مزمور ۱۷‏:‏۱‏-‏۱۵

دعای داوود.‏ ۱۷  خداوندا،‏ دادخواهی مرا بشنو؛‏و به فریادم توجه فرما.‏به دعایم گوش فرا ده،‏که از لبانی بی‌ریا برمی‌آید.‏ ۲  دادِ من از حضور تو صادر شود؛‏چشمانت منصفانه بنگرد.‏ ۳  تو دل مرا آزموده‌ای و شبانگاه به سراغم آمده‌ای؛‏مرا در بوتهٔ آزمایش نهاده‌ای و هیچ نیافته‌ای.‏زیرا عزم کردم که زبانم تجاوز نکند.‏ ۴  و اما دربارهٔ کارهای آدمیان -‏به کلام لبان توخود را از راههای خشونتکاران به دور داشته‌ام.‏ ۵  گامهایم به راههای تو استوار است؛‏پاهایم نلغزیده است.‏ ۶  خدایا،‏ تو را می‌خوانم،‏ زیرا که مرا اجابت خواهی کرد؛‏گوش فرا ده و سخنانم را بشنو.‏ ۷  شگفتی محبتت را بنما،‏ای که به دست راست خودآنان را که به تو پناه می‌آورند،‏از دست مخالفانشان نجات می‌بخشی.‏ ۸  مرا همچون مردمک چشم خود نگاه دار؛‏و در سایهٔ بالهایت پنهانم کن،‏ ۹  از شریرانی که مرا به نابودی می‌کِشند،‏و از دشمنان جانم که احاطه‌ام کرده‌اند.‏ ۱۰  آنان دل سنگ خود را می‌بندندو زبان به گستاخی می‌گشایند.‏ ۱۱  رد پای مرا* دنبال کرده و هم‌اکنون در محاصره‌ام گرفته‌اند؛‏بر من چشم دوخته‌اند تا بر زمینم افکنند.‏ ۱۲  شیری را مانند* که در دریدن حریص باشد،‏شیر ژیان را که در بیشه کمین گرفته است.‏ ۱۳  خداوندا،‏ برخیز و به مقابله با ایشان بر آ و به زیرشان بیفکن؛‏به شمشیر خود جان مرا از دست شریران خلاصی ده.‏ ۱۴  خداوندا،‏ به دست خویش مرا از چنین مردمان برهان،‏از مردمان این دنیا که نصیبشان تنها در این زندگی است و بس؛‏که شکمشان را از ذخایر خود پر می‌کنی،‏و به فرزندان سیر می‌شوند،‏اما آنچه از اموالشان بر جا می‌ماند به اطفال ایشان می‌رسد.‏ ۱۵  و اما من،‏ در پارسایی،‏ رویِ تو را نظاره خواهم کرد؛‏و چون بیدار شوم،‏ از دیدن شباهت تو سیر خواهم شد.‏

پاورقی‌ها

‏۱۷:‏۱۱ در متن عبری:‏ ”رد پای ما را“.‏
‏۱۷:‏۱۲ در متن عبری برای تنوع شعری،‏ شکل مفرد به کار رفته است؛‏ همچنین در آیهٔ ۱۳.‏