مزمور ۱۳۲‏:‏۱‏-‏۱۸

سرود صعود.‏ ۱۳۲  خداوندا،‏ داوود را به یاد آر،‏و همهٔ مشقتهای وی را؛‏ ۲  که چگونه برای خداوند سوگند یاد کرد،‏و برای قدیرِ یعقوب نذر کرده،‏ گفت:‏ ۳  ‏«به خیمه و خانهٔ خویش در نخواهم آمد،‏و در بستر و تختخواب خویش نخواهم آرمید؛‏ ۴  خواب به چشمان خود نخواهم داد،‏و نه سنگینی به مژگانم،‏ ۵  تا آنگاه که مکانی برای خداوند بیابمو مسکنی برای قَدیرِ یعقوب!‏»‏ ۶  اینک،‏ در اِفراتَه ذکر آن* را شنیدیم،‏و در دشتهای یَعار آن را یافتیم.‏ ۷  ‏«بیایید به مسکنِ او برویم،‏و نزد قدمگاه او پرستش کنیم.‏»‏ ۸  خداوندا،‏ برخیز و به استراحتگاه خویش بیا،‏تو و صندوق توانایی تو!‏ ۹  کاهنان تو به پارسایی ملبس شوند،‏و سرسپردگان تو فریاد شادی سر دهند!‏ ۱۰  به‌خاطر خادمت داوود،‏مسیح خویش را طرد مکن!‏ ۱۱  خداوند برای داوود براستی سوگند خورد،‏و هرگز از آن بر نخواهد گشت،‏که «از ثمرهٔ صُلْب توبر تخت تو خواهم نشانید.‏ ۱۲  اگر پسران تو عهد مرا نگاه دارندو شهادات مرا که بدیشان می‌آموزم،‏آنگاه پسران ایشان نیزتا به ابد بر تخت تو خواهند نشست.‏»‏ ۱۳  زیرا خداوند صَهیون را برگزیده،‏و رغبت داشته که منزلگاه او باشد:‏ ۱۴  ‏«این است استراحتگاه من تا به ابد.‏اینجا منزل خواهم گزید،‏زیرا بدان رغبت دارم.‏ ۱۵  آذوقهٔ آن را به‌یقین برکت خواهم دادو نیازمندانش را به نان سیر خواهم کرد.‏ ۱۶  کاهنانش را به نجات ملبس خواهم ساخت،‏و سرسپردگانش فریاد شادی سر خواهند داد.‏ ۱۷  آنجا شاخی* برای داوود خواهم رویانید؛‏چراغی برای مسیح خویش تدارک دیده‌ام.‏ ۱۸  دشمنانش را به شرمساری خواهم پوشانید،‏اما تاج سرِ او درخشان خواهد بود.‏»‏

پاورقی‌ها

‏۱۳۲:‏۶ مقصود ”صندوق عهد“ است.‏
‏۱۳۲:‏۱۷ ”شاخ“ در اینجا نمادی از ”یک شخص مقتدر“،‏ یعنی یک شاه است.‏