هایشان مندرس نشد و پاهایشان وَرَم نکرد.‏ ۲۲  ‏«تو ممالک و قومها را بدیشان بخشیدی و هر گوشه از زمین را میانشان تقسیم کردی.‏ ایشان سرزمین سیحون،‏ پادشاه حِشبون،‏ و سرزمین عوج،‏ پادشاه باشان را متصرف شدند.‏ ۲۳  تو فرزندان ایشان را همچون ستارگان آسمان بی‌شمار گردانیدی و آنان را به سرزمینی درآوردی که به پدرانشان گفتی بدان داخل شده،‏ آن را متصرف گردند.‏ ۲۴  پس فرزندان ایشان داخل شده،‏ آن سرزمین را به تصرف درآوردند،‏ و تو کنعانیان را که ساکنان آنجا بودند،‏ به حضور ایشان مغلوب ساختی،‏ و آنان را همراه با پادشاهان و اقوام زمین به دست ایشان تسلیم کردی تا هر طور که می‌پسندند با ایشان رفتار کنند.‏ ۲۵  آنان شهرهای حصاردار و زمینهای حاصلخیز را به تصرف درآورده،‏ خانه‌های آکنده از نفایس و چاههای از پیش کنده شده و تاکستانها و باغهای زیتون و درختان میوه‌دار بی‌شمار را تصاحب کردند.‏ سیر خوردند و فربه شدند و از احسان عظیم تو بهره‌مند گردیدند.‏ ۲۶  ‏«با این همه،‏ ایشان نافرمان شدند و بر تو عِصیان ورزیده،‏ شریعت تو را پشت سر خود افکندند.‏ انبیای تو را که به ایشان هشدار می‌دادند تا به سوی تو بازگشت کنند،‏ کشتند و اعمال قبیح مرتکب شدند.‏ ۲۷  پس ایشان را به دست دشمنانشان سپردی که بر ایشان ستم روا داشتند.‏ اما در ایام ستمدیدگی خود نزد تو فریاد برآوردند و از آسمان ایشان را شنیده،‏ بر حسب رحمت عظیم خود نجات‌دهندگان بدیشان بخشیدی که ایشان را از دست دشمنانشان رهایی دادند.‏ ۲۸  اما پس از آنکه آسایش یافتند،‏ دیگر بار در حضورت شرارت ورزیدند،‏ و تو ایشان را به دست دشمنانشان واگذاشتی تا بر آنان حکم برانند.‏ اما چون بار دیگر نزد تو فریاد برآوردند،‏ از آسمان شنیدی و بر حسب رحمت خود بارها ایشان را رهانیدی.‏ ۲۹  و بدیشان هشدار دادی تا ایشان را به شریعت خویش بازگردانی،‏ اما ایشان متکبرانه رفتار کرده،‏ به فرمانهای تو گوش فرا ندادند و بر احکام تو که هر که آنها را به جای آرد از آنها زنده می‌ماند،‏ خطا ورزیدند،‏ و خیره‌سری کرده،‏ گردنهای خویش را سخت ساختند و اطاعت نکردند.‏ ۳۰  سالهای بسیار با ایشان مدارا کردی و به روح خویش به واسطهٔ انبیای خود بدیشان هشدار دادی،‏ اما گوش فرا ندادند.‏ پس آنان را به دست قومهای ممالک تسلیم نمودی.‏ ۳۱  اما به رحمت عظیمت ایشان را به‌کل نابود نکردی و وا نگذاشتی،‏ زیرا خدایی فیاض و رحیمی.‏ ۳۲  ‏«پس اکنون ای خدای ما،‏ ای خدای عظیم و قادر و مَهیب،‏ که در عهد و محبت خویش پایداری،‏ تمامی این مصیبت که از روزگار پادشاهان آشور تا به امروز بر ما و بر پادشاهان و سروران و کاهنان و انبیا و پدران ما و بر تمامی قوم تو رفته است،‏ در نظرت ناچیز نیاید.‏ ۳۳  تو در هرآنچه بر سر ما آمده است،‏ عادل بوده‌ای،‏ چراکه با وفاداری عمل کرده‌ای،‏ حال آنکه ما شرارت ورزیده‌ایم.‏ ۳۴  پادشاهان و سروران و کاهنان و پدران ما شریعت تو را به جا نیاوردند و به فرمانها،‏ و شهاداتی که علیه ایشان دادی،‏ اعتنا نکردند.‏ ۳۵  حتی در مملکت خودشان،‏ و در بهره‌مندی از احسان عظیمی که بدیشان کردی،‏ و در سرزمین وسیع و برومندی که پیش روی ایشان نهادی،‏ تو را عبادت نکردند و از اعمال شرارت‌بارشان برنگشتند.‏ ۳۶  ‏«اینک امروز ما غلام هستیم؛‏ اینک در سرزمینی که به پدرانمان بخشیدی تا از میوه و دیگر نعمتهای آن بخوریم،‏ بندگی می‌کنیم.‏ ۳۷  زمین ما محصول فراوان خود را برای پادشاهانی می‌آورَد که به سبب گناهان ما بر ما مسلط گردانیده‌ای.‏ ایشان هر طور که می‌پسندند بر بدنها و بر چارپایان ما حکم می‌رانند،‏ و ما در مصیبتی عظیم گرفتار آمده‌ایم.‏ ۳۸  ‏«به سبب این همه،‏ پیمانی استوار بسته آن را می‌نویسیم،‏ و سروران و لاویان و کاهنان ما مهر خود را بر آن می‌زنند.‏»‏

پاورقی‌ها

‏۹:‏۵ یا:‏ «یهوه خدایتان را از ازل تا به ابد متبارک بخوانید».‏
‏۹:‏۶ ترجمهٔ یونانی هفتادتَنان:‏ و عِزرا گفت:‏ «تو خداوندی،‏ .‏.‏.‏».‏