مزمور ۵۶‏:‏۱‏-‏۱۳

برای سالار سرایندگان:‏ در مایهٔ ’کبوتر بر درختان بلوط دوردست‘.‏ مزمور داوود.‏ غزل.‏ آنگاه که فلسطینیان او را در جَت گرفتار کردند.‏ ۵۶  خدایا،‏ مرا فیض عطا فرما،‏زیرا انسان بر من پا می‌گذارد!‏*همهٔ روز،‏ مهاجمان بر من ستم روا می‌دارند.‏ ۲  تمام روز،‏ مخالفان مرا لگدمال می‌کنند،‏*زیرا بسیاری متکبرانه با من می‌جنگند.‏ ۳  آنگاه که ترسان شوم،‏بر تو توکل خواهم کرد.‏ ۴  آری،‏ بر خدا توکل خواهم کرد،‏بر خدایی که کلامش را می‌ستایم.‏و ترسان نخواهم شد؛‏انسان خاکی به من چه تواند کرد؟‏ ۵  همهٔ روز سخنان مرا تحریف می‌کنند،‏و همهٔ تدبیرهایشان برای آزار من است.‏ ۶  دسیسه می‌کنند،‏در کمین می‌نشینند،‏و گامهایم را می‌پایند،‏زیرا قصد جان من دارند!‏ ۷  با این همه شرارت،‏ آیا جان سالم به در خواهند برد؟‏خدایا،‏ در خشمِ خود قومها را سرنگون ساز!‏ ۸  تو شمار آوارگیهایم را نگاه می‌داری،‏و اشکهایم را در مَشک خود می‌نهی!‏آیا آنها در دفترِ تو نیست؟‏ ۹  پس آنگاه که یاری بخواهم،‏دشمنانم واپس خواهند نشست.‏این را نیک می‌دانم که* خدا با من است.‏ ۱۰  آری،‏ بر خدا توکل می‌دارم،‏بر خدایی که کلامش را می‌ستایم،‏بر خداوندی که کلامش را می‌ستایم.‏ ۱۱  و ترسان نخواهم شد؛‏آدمی به من چه تواند کرد؟‏ ۱۲  خدایا،‏ نذرهایم را به تو باید ادا کنم؛‏قربانیهای شکرگزاری به تو تقدیم خواهم کرد.‏ ۱۳  زیرا که تو خدایا،‏جانم را از مرگ رهانیدی،‏و پاهایم را از لغزش بازداشتی،‏تا در نور زندگی در حضور خدا سالک باشم.‏

پاورقی‌ها

‏۵۶:‏۱ یا:‏ «مرا سخت تعقیب می‌کند».‏
‏۵۶:‏۲ یا:‏ «مرا سخت تعقیب می‌کنند».‏
‏۵۶:‏۹ یا ”زیرا“.‏