صَفَنیا ۲‏:‏۱‏-‏۱۵

۲  گرد آیید!‏ای قوم بی شرم و حیا،‏ گرد آیید!‏ ۲  پیش از آنکه حکم اجرا شودو آن روز چون کاه درگذرد؛‏پیش از آنکه آتش خشم خداوند بر شما فرود آید،‏پیش از آنکه روز خشم خداوند بر شما نازل شود.‏ ۳  ای همهٔ حلیمانِ زمین خداوند را بجویید،‏ای که قوانین او را به جا می‌آورید؛‏پارسایی را بجویید،‏ و هم فروتنی را،‏شاید که در روز خشم خداوند پنهان داشته شوید.‏ ۴  زیرا غزه متروک خواهد شد،‏و اَشقِلون ویران؛‏اَشدود در نیمروز بیرون رانده خواهد شد،‏و عِقرون ریشه‌کن خواهد گردید.‏ ۵  وای بر شما ای ساحل‌نشینان،‏ای قوم کِریتیان!‏کلام خداوند بر ضد شماست،‏ای کنعان،‏ ای سرزمین فلسطینیان؛‏من تو را چنان هلاک خواهم کردکه دیگر کسی در تو ساکن نخواهد بود.‏ ۶  ساحل دریا چراگاه خواهد شد،‏با سرپناه‌ها برای شبانان و آغلها برای گوسفندان.‏ ۷  ساحل دریا از آنِ باقیماندگان خاندان یهودا خواهد بود،‏که در آنجا خواهند چرید،‏و شبانگاهان در خانه‌های اَشقِلون خواهند آرمید.‏زیرا یهوه خدایشان به یاری ایشان خواهد آمد،‏و سعادت گذشته را بدیشان باز خواهد گردانید.‏ ۸  ‏«اهانتهای موآب را شنیده‌امو توهینهای عَمّونیان را،‏که چگونه قوم مرا دشنام می‌گویندو علیه مرزهای ایشان فخر می‌فروشند.‏»‏ ۹  از این رو خداوند لشکرها،‏خدای اسرائیل،‏ چنین می‌فرماید:‏‏«به حیات خودم قسم که موآب همچون سُدوم خواهد شد،‏و عَمّونیان همچون عَمورَه؛‏سرزمینی پر از علفهای هرزو گودالهای نمک و ویرانی ابدی.‏باقیماندگان قوم من ایشان را غارت خواهند کرد،‏و بازماندگان ملت من ایشان را به تصرف در خواهند آورد.‏»‏ ۱۰  این است نصیب ایشان در ازای غرورشان،‏زیرا قومِ خداوندِ لشکرها را ناسزا گفتندو بر ایشان فخر فروختند.‏ ۱۱  خداوند بر ضد آنان مَهیب خواهد بود،‏زیرا تمامی خدایان جهان را زایل خواهد ساخت،‏و همهٔ سواحل قومها،‏ هر یک در جای خود،‏او را پرستش خواهند کرد.‏ ۱۲  و شما نیز ای کوشیان،‏به دم شمشیر من کشته خواهید شد.‏ ۱۳  او دست خود را بر شمال دراز خواهد کردو آشور را نابود خواهد ساخت؛‏او نینوا را به ویرانه‌ای بدل خواهد کرد،‏به ویرانه‌ای خشک همچون بیابان.‏ ۱۴  گله‌ها در میانش خواهند آرمید،‏و همه گونه جانور وحشی.‏حتی جغد و بوم بر سر ستونهایش منزل خواهند گرفت،‏و صدای آوازشان از پنجره‌ها به گوش خواهد رسید؛‏ویرانی بر آستان آن خواهد بود،‏زیرا چوبهای سرو آزادش برهنه خواهد شد.‏ ۱۵  این است شهر شادمانی که در امنیت می‌زیست،‏و با خود می‌گفت:‏ «من هستم و جز من نیست.‏»‏حال،‏ چگونه ویران شدهو استراحتگاه جانوران گشته است!‏هر که از آن می‌گذرد،‏انگشت به دهان مانده،‏ سر خویش تکان خواهد داد.‏*

پاورقی‌ها

‏۲:‏۱۵ در متن عبری:‏ «دست خویش خواهد جنبانید»،‏ که احتمالاً بیانگر بهت و حیرت بود.‏