رومیان ۱‏:‏۱‏-‏۳۲

۱  از پولس،‏ خادم* مسیحْ عیسی،‏ که به رسالت فرا خوانده شده و به انجیلِ خدا وقف گردیده است؛‏ ۲  همان انجیل که خدا از پیش،‏ به واسطهٔ پیامبران خود،‏ وعده‌اش را در کتب مقدّس داده بود،‏ ۳  و دربارهٔ پسر اوست،‏ که چون انسانی خاکی* از صُلب داوود به دنیا آمد،‏ ۴  و با رستاخیز از میان مردگان،‏ به سبب* روحِ قدّوسیت،‏ به مقام پسر قدرتمند خدا منصوب شد،‏* یعنی خداوند ما عیسی مسیح.‏ ۵  ما به واسطهٔ وی و به‌خاطر نام او فیض و رسالت یافتیم تا از میان همهٔ غیریهودیان،‏ مردمان را به اطاعتی که در ایمان است،‏ فرا خوانیم.‏ ۶  و این شما را نیز در بر می‌گیرد،‏ که فرا خوانده شده‌اید تا از آنِ عیسی مسیح باشید؛‏ ۷  به همهٔ آنان که در روم،‏ محبوب خدایند و فرا خوانده شده‌اند تا از مقدسین* باشند:‏ فیض و سلامتی از جانب خدا،‏ پدر ما،‏ و خداوندْ عیسی مسیح،‏ بر شما باد.‏ اشتیاق پولس به دیدار از روم ۸  پیش از هر چیز،‏ خدای خود را به واسطهٔ عیسی مسیح،‏ به‌خاطر همهٔ شما شکر می‌گزارم زیرا آوازهٔ ایمان شما در همهٔ عالم پیچیده است.‏ ۹  خدایی که او را با تمام قلبم در کار انجیل پسرش خدمت می‌کنم،‏ بر من شاهد است که چگونه پیوسته در دعاهایم شما را در همهٔ اوقات یاد می‌کنم ۱۰  و استدعا می‌نمایم که اگر خدا بخواهد سرانجام به نحوی به دیدار شما نایل شوم.‏ ۱۱  زیرا مشتاق دیدارتان هستم تا عطایی روحانی به شما برسانم که موجب استواری‌تان گردد؛‏ ۱۲  یعنی تا من و شما هر دو از ایمان یکدیگر دلگرم شویم.‏ ۱۳  ای برادران،‏ نمی‌خواهم بی‌خبر باشید که بارها قصد آن داشته‌ام که نزدتان بیایم،‏ امّا هر بار مانعی پیش آمده است.‏ بر آنم که در میان شما نیز محصولی برداشت کنم،‏ همان‌گونه که در میان دیگر غیریهودیان کرده‌ام.‏ ۱۴  من خود را چه به یونانیان* و چه به بَربَرها،‏* چه به حکیمان و چه به جاهلان مدیون می‌دانم.‏ ۱۵  از این رو،‏ اشتیاق بسیار دارم که شما را نیز که در روم به سر می‌برید،‏ بشارت دهم.‏ ۱۶  زیرا از انجیل سرافکنده نیستم،‏ چرا که قدرت خداست برای نجات هر کس که ایمان آوَرَد،‏ نخست یهود و سپس یونانی.‏ ۱۷  زیرا در انجیل،‏ آن پارسایی که از خداست* به ظهور می‌رسد،‏ که از آغاز تا به انجام بر پایهٔ ایمان است.‏* چنانکه نوشته شده است:‏ «پارسا به ایمان زیست خواهد کرد.‏»‏* غضب خدا بر بشر گناهکار ۱۸  زیرا غضب خدا از آسمان به ظهور می‌رسد بر هر گونه بی‌دینی و شرارت انسانهایی که با شرارت خود حقیقت را سرکوب می‌کنند.‏ ۱۹  زیرا آنچه از خدا می‌توان شناخت بر آنان آشکار است،‏ چون خدا آن را بر ایشان آشکار ساخته است.‏ ۲۰  زیرا از آغاز آفرینش جهان،‏ صفات نادیدنیِ خدا،‏ یعنی قدرتِ سرمدی و الوهیت او را می‌توان با ادراک از امور جهانِ مخلوق،‏ به‌روشنی دید.‏ پس آنان را هیچ عذری نیست.‏ ۲۱  زیرا هرچند خدا را شناختند،‏ امّا او را چون خدا حرمت نداشتند و سپاس نگفتند،‏ بلکه در اندیشهٔ خود به بطالت گرفتار آمدند و دلهای بی‌فهمِ ایشان را تاریکی فرا گرفت.‏ ۲۲  اگرچه ادعای حکمت می‌کردند،‏ امّا احمق گردیدند ۲۳  و جلال خدای غیرفانی را با تمثالهایی شبیه انسان فانی و پرندگان و حیوانات و خزندگان معاوضه کردند.‏ ۲۴  پس خدا نیز ایشان را در شهوات دلشان به ناپاکی واگذاشت،‏ تا در میان خودْ بدنهای خویش را بی‌حرمت سازند.‏ ۲۵  آنان حقیقتِ خدا را با دروغ معاوضه کردند و مخلوق را به جای خالق پرستش و خدمت نمودند،‏ خالقی که تا ابد او را سپاس باد.‏ آمین.‏ ۲۶  پس خدا نیز ایشان را در شهواتی شرم‌آور به حال خود واگذاشت.‏ حتی زنانشان،‏ روابط طبیعی را با روابط غیرطبیعی معاوضه کردند.‏ ۲۷  به همین‌سان،‏ مردان نیز از روابط طبیعی با زنان دست کشیده،‏ در آتش شهوت نسبت به یکدیگر سوختند.‏ مرد با مرد مرتکب اعمال شرم‌آور شده،‏ مکافاتِ درخورِ انحرافشان را در خود یافتند.‏ ۲۸  و همان‌گونه که برای آنان شناخت خدا ارزشی نداشت،‏ خدا نیز آنان را به ذهنی فرومایه واگذاشت تا مرتکب اعمال ناشایست شوند.‏ ۲۹  ایشان از هر گونه نادرستی،‏ شرارت،‏ طمع و خباثت آکنده‌اند.‏ مملو از حسد،‏ قتل،‏ جدال،‏ فریب و بدخواهی‌اند.‏ شایعه‌ساز،‏ ۳۰  تهمت‌زن،‏ متنفر از خدا،‏ گستاخ،‏ متکبر و خودستایند.‏ برای انجام اعمال شریرانه،‏ راههایی نو ابداع می‌کنند.‏ نافرمان به والدین،‏ ۳۱  بی‌فهم،‏ بی‌وفا،‏ بی‌عاطفه و بی‌رحمند.‏ ۳۲  هرچند از حکم عادلانهٔ خدا آگاهند که مکافات مرتکبانِ چنین اعمالی مرگ است،‏ نه تنها خودْ آنها را انجام می‌دهند،‏ بلکه کسانی را نیز که مرتکب آنها می‌شوند،‏ تأیید می‌کنند.‏

پاورقی‌ها

‏۱:‏۱ یا ”غلام“.‏
‏۱:‏۳ یا:‏ ”در عرصهٔ جسم“،‏ و یا ”به لحاظ نَسَب جسمانی“.‏
‏۱:‏۴ یا:‏ ”در عرصهٔ“،‏ و یا ”به حسب“.‏
‏۱:‏۴ یا:‏ «(‏با قدرت)‏ به عنوان پسر (‏قدرتمند)‏ خدا تعیین (‏و یا اعلان)‏ شد».‏
‏۱:‏۷ منظور قومِ مقدّسِ خدا یعنی مؤمنان به عیسی مسیح است؛‏ همچنین در بقیهٔ عهدجدید.‏
‏۱:‏۱۴ مقصود از یونانیان،‏ اقوام غیریهود است.‏
‏۱:‏۱۴ ”بَربَرها“ به مردمان غیریونانی اشاره دارد که زبان یونانی را نمی‌دانستند.‏
‏۱:‏۱۷ یا:‏ ”امانت خدا“،‏ یا ”عمل پارساشمارندهٔ خدا“.‏
‏۱:‏۱۷ در اصل یونانی:‏ ”از ایمان تا ایمان“،‏ که آن را می‌توان چنین نیز ترجمه کرد:‏ «برخاسته از امانت و معطوف به ایمان».‏
‏۱:‏۱۷ یا:‏ «آن که به ایمانْ پارساست،‏ زیست خواهد کرد».‏