مزمور ۱۲۰‏:‏۱‏-‏۷

سرود صعود.‏* ۱۲۰  در تنگی خود خداوند را می‌خوانم،‏و مرا اجابت می‌فرماید.‏ ۲  خداوندا،‏ رهایی‌ام دِهاز لبانِ دروغگو و زبانِ حیله‌گر!‏ ۳  ای زبانِ حیله‌گر،‏ او با تو چه کند؟‏بیش از این تو را چه دهد؟‏ ۴  تیرهای تیزِ مرد دلاور را،‏با اخگرهای سوزانِ درخت رُتَم!‏* ۵  وای بر من که در ماشِک اقامت گزیده‌ام،‏و در میان خیمه‌های قیدار* ساکن شده‌ام!‏ ۶  چه به طول انجامید سکونت منبا مردمانی که صلح را دشمن می‌دارند!‏ ۷  من مردِ صلح‌ام؛‏اما چون دهان به سخن می‌گشایم،‏ایشان سرِ جنگ دارند!‏

پاورقی‌ها

‏۱۲۰:‏۰ واژهٔ ”صعود“ به نزدیک شدن زائران به اورشلیم و یا به بالا رفتن عبادت‌کنندگان از تپهٔ معبد اشاره دارد؛‏ همچنین در مزامیر ۱۲۱ تا ۱۳۴.‏
‏۱۲۰:‏۴ نوعی درختچه که از چوب آن برای تهیهٔ زغال استفاده می‌شد.‏
‏۱۲۰:‏۵ ”ماشِک و قیدار“ احتمالاً به سرزمین اقوام جنگ‌طلب اشاره دارد.‏