مزمور ۱۱‏:‏۱‏-‏۷

برای سالار سرایندگان.‏ مزمور داوود.‏ ۱۱  در خداوند پناه گرفته‌ام؛‏پس چگونه به جانِ من می‌گویید:‏‏«همچون پرنده‌ای به کوه خود بگریز؛‏ ۲  زیرا هان شریران کمان را می‌کِشند،‏و تیر را بر زِه نهاده‌اند،‏تا در تاریکی بر راست‌دلان بیندازند.‏ ۳  زیرا چون ارکان منهدم می‌گردند،‏پارسا چه می‌تواند کرد؟‏»‏ ۴  خداوند در معبد مقدس خویش است؛‏خداوند بر تخت خود در آسمان است.‏چشمان او می‌نگرد،‏پِلکهای او بنی‌آدم را می‌آزماید.‏ ۵  خداوند پارسا و شریر را می‌آزماید؛‏جان او بیزار است از آن که خشونت را دوست می‌دارد.‏ ۶  بر شریران اخگرهای افروخته* خواهد بارانید؛‏سهم پیالهٔ آنها گوگردِ گداخته و بادِ سوزان خواهد بود.‏ ۷  زیرا خداوند عادل است،‏او اعمال پارسایانه را دوست می‌دارد؛‏صالحان روی او را نظاره خواهند کرد.‏

پاورقی‌ها

‏۱۱:‏۶ یا ”دامها“.‏