مزمور ۶۴‏:‏۱‏-‏۱۰

برای سالار سرایندگان.‏ مزمور داوود.‏ ۶۴  خدایا،‏ چون ناله برمی‌آورم،‏ صدایم را بشنو،‏و حیاتم را از تهدید دشمن حفظ فرما!‏ ۲  از دسیسهٔ شریران پنهانم بدارو از هنگامهٔ بدکاران،‏ ۳  که زبان خود را چون شمشیر تیز می‌کنند،‏و سخنان تلخ را چون تیر بر زه می‌نهند ۴  تا از کمینگاههای خود بر راستان نشانه روند؛‏و به ناگاه و بی‌پروا بر او تیر می‌افکنند.‏ ۵  خویشتن را به کلامی پلید مسلح می‌کنند،‏و چون سخن می‌گویند،‏ برای پنهان کردن دامهاست؛‏و می‌گویند:‏ «کیست که آنها را ببیند؟‏»‏ ۶  بی‌انصافی را تدبیر می‌کنند و می‌گویند:‏‏«چه تدبیر کاملی اندیشیدیم!‏»‏براستی که دل و ذهن آدمی تفحص‌ناپذیر است!‏ ۷  اما خدا تیرها بر ایشان خواهد افکند،‏و به ناگاه مجروح خواهند شد.‏ ۸  زبان آنها را بر ضد خودشان بر خواهد گردانیدو نابودشان خواهد کرد؛‏و هر که آنان را ببیند بر ایشان سر خواهد جنبانید.‏ ۹  آنگاه بنی‌آدم جملگی خواهند ترسید،‏و کار خدا را اعلام خواهند کرد،‏و در عمل او تأمل خواهند نمود.‏ ۱۰  باشد که پارسا در خداوند شادی کندو در او پناه جوید،‏و راست‌دلان جملگی فخر نمایند!‏

پاورقی‌ها