مزمور ۳۶‏:‏۱‏-‏۱۲

برای سالار سرایندگان.‏ مزمور داوود،‏ خدمتگزار خداوند.‏ ۳۶  نافرمانی در اعماق دل شریر بدو ندا می‌دهد؛‏ترس خدا در چشمان او نیست.‏ ۲  زیرا خویشتن را در نظر خود چندان تملق می‌گویدکه از پی بردن به گناه خویش و بیزاری از آن ناتوان است!‏ ۳  سخنان دهانش خباثت است و فریب؛‏از خردمندی و نیکوکاری دست شسته است.‏ ۴  حتی بر بستر خود طرح شرارت می‌ریزد؛‏راهی ناپسند در پیش گرفته استو از شرارت روی نمی‌گرداند.‏ ۵  خداوندا،‏ محبتت تا به آسمانها می‌رسدو وفاداریت تا به ابرها.‏ ۶  عدالتت همچون کوههای سر به فلک کشیده است،‏و دادگری‌ات به‌سان ژرفنای عظیم.‏تویی،‏ خداوندا،‏ که انسان و حیوان را نجات می‌بخشی.‏ ۷  خدایا،‏ محبتت چه گرانقدر است!‏بنی‌آدم در سایهٔ بالهایت پناه می‌جویند.‏ ۸  از نعمتِ سرشارِ خانهٔ تو،‏ سیراب می‌شوند،‏و از نهر لذایذ خود بدیشان می‌نوشانی.‏ ۹  زیرا نزد تو چشمهٔ حیات است،‏و در نور توست که نور را می‌بینیم.‏ ۱۰  محبتت را برای شناسندگان خود دوام بخشو عدالتت را برای راست‌دلان.‏ ۱۱  مباد که متکبران بر من پا بگذارند،‏یا دست شریران مرا براند.‏ ۱۲  بنگر که شرارت‌پیشگان چگونه فرو افتاده‌اند؛‏به خاک افکنده شده‌اند و یارای برخاستنشان نیست!‏

پاورقی‌ها