مزمور ۲۲‏:‏۱‏-‏۳۱

برای سالار سرایندگان:‏ در مایهٔ ’غزال سحرگاهی‘.‏ مزمور داوود.‏ ۲۲  ای خدای من،‏ ای خدای من،‏ چرا مرا واگذاشتیو از نجات من و سخنان فغانم دوری؟‏ ۲  ای خدای من،‏ همهٔ روز فریاد برمی‌کشم و اجابت نمی‌کنی؛‏همهٔ شب نیز،‏ و مرا خاموشی نیست!‏ ۳  اما تو قدوسی،‏ای که بر سرودهای ستایشی اسرائیل جلوس فرموده‌ای.‏* ۴  بر تو پدران ما توکل کردندآری،‏ بر تو توکل کردند و ایشان را رهایی بخشیدی.‏ ۵  نزد تو فریاد برآوردند و خلاصی یافتند؛‏بر تو توکل کردند و شرمنده نگشتند.‏* ۶  اما من کِرمی بیش نیستم و انسان نِی!‏عار آدمیانم و تحقیرشدهٔ قوم!‏ ۷  هر که بر من می‌نگرد ریشخندم می‌کند؛‏دهان کج می‌کنند و سر جنبانیده،‏ می‌گویند:‏ ۸  ‏«بر خداوند توکل دارد!‏پس بگذار او خلاصی‌اش دهد!‏اگر به او رغبت دارد،‏رهایی‌اش بخشد!‏»‏ ۹  اما تو مرا از شکم مادر بیرون آوردی،‏و از شیرخوارگی اطمینانم بخشیدی!‏ ۱۰  از تولد بر تو افکنده شدم؛‏از شکم مادرم،‏ خدای من تویی.‏ ۱۱  از من دور مباش،‏زیرا که تنگی نزدیک استو کسی نیست که یاری کند.‏ ۱۲  گاوان نرِ بسیار دور مرا گرفته‌اند،‏گاوان تنومندِ باشان احاطه‌ام کرده‌اند.‏ ۱۳  دهان خویش به فراخی بر من گشوده‌اند،‏چون شیران درّندهٔ غرّان.‏ ۱۴  همچون آبْ ریخته می‌شوم،‏و استخوانهایم جملگی از هم گسیخته است.‏دل من چون مومدر اندرونم گداخته شده است.‏ ۱۵  قوّتم چون تکه سفالی،‏ خشکیده است؛‏و زبانم به کامم چسبیده!‏مرا به خاک مرگ نشانده‌ای.‏ ۱۶  سگان مرا احاطه کرده‌اند؛‏دستهٔ اوباش گِردَم حلقه زده‌اند؛‏دستها و پاهایم را سوراخ کرده‌اند!‏ ۱۷  می‌توانم همهٔ استخوانهایم را بشمارم.‏آنان خیره بر من چشم دوخته‌اند.‏ ۱۸  جامه‌هایم را میان خود تقسیم کرده‌اندو بر تن‌پوش من قرعه افکنده‌اند.‏ ۱۹  اما تو ای خداوند،‏ دور مباش!‏ای قوّت من،‏ به یاری‌ام بشتاب!‏ ۲۰  جان مرا از شمشیر برهانو زندگی مرا از چنگ سگان!‏ ۲۱  مرا از دهان شیر نجات بخش،‏ای که از میان شاخهای گاوان وحشی مرا اجابت کرده‌ای!‏ ۲۲  نام تو را به برادرانم اعلام خواهم کردو در میان جماعت،‏ تو را خواهم ستود.‏ ۲۳  ای ترسندگان خداوند،‏ او را بستایید!‏ای همهٔ نسل یعقوب،‏ او را جلال دهید!‏ای همهٔ نسل اسرائیل،‏ از هیبت او بترسید!‏ ۲۴  زیرا او مظلومیت مظلوم را حقیر و خوار نشمرده،‏و روی خود را از او نپوشانیده است؛‏بلکه فریاد کمک او را شنیده است.‏ ۲۵  ستایش من در جماعت بزرگ از توست.‏نذرهای خود را در حضور ترسندگانت ادا خواهم کرد.‏ ۲۶  مسکینان غذا خورده سیر خواهند شد؛‏و جویندگان خداوند او را خواهند ستود.‏دلهای شما تا ابد زنده بماند!‏ ۲۷  همهٔ کرانهای زمین به یاد آورده،‏نزد خداوند بازگشت خواهند کرد.‏همهٔ طوایف قومها در حضور او پرستش خواهند نمود.‏ ۲۸  زیرا که پادشاهی از آن خداوند است؛‏اوست که بر قومها فرمان می‌راند.‏ ۲۹  همهٔ قوی‌بُنیِگانِ زمین غذا خورده،‏ سَجده خواهند کرد؛‏و آنان که به خاک فرو می‌روند،‏ جملگی در حضورش زانو خواهند زد،‏حتی آن که نمی‌تواند خویشتن را زنده نگاه دارد.‏ ۳۰  آیندگان در خدمت او خواهند بود؛‏و به نسلهای بعدی دربارهٔ خداوندگار خبر خواهند داد.‏ ۳۱  و آنان به قومی که در آستانهٔ تولدندعدالت او را اعلام خواهند کرد،‏و خواهند گفت که او این را کرده است.‏

پاورقی‌ها

‏۲۲:‏۳ یا:‏ «ساکن هستی».‏
‏۲۲:‏۵ یا:‏ «ناکام نماندند».‏