مزمور ۱۳۷‏:‏۱‏-‏۹

چگونه سرود خداوند را بخوانیم ۱۳۷  کنار نهرهای بابِل،‏آنجا نشستیم وگریستیم،‏چون صَهیون را به یاد آوردیم.‏ ۲  بر درختان بید که در میان آنندبربطهای خود را آویختیم،‏ ۳  زیرا اسیرکنندگانِ ما در آنجا از ما سرود خواستند،‏و عذاب‌کنندگانِ ما سرودهای شادمانی طلب کردند.‏گفتند:‏ «یکی از سرودهای صَهیون را برای ما بسرایید!‏»‏ ۴  چگونه سرود خداوند را در زمین بیگانه بخوانیم؟‏ ۵  ای اورشلیم،‏ اگر تو را فراموش کنم،‏باشد که دست راستم هنرش* را فراموش کند!‏ ۶  اگر تو را یاد نکنم،‏و اورشلیم را بر بزرگترین شادیِ خود ترجیح ندهم،‏باشد که زبانم به کامم بچسبد!‏ ۷  خداوندا،‏ به یاد آرآنچه را که اَدومیان به روز سرنگونی اورشلیم کردند؛‏چگونه فریاد برآوردند که:‏ «ویرانش کنید!‏از بیخ و بن ویرانش کنید!‏»‏ ۸  ای دختر بابِل که محکوم به نابودی هستی،‏خوشا به حال آن که تو را جزا دهد،‏به عوض آنچه بر ما روا داشتی!‏ ۹  خوشا به حال آن که کودکان تو را برگیردو آنها را به صخره‌ها بزند!‏

پاورقی‌ها

‏۱۳۷:‏۵ در اصل عبری ”هنر“ نیامده است.‏ منظور از هنر در اینجا هنر نواختن بربط است.‏