مزمور ۲۸‏:‏۱‏-‏۹

مزمور داوود.‏ ۲۸  ای خداوند،‏ ای صخرهٔ من،‏ تو را می‌خوانمگوش خویش بر من مبند.‏مبادا اگر خاموش بمانی،‏همچون کسانی گردم که به گودال* فرو می‌روند.‏ ۲  چون تو را به یاری می‌خوانم،‏و دستانم را به سوی قُدس‌الاقداس تو برمی‌افرازمفریاد التماسم را بشنو.‏ ۳  مرا با شریران محکوم مکن،‏*با آنان که شرارت را پیشهٔ خود ساخته‌اند؛‏که با همسایگانشان دَم از صلح و صفا می‌زنند،‏اما بدی در دل ایشان است.‏ ۴  آنان را بر حسب اعمالشان جزا ده،‏و بر طبق شرارتِ کَرده‌هایشان؛‏آری،‏ بر حسب عمل دستهاشان جزایشان دهو ایشان را به سزای اعمالشان برسان.‏ ۵  از آن رو که به کارهای خداوند اعتنا نمی‌کنندو نه به عمل دستهای او،‏پس ایشان را منهدم خواهد ساختو دیگر هرگز بنا نخواهد کرد.‏ ۶  متبارک باد خداوند،‏زیرا فریاد التماس مرا شنیده است.‏ ۷  خداوند نیرو و سپر من است؛‏دلم بر او توکل دارد،‏ و مدد یافته‌ام.‏قلبم آکنده از شادی استو با سرود،‏ او را سپاس می‌گویم.‏ ۸  خداوند قوّت قوم خویش است،‏و قلعهٔ نجات برای مسیح خود.‏ ۹  قوم خویش را نجات بخش و میراث خود را مبارک فرما؛‏ایشان را شبان باش و تا ابد بر دوش خود ببر.‏

پاورقی‌ها

‏۲۸:‏۱ یا ”گور ”یا ”مکان مردگان“؛‏ همچنین در بقیهٔ کتاب.‏
‏۲۸:‏۳ در عبری:‏ «مرا با شریران مَکِش».‏